Ergens tussen Cinigiano en Montalcino, achterin een gehuurde Renault Captur die zich door de heuvels slingerde, las ik de gastcolumn van m’n oom die ik tegenkwam op Facebook. Na een heerlijke wijnproeverij reden we weer terug naar het huisje waar we verbleven.
Op die terugrit moest ik ineens weer aan de vraag van Bert denken. Of ik niet ook eens een stukje voor hem wilde schrijven. Hij had het in zijn appje over schrijverstalent in de familie, en of ik dat misschien ook zou beheersen. Wat hij daar precies mee bedoelde, weet ik nog steeds niet.
Ja zeggen op zo’n vraag stelt eigenlijk niks voor. Normaal zou ik het niet doen, maar waarom ook niet? Ik heb genoeg dingen besloten en meegemaakt in 2026 die ik niet had verwacht, dan kan dit er ook nog wel bij.
Zo heb ik medio april besloten om te stoppen met voetbal, na zo’n twintig jaar. Al een paar jaar verdween het plezier langzaam. Een moeilijk besluit, maar wel de beste keuze voor mij persoonlijk. De zaterdagen voelen tot nu toe nog wat onwennig, maar spijt heb ik zeker niet. Een van mijn laatste kunststukjes binnen de lijnen was het breken van mijn pols. Goede afsluiter.
De week nadat ik mijn pols brak, begon ik ook nog eens aan een nieuwe baan. Mooie timing. Na wat ziekenhuisbezoekjes en een operatie had ik de eerste weken bij mijn nieuwe werk toch een beetje anders voorgesteld. Gelukkig voor mij hadden ze ervaring met voetballers en blessures. Ik ben er ontzettend blij mee, heb het enorm naar mijn zin en de weken vliegen voorbij. Mocht je toevallig nog op zoek zijn naar een leuke en leerzame plek om bijvoorbeeld je heftruckcertificaat te halen… google dan eens op HOC Opleiding en Training. Een beetje sluikreclame voor mijn werk mag wel, om het goed te maken na al die ziekenhuisbezoekjes.
Begin dit jaar ben ik gaan meekijken bij de oefenavonden van het brandweerkorps in Middelstum. Super interessant en uitdagend. Bij het meelopen merkte ik de saamhorigheid binnen de brandweer, en het klaarstaan voor andere mensen is wat me ook aantrok. Daarom besloot ik voor de zomer het sollicitatietraject in te gaan, en in november start ik met mijn opleiding tot brandweerman. Heel veel zin in om hieraan te beginnen.
De rode draad van dit jaar is toch wel ons huis op Doord, waar Julia en ik al meer dan vier jaar heel fijn samenwonen. We zitten middenin het getouwtrek met de NCG over de versterking van ons huis. Een welbekend probleem hier in Grunn: een welles-nietesverhaal tegen in principe de overheid. Na een eenzijdige radiostilte van twee jaar en vele telefoontjes met de vraag “hoe staat het ervoor?” werden we uiteindelijk teruggebeld.
Een paar weken geleden kwam dat tot een hoorzitting over onze bezwaren, bijgestaan door onze advocaat. Ook weer iets wat van de bingokaart afgestempeld kan worden. We hopen dat we hier snel mee verder kunnen, zodat we ons huis op een meer dan prachtige plek kunnen maken zoals wij dat willen. Wie weet krijgen we daar nog voor het eind van dit jaar meer duidelijkheid over.
Zo heb ik een aantal dingen uit mijn leven in 2026 uitgelicht, nog lang niet alles. Voor mij is dit een prima begin. Alweer een tijdje terug uit Toscane, en ik schrijf toch een stukje. Of dit nou het schrijverstalent is dat Bert bedoelde, dat laat ik graag aan hem over.