Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Janny Bijma is ook mijn volledige naam. Ik ben op twaalf juli 1950 geboren in Dokkum als oudste van drie kinderen. Mijn broer woont in Leeuwarden en mijn zus is uiteindelijk in Gelderland terechtgekomen. Mijn vader was ingenieur en werkte voor Prins Staalfabriek in Dokkum.
Dat werk bracht hem de hele wereld over. Zo was hij reeds voor de val van de muur vaak in Rusland te vinden, waar hij werkzaam was in de kassenbouw. Ik weet nog dat ik op mijn verjaardag een persoonlijke felicitatietelegram kreeg van de Minister van Handel. Daar had mijn vader voor gezorgd en dat maakte het gemis van zijn afwezigheid dan weer een beetje goed.
Mijn moeder was onderwijzeres op de basisschool maar moest toen ze in 1949 met mijn vader trouwde, hiermee stoppen. Dat was bij wet vastgelegd. Zij heeft mij altijd aangemoedigd om te gaan studeren en om niet te stoppen met werken wanneer de kinderen zich aandienden.
In 1968 ging ik voor mijn studie op kamers in Groningen wonen en ik ben eerst in de stad blijven hangen. Ik huurde destijds voor vijftig gulden per maand een kamer bij mevrouw De Boer aan de Kraneweg. Toen ik Cor leerde kennen, kwamen we op onze zoektocht naar een woning in Toornwerd, op Doord, terecht. Daar wonen we inmiddels alweer bijna 50 jaar op dezelfde prachtige plek aan de Toornwerderweg.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1979 getrouwd met de oorspronkelijk uit Zeist afkomstige Cor Keijser. We hebben elkaar via het werk leren kennen en hoewel Cor bijna tien jaar ouder is dan ik, was het van beide kanten direct liefde op het eerste gezicht. Hij solliciteerde op een functie waar ik in de sollicitatiecommissie zat. Voor die functie is hij niet aangenomen maar toen er later nog een vacature vrijkwam, werden we toch collega’s en tijdens een personeelsdag sloeg de vonk over.
Cor had al twee zoons die ik als mijn eigen kinderen ben gaan beschouwen. Lion woont in het midden van het land en Marc is helaas in 2014 overleden. Met Cor heb ik twee zoons gekregen. Geran woont in Groningen en werkt in de jeugdhulpverlening. Maris is in 2017 naar Dubai verhuisd en heeft daar een leidinggevende functie op een scholengemeenschap. We genieten met volle teugen van onze acht kleinkinderen wanneer we ze zien.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Dokkum, ben ik in dezelfde plaats naar het gymnasium gegaan waar ik een mooie tijd beleefde. We organiseren nu nog steeds om de drie jaar een reünie en komen vaak in Zwolle bij elkaar. Ik was zeventien jaar toen ik mijn diploma behaalde en voor mij was het kiezen van een vervolgopleiding niet zo moeilijk.
Ik wist namelijk al vroeg dat ik het maatschappelijk werk in wilde en koos in Groningen voor een HBO-opleiding in die richting. Daarna heb ik nog twee jaar lang een aanvullende opleiding in dezelfde richting gekozen, tegenwoordig zou je dit een masteropleiding noemen. Tijdens mijn werkzame periode heb ik nog de nodige cursussen en opleidingen gevolgd, waaronder een interim-opleiding.
Ik was 23 jaar toen ik als maatschappelijk werkster terecht kon in het Westerkwartier, mijn standplaats was Zuidhorn. In een groot gebied hield ik mij bezig met het helpen van gezinnen met bijvoorbeeld financiële, huwelijks- of opvoedingsproblemen. Deze mensen kwamen uit zichzelf bij mij of werden doorverwezen door een arts. Soms werd ik ook wel eens getipt. Ik kon niet altijd een helpende hand bieden maar wanneer dat wel lukte, zeker in moeilijke gevallen, gaf dat zeker een goed gevoel.
Na enige jaren werd ik gevraagd om in Groningen voor het Bureau vertrouwensarts voor kindermishandeling te gaan werken. Dat werk sloot mooi aan bij mijn eerdere baan en ook daar hield ik mij bezig met allerlei meldingen van vaak schrijnende gevallen. Na zeven jaar werd ik gevraagd voor weer een andere functie. Of ik wel docent methodiek wilde worden op de opleiding maatschappelijk werk waar ik zelf ook mijn studie gevolgd had. Ik maakte dus een carrièreswitch en beleefde ook in het les geven veel plezier en voldoening.
Na weer zeven jaar, kreeg ik de verrassende vraag voorgeschoteld of ik niet opleidingsdirecteur wilde worden. Na een succesvol assessment, inclusief rollenspel, met als enig puntje van kritiek dat ik veel zaken doorspeelde naar mijn secretaresse, werd ik aangenomen. Dit was voor mij het begin van een vijftienjarige periode als opleidingsdirecteur op de Hanzehogeschool voor bijvoorbeeld de opleiding Bedrijfskunde, Rechten, Verpleegkundige en Facilitair Management waar ik zo’n 150 fte’s mocht aansturen.
‘IJskoud de zachtste’, zo ben ik wel eens genoemd. Waarbij afspraak, afspraak was, daar kon ik hard in zijn. Maar ik was zacht op het gebied van relaties en goed in crisismanagement. Ik werd vaak ingezet op plekken waar het schuurde en die hectiek ging ik niet uit de weg. Sterker nog, ik vond het leuk om oplossingsgericht bezig te zijn.
In die tijd ben ik ook voorzitter geworden van het Florence Nightingale Netwerk Europa en dat bracht mij niet alleen naar bijna alle Europese landen maar ook naar China, Japan en Amerika. We organiseerden overal conferenties en het mooie was dat Cor altijd achter mij heeft gestaan en mij mijn gang liet gaan, ook al was ik vaak van huis. Al met al heb ik alleen naar mijn eerste functie gesolliciteerd, voor de rest werd ik gevraagd.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Dat van die ene sollicitatie klopt niet helemaal want ik heb ook een brief geschreven voor het vrijwilligerswerk voor Koor & Rinkel, haha. Al met al heb ik mijn werktijd tot mijn pensionering in 2015 vol gemaakt maar toen was het ook direct klaar. Na werkweken van vijftig tot zestig uur, waarbij je soms dag en nacht aanstond, beviel het mij ook prima om helemaal niets meer te doen. Ik deed mijn horloge af en afspraken werden niet in de vroege ochtend ingepland.
Ik mag graag fietsen, wandelen en tuinieren en geniet tijdens die uitstapjes volop van alles wat er zich in de natuur afspeelt. Ook mag ik graag lezen. Maar het allerbelangrijkste was dat ik meer tijd kon doorbrengen met mijn man, de kinderen en kleinkinderen plus familie en vrienden. Mijn sociaal netwerk was door alle drukte aardig ingeklonken maar dat kon ik nu volop goedmaken.
Het was de eveneens op Toornwerd wonende Jan Veenstra die mij op de buurtbarbecue attendeerde dat ze bij Koor & Rinkel nieuwe bestuursleden zochten. Eerder was ik bijna vrijwilliger geworden bij Hospice De Schutse maar het feit dat ik voor twintig mensen zou moeten koken hield mij tegen want ik kan niet zo goed koken.
Het gesprek met de bestuursleden verliep prettig en zo houd ik mij sinds eind vorig jaar als algemeen bestuurslid bezig met het werven en behouden van nieuwe vrijwilligers voor Koor & Rinkel. Ik ga regelmatig naar de winkel om bij te praten met de vrijwilligers, verricht lief & leed-bezoekjes, werf nieuwe vrijwilligers en schrijf beleidsstukken.
Bij Koor & Rinkel verkopen wij aan de Burchtstraat in Middelstum een groot assortiment tweedehands spullen, van grote meubelstukken tot kleine prullaria. Niet alleen geschikt voor mensen met een smallere beurs maar we krijgen ook vaak klanten in de winkel die zat zijn van de wegwerpmaatschappij.
Ik kende de winkel zelf ook al goed want ik kocht er vaak tweedehands speelgoed voor mijn kleinkinderen wanneer die op bezoek kwamen. Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom. Op maandag zijn bijvoorbeeld zes mensen bezig met het prijzen opstellen voor alle spullen die zijn binnengebracht.
We zijn altijd op zoek naar verkopers want de winkel is van woensdag tot en met zaterdag vier middagen in de week geopend. Maar ook inzamelaars, handige mensen en chauffeurs zijn van harte welkom. De winkel biedt een mooie en gezellige ontmoetingsplek en de opbrengst wordt verdeeld onder allerlei goede doelen en evenementen in Middelstum en omstreken. Mocht je het leuk vinden om mee te helpen als vrijwilliger of meer informatie willen hebben, kijk dan gerust even op onze nieuwe website www.koorrinkel.nl.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Mijn trouwdag met Cor en de geboorte van de kinderen en kleinkinderen. Dat steekt er bovenuit. Maar ik heb ook genoten van de vele reizen die ik voor het werk maakte. Die naar Amerika naar onder andere Google en Apple, om de verschillende bedrijfsculturen te onderzoeken, was misschien wel de mooiste. Daar hebben we ook Facebook-oprichter Mark Zuckerberg ontmoet.
Ook een succesvolle hulpverlening mag bij deze vraag niet ontbreken. Er zijn zelfs nu nog jaarlijkse contacten met gezinsleden die op jonge leeftijd uit huis zijn geplaatst en waar het nu heel goed mee gaat.
En de dieptepunten?
Het overlijden van Marc in 2014.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik was Directeur Verpleegkunde in de tijd dat in Volendam de caféramp speelde. Dat bracht mij op het idee om op de Hanze een demonstratiedag te organiseren waarbij met groot materieel én inzet, inclusief deelname van de ‘ambulance-helikopter’ en het Rode Kruis, zo’n grote ramp en wat er allemaal bij komt te kijken, werd nagebootst.
En bij de opening van de Rechtenstudieopleiding lukte het mij om de Gebroeders Anker uit te nodigen. Zij zorgden met hun humor voor een mooie opening én de nodige publiciteit wat weer goede reclame voor de opleiding was natuurlijk.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Dat Cor en ik maar zolang mogelijk gezond mogen blijven om jaarlijks naar Dubai te vliegen voor een bezoek aan Maris en zijn gezin.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik heb nergens spijt van en ben een gelukkig mens.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een negen! Ik kan wel stellen dat ik gewoon veel geluk gehad heb in het leven.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Mijn levensmotto is toch om vooral maar alle dagen te lachen en om plezier te maken met elkaar, ook bij tegenspoed. Cor en ik liggen dagelijks nog wel eens dubbel van het lachen. Wat dat betreft ben ik dan ook heel dankbaar voor onze relatie.