Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Jan Andries Vos. Ik ben op 26 februari 1962 geboren in Uithuizen. Mijn ouders hadden een eigen elektronicazaak en verkochten onder andere radio’s en televisies. Moeder hielp mee in de winkel en mijn vader deed ook installatiewerk. Later heeft hij tot zijn pensionering bij de firma Jansen gewerkt. Ik heb nog een twee jaar jongere zus die ook in Uithuizen woont.
Uithuizen is ook het dorp waar ik mijn hele leven gewoond heb. Tussentijds heb ik wel 2,5 jaar de marine gediend op de onderzeeër Hare Majesteit “Dolfijn”. Ik ben geboren aan de Hoofdstraat Oost en na een jaar verhuisden we naar Hoofdstraat West waar ik op nummer 22, 24 en 90 gewoond heb. Sinds 1990 wonen Gezina en ik met veel plezier aan de Spoorstraat in Uithuizen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in september 1990 getrouwd met de oorspronkelijk uit Middelstum afkomstige Gezina Vonk. Ik heb haar leren kennen in 538 waar we beiden regelmatig te vinden waren. Toen ik haar weer een keer zag lopen, zei ik tegen mijn kameraad Peter de Boer: ‘dat wordt mijn vriendin!’. En dat gebeurde dus ook.
We hebben samen twee dochters gekregen. In 1994 werd Sanne geboren. Zij woont met haar vriend Thom in Winsum en heeft in Meerstad een eigen mondhygiënepraktijk. In 1999 kwam Silke op de wereld. Zij heeft nog vier jaar op Bonaire in het ziekenhuis gewerkt en werkt nu bij de ambulancedienst in Groningen. Zij heeft het huis van mijn ouders gekocht en woont aan de Hoofdstraat West in Uithuizen. We zijn maar wat trots op onze dochters en hoe ze terechtgekomen zijn.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de Engersmaschool ging ik naar de MAVO in Uithuizen. Ik had geen flauw idee wat te worden en ging op mijn zestiende naar de HAVO in Warffum waar ik na twee jaar afscheid nam zonder diploma. Na de dienstkeuring werd ik goedgekeurd voor de marine. Ik kwam eerst voor mijn nummer op in Den Helder en had het als hofmeester bij de Onderzeedienst dermate naar de zin dat ik als KVV-er bijtekende.
Wat mij betreft had ik dat nog enige jaren langer volgehouden maar ik werd op den duur overtallig en zwaaide na 2,5 jaar af. Als hofmeester was ik de hulp van de kok in de keuken en ik bediende de onderofficieren. Na deze tijd heb ik nog twee seizoenen meegedraaid op de Butterfahrt voor Rederij Kamstra die vanuit de Eemshaven de territoriale wateren opvoer. Ook die boot voer onder de naam Dolfijn, net als de onderzeeër. Daar verkocht ik onder andere sigaretten, alcohol en chocolade aan de vele passagiers aan boord.
Een leuke tijd maar na het seizoen moest je je weer inschrijven bij het arbeidsbureau en ik zag op den duur dat ze bij de Ommelander Courant iemand zochten voor de opmaak van de krant. Ik mocht op gesprek komen en kwam er achter dat een kennis van mij, Hein van Houten, ook gesolliciteerd had en was aangenomen.
Ik heb toen gebeld met de man met wie ik een goed gesprek had en vroeg hoe het mijn sollicitatieprocedure zat. Hij had vast niet gedacht dat ik hem rechtstreeks zou bellen en zei toen al hakkelend dat ik mij dan maandag ook maar moest melden. En zo creëerde ik dus door dit belletje mijn eigen baan bij de Ommelander Courant.
Daar startte mijn carrière op 23 september 1985 toen ze nog in het oude pand zaten daar waar nu Jansen een nieuwe zaak geopend heeft. Het was toen nog knippen en plakken geblazen en ook de advertenties werden nog met de hand gemaakt. Al die artikelen werden vervolgens op van die grote standvellen geplakt. Ik moest dus netjes en nauwkeurig werken en er mede zorg voor dragen dat alle artikelen er strak en recht inkwamen.
Ik vond het direct leuk werk om te doen en later kwam daar de plaatkopie bij. Het was fysiek en af en toe ook wel vies werk en vervolgens moesten die platen naar de drukkerij gebracht worden. Na de verhuizing naar het huidige pand, zo rond het begin van deze eeuw, werd het allemaal wat makkelijker en schoner, mede door de digitalisering natuurlijk.
De veranderingen gingen snel en ik had een afwisselende baan. Boven op kantoor maakte ik als dtp-er de pagina’s op en vervolgens controleerde ik beneden of alles goed op de drukplaten stond. Dit werk heb ik toch wel een kleine twintig jaar gedaan. Door enige interne verschuivingen werk ik nu sinds een jaar in de drukkerij. Het is allemaal wat zwaarder en fysieker maar daar heb ik geen problemen mee hoor. Ik ga nog steeds alle dagen, tegenwoordig zijn dat er vier, met veel plezier naar het werk.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Op 1 mei 2029 mag ik officieel stoppen met werken maar ik heb inmiddels zoveel vrije dagen opgebouwd dat ik waarschijnlijk ergens in de tweede helft van 2028 al stop. Ik ben nu al elke vrijdag vrij en verwacht niet in een zwart gat terecht te komen. Waar we er nu jaarlijks één keer met de caravan op uit trekken, zullen we dan vast vaker weggaan. Gezina is drie jaar jonger dan ik en werkt met veel plezier in de verzorging bij De Mieden.
Qua vrijetijdsinvulling ben ik altijd wel sportief bezig geweest. Ik ben op mijn zevende bij Noordpool gaan voetballen en dat heb ik tot ver in de veertig volgehouden. Als voorstopper had ik op het laatst de leeftijd van onze beide backs bij elkaar. Ook heb ik nog een tijdje in het eerste gespeeld en onder leiding van trainer Koorenhof zijn we zelfs nog een keertje gepromoveerd. In die tijd deed ik ook de layout van het clubblad Novaria.
Na gestopt te zijn met voetballen, ben ik gaan hardlopen. Ik heb vijf marathons gerend: de Slachtemaraton in Friesland en die van Amsterdam, Rotterdam (2 x) en Hamburg. Die laatste wist ik binnen de vier uur te voltooien. Daarnaast heb ik ook vele halve marathons gerend. De laatste tijd komt er door een blessure helaas niets meer van het rennen. Ik ben bang voor slijtageverschijnselen maar misschien verdwijnen die door rust. Wel ben ik nog hulptrainer bij Artemis in Winsum, de hardloopclub waar ik al heel lang lid van ben.
Ik ben ook hulptrainer bij Zwemclub De Dinge in Uithuizen. Dat gaat het hele jaar door, ’s winters zwemmen we in Appingedam. Mijn moeder zat vroeger in het bestuur van de zwemclub en ik werd ook al vrij jong lid en deed mee aan wedstrijden. Ook onze beide dochters hebben op deze club gezeten. Tegenwoordig wandel ik veel met Gezina en Silke. We pakken dan regelmatig een ronde van zo’n zes kilometer mee.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik kijk met veel plezier terug op onze trouwdag. Deze was tijdens de Groninger Week in Uithuizen waar mijn vader in het bestuur zat. Jaarlijks was er een boerenbruiloft en daar kon je je dan voor opgeven. Gezina en ik werden hiervoor uitgekozen en we beleefden een geweldige dag met familie en vrienden.
De geboorte van onze beide dochters is zeker een hoogtepunt in mijn leven. Van een andere orde is de mijlpaal die ik vorig jaar september beleefde toen ik veertig jaar in dienst was bij de Ommelander Courant. In dezelfde maand waren Gezina en ik ook nog eens 35 jaar getrouwd. Mooie mijlpalen inderdaad.
En de dieptepunten?
Dat is toch wel het overlijden van mijn ouders geweest. Mijn vader overleed in 2009 aan longkanker. Mijn moeder kwakkelde al langere tijd met haar gezondheid en is twee jaar geleden overleden.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Mijn tijd op de onderzeeër was natuurlijk een avontuurlijke tijd. Ik zat op de Dolfijn en dat was de oudste boot van de vloot. We konden ermee tot tweehonderd meter onder water duiken maar dan stond er wel zoveel druk op de boot dat de wc-deur niet meer open kon.
We moesten echter altijd boven het water naar de oefenplekken varen en een onderzeeboot boven water is geen goede combi. Het kon dan zo maar een keer gebeuren dat ik een volle schaal met kippenpoten liet vallen toen ik onderweg was naar de eetzaal. Maar wat niet weet wat niet deert natuurlijk. Ik heb ze gewoon allemaal weer op de schaal verzameld en rondgebracht. En nee, dat heeft geen klachten opgeleverd, haha.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Wat ook nog een hoogtepunt was, is het gegeven dat Gezina en ik drie keer gezamenlijk naar onze dochter Silke op Bonaire zijn geweest. Gezina kan wat makkelijker vrij krijgen dan ik en is ook nog drie keer in haar eentje die kant op gegaan. Het is ons daar prima bevallen. Niets mis mee eigenlijk wanneer we beiden met pensioen zijn; de ene helft van het jaar in Nederland verblijven en tijdens de mindere wintermaanden daar een half jaar wonen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Eigenlijk nergens van. Achteraf gezien had ik beter mijn HAVO-diploma wel kunnen halen. Maar ik was toen met hele andere dingen bezig. Dat waren mijn wilde jaren inderdaad.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ik geniet zeker wel van het leven en ga voor een 8,5. Als ik nog weer zou kunnen hardlopen dan wordt dit vast een 9. Ik was drie keer per week lekker actief bezig. Doordeweeks op de club en op zondag liep ik met onder andere John Walker en Erwin Vos in een rustig duurlooptempo ongeveer een halve marathon.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Sinterklaas! Want ik ben in Uithuizen al dertig jaar hoofdpiet. In de beginjaren was het alleen een kwestie van handen schudden maar jaren later waren we onderdeel van complete en grote shows. Er wordt nog steeds veel georganiseerd hoor, rond die tijd. Een gezellige tijd ook waarbij we ook langs de huizen gaan. Wat dat betreft heb ik in de loop der jaren al de nodige Sinterklazen versleten…..