Kees Kaspers is al jarenlang een graag geziene gast op en rond het voetbalveld van SV Bedum. Na zijn pensionering tien jaar geleden was het beruchte ‘zwarte gat’ niet aan hem besteed en hij vond in het vrijwilligerswerk bij de plaatselijke voetbalclub een nieuwe uitlaatklep.
‘Voor de mensen die mij nog niet (goed) kennen, ik ben 68 jaar geleden geboren in Bussum maar nog in mijn babymaanden naar de stad Groningen verhuisd. Op 28-jarige leeftijd met mijn vrouw Joke in Bedum terechtgekomen omdat we wat rustiger en socialer wilden gaan wonen. We zijn de trotse ouders van twee zoons die in Bedum en Groningen wonen en vroeger ook in Bedum gevoetbald hebben. En niet te vergeten ook de trotse grootouders van twee kleinkinderen van 7 en bijna 5 jaar oud.’
Van stratenmaker naar de verzekeringen
In een vroeger werkleven was Kees dik twintig jaar stratenmaker na de LTS-opleiding te hebben afgerond. En hij voetbalde bij Velocitas maar was helaas vaak geblesseerd. Na de verhuizing naar Bedum gingen de voetbalschoenen dan ook in de wilgen maar die knieën gingen ook tijdens zijn werk steeds meer protesteren.
‘Vandaar dat ik op den duur de keuze gemaakt heb om mij zo rond mijn veertigste om te laten scholen richting financieel medewerker en die keuze heeft heel goed uitgepakt. Met na een jaar fulltime scholing een praktijkdiploma boekhouden tot gevolg en het jaar erop assurantie B waardoor ik mijn weg goed kon vinden op de arbeidsmarkt. Zo heb ik bijvoorbeeld vijftien jaar voor een verzekeringskantoor in Groningen gewerkt. Toen het werk mij niet goed meer naar de zin ging, kreeg ik tien jaar geleden de kans om er vervroegd uit te stappen qua werk en van die keus heb ik nooit spijt gehad!’
Vrijwilligerswerk
Dankzij zijn voetballende zoons was de plaatselijke sportpark geen onbekend terrein voor Kees en toen hij stopte met werken, kwam hij steeds vaker op het voetbalveld. ‘Dat begon op donderdagavonden met een bezoek aan de kantine om naar de trainingen te kijken en dan raak je vanzelf meer bij de club betrokken. Zo kwam ik erachter dat er qua contributie-inningen wat achterstanden waren ontstaan. Samen met Wessel Hoekzema en Anita de Jager hebben we toen een financiële commissie samengesteld en het is ons gelukt om de achterstanden weg te werken.’
Het vrijwilligerswerk smaakte naar meer en hij was ook wel benieuwd naar hoe het er allemaal achter de bar aan toe ging en hoe het kassasysteem werkte. Na een keer op een donderdagavond een voorlichting te hebben gekregen, draaide Kees de zaterdag erop direct al een hele bardienst mee. En van lieverlee breiden ook de kantinewerkzaamheden zich steeds verder uit.
‘Ik open nog steeds op zaterdagmorgen de kantine en zorg er mede voor dat alles aan de draai komt. Naast de bardiensten, samen met mijn vrouw Joke, deed ik ook de bestellingen en ik hielp mee om de kantine schoon te houden. Daarnaast ging ik mij met een leuk clubje vrijwilligers met de oud papierinzameling bezighouden.
Ook daarbij lette ik op de centjes want je moet qua afvoer per container betalen dus was het de kunst om deze maar zo vol mogelijk te krijgen. Door het papier nat te maken kon de inhoud wat inklinken en we hebben ook heel wat afgedanst om er maar zoveel mogelijk papier in ‘te stampen’. Daarbij werd direct ook de rommel verwijderd.’
Afbouwen
De laatste jaren is hij al wat aan het afbouwen. ‘Werkweken’ van dik twintig uur behoren inmiddels tot het verleden. De financiële perikelen werden overgedragen aan Jan Ekens en in juni gaf hij aan bestuurslid Albert Niemijer te kennen dat hij ook de kantinebestellingen over wilde gaan dragen. Gelukkig zijn met Kor Noorlag en Johan van Veen twee adequate vervangers gevonden voor het volgend seizoen. Er wordt nu nog iemand gezocht die de rest van de kantinewerkzaamheden over wil nemen wat ongeveer tien uur per week in beslag neemt.
Maar ze zijn bij SV Bedum gelukkig nog lang niet van Kees af. ‘Het openen van de kantine op zaterdagmorgen blijf ik doen en één donderdagavond per maand en elke woensdagmorgen draai ik tijdens Walking Football nog een bardienst. Uiteraard heb ik geprobeerd om zelf mee te spelen maar ik raakte al vrij snel weer geblesseerd.
Het klaverjassen gaat mij wat dat betreft makkelijker af. Aan dit mooie spelletje blijf ik dus zeker meedoen en daarbij volg ik zoveel mogelijk de wedstrijden van het eerste elftal, inclusief de gezellige derde helft. En dat zowel uit als thuis.’
Kaspers is zeker te spreken over het nieuw complex. ‘De oude kantine was vooral gezellig maar ook af en ik ben dik tevreden met hoe het nu allemaal geworden is. Het zorgt er mede voor dat ik wekelijks nog steeds met veel plezier naar het sportpark ga!’