Soms zijn er momenten in het leven waarop de tijd ineens een andere betekenis krijgt. Een gesprek, een zin, een uitslag van een arts – en niets is meer zoals het was. Een van mijn beste vrienden kreeg te horen dat hij ongeneeslijk ziek is. Een ziekte die hem langzaam maar zeker steeds verder in zijn greep zal krijgen, met de dood als eindbestemming. Het kan binnen vijf jaar zijn, misschien tien als de ziekte mild verloopt. Maar wat vooral blijft hangen, is dat er een einde komt.
Dat besef maakt iets in mij los wat ik niet eerder heb meegemaakt. In mijn leven heb ik afscheid genomen van mensen die plotseling overleden of zo op leeftijd waren dat het oké was. Maar dit is anders. We gaan dit heel bewust meemaken. Samen. Stap voor stap. Maar ook een gevoel dat je er nog iets van wilt maken. Terugkijken op mooie herinneringen en tegelijk zoeken naar hoeveel toekomst er nog is. Mooie dingen doen, maar ook gewoon blijven leven. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.
Het bijzondere is dat je als mens een proces doorloopt. Eerst is er ontkenning. Dit kan niet waar zijn. Vast een verkeerde diagnose. Misschien valt het mee. Je bagatelliseert en zoekt naar een klein beetje hoop. Daarna komt boosheid. Verdriet. Machteloosheid. Je huilt, je vloekt, je schopt tegen alles wat onrechtvaardig voelt. Waarom hij? Waarom dit gezin? En hebben de artsen het wel goed gezien?
Vervolgens ga je onderhandelen. Had ik signalen eerder moeten zien? Is er nog een behandeling? Een medicijn in een testfase? Iets wat dit proces kan stoppen of vertragen? Je zoekt naar een uitweg, hoe klein die ook is. En dan komt het verdriet. Het besef dat deze ziekte er is. Dat zij niet alleen hem, maar ook zijn gezin, vrienden en iedereen die hem liefheeft in haar greep heeft. Onomkeerbaar.
Tot slot komt er, hoe vreemd ook, uiteindelijk iets van acceptatie. Niet omdat het minder verdrietig wordt, maar omdat je beseft dat dit de werkelijkheid is. En dat je die werkelijkheid niet alleen hoeft te dragen. We gaan dit doen. Samen. Met iedereen die hem dierbaar is. Iets nieuws voor veel van ons allemaal. We gaan herinneringen maken, lachen waar het kan, huilen als dat nodig is en vooral het gewone leven blijven leven.
Leven is kwetsbaar en klein, maar tegelijkertijd ook groots. Moeilijk te bevatten en soms keihard confronterend. Juist daarom realiseer ik mij meer dan ooit dat we vaak leven alsof we alle tijd van de wereld hebben, terwijl niemand weet hoeveel tijd hij werkelijk krijgt. Misschien is dat wel de les die ik nu leer: wacht niet met zeggen dat je van iemand houdt, stel mooie momenten niet uit en leef niet alleen voor later. Want uiteindelijk zit geluk niet in later, maar in het samen beleven van vandaag.