Ja, daar zit ik weer aan de waterkant, dit keer aan de oceaan in plaats van een binnenlands viswater. Afgezien van vorig jaar plannen we altijd één a twee weken westkust om te kunnen golfsurfen. Zo fijn. Maar waarom vorig jaar dan niet? Om dezelfde reden dat ik geen gastcolumn schreef.
Juli 2025 zijn wij de trotse en dankbare ouders van onze prachtige dochter Beau geworden. Bert was gelukkig zo creatief om het columngat te vullen. Nu heb ik weer de eer en dit blijft spannend. Onze driejarige dochter Maan zei eergisteren trots: “Mama? Ik vind surfen wel spannend, maar ik ga het toch doen!”. En ze deed het, de held. En ik ga weer schrijven.
Meestal gaan mijn columns over een wirwar van ervaringen die ik met liefde deel. Op dit moment ben ik aan het mijmeren waarover nu. Gisteren las ik over Krishnamurti, zijn leer is dat ware vrijheid ontstaat door volledig onbevooroordeelde (zelf)observatie en het loslaten van geconditioneerde denkpatronen en angst. Sorry, wel een hele hap woorden meteen, maar daardoor denk ik aan iets waar ik sinds Beau geboren is meer mee bezig ben.
Dat is meer aandacht geven aan het gezonde deel van mijn ego; die weet wie ik ben, geen erkenning wil en zich niet hoeft te bewijzen. En afscheid nemen van het ongezonde deel van mijn ego; dat denkt mij te beschermen, maar enkel conflicten, stress en onzekerheid creëert. Zoals wanneer de ongezonde ego’s van Elmer en mij zich mengen in discussies waardoor we allebei koste wat kost gelijk willen.
Nu herken ik dit en denk ik; loslaten, waar gaat dit over; “Lief? Je hebt gelijk”. Ook in reacties op sociale media zien we het ongezonde deel dat snel oordeelt, wil winnen, zich beter/minder voelt en gevoelig is voor kritiek. Wees alsjeblieft wat liever of toleranter tegen elkaar. Een goed begin, begint bij jezelf, een goed voorbeeld doet volgen en bovendien voedt onaardig zijn ook jezelf met negativiteit.
Ja, dat ongezonde deel zit je enkel in de weg. Het mooie is dat we volwassen zijn en ons gedrag kunnen sturen dus de oplossing zit in onszelf. Toen mijn zusje deelde dat zij in een Ashram in Zuid-Duitsland ging wonen, reageerde ik met oprecht verdriet, maar ook met ongezond-ego; “Dit kan niet, ze heeft hier haar waardevolle nichtjes, ze moet hier blijven. Wat zoekt ze daar nou, als hier zoveel liefde is?”. Wanneer ik dit nu voel, reageer ik niet en zeg tegen mezelf dat dit deel niet meer nodig is. Niet meer handelen uit angst, trots of controle maar uit rust en mijn hart. Iedereen heeft tenslotte een eigen pad oftewel “liefde is de weg”, de mantra van mijn moeder voor ze overleed.
Och en die Beau, wat heeft zij ons allemaal al gebracht. Het was een zware zwangerschap en we waren haar meerdere malen bijna kwijt, maar ze is er. Zo bijzonder wat zo’n mensje kan brengen qua dynamiek, inzichten en liefde. Je leert weer meer over je gezin en jezelf, een soort nieuwe spiegel erbij. Mijn derde spiegel, mijn man hierin meegenomen. Maar ach, ik ga een uitdaging niet uit de weg en vind het (uiteindelijk) een geschenk mezelf steeds beter te leren kennen en kunnen helen.
Ik vind het prachtig die hummel erbij; met ups-and-downs en veel dankbaarheid; fouten maken, leren, helen, innerlijke groei, genieten en bovenal liefde. Mijn leer-les (een van de) is dat ik mezelf te vaak op de vierde plek zet en mag leren (zoals velen) mijn eigen ruimte te pakken. Ook al vind ik mezelf aan de kant zetten voor de kinderen vanzelfsprekend. Echter wanneer ik tijd voor mezelf neem, ben ik meer mezelf. Zo niet, dan ben ik minder flexibel, recht toe recht aan en zeg ik sneller “nee”.
Dit sluit totaal niet aan bij wat Maan nodig heeft en dan zegt zij; “waarom dan niet?!”. Gelukkig denk ik nu vaak; tja waarom niet? en zeg; “je hebt gelijk lieverd, mama is gewoon moe”. Als ik moe ben dan word ik mopperig op onzinnige dingen en daarop mopperig op mezelf dat ik mopperig doe. Tja je kunt het jezelf als mens soms zo ontzettend moeilijk maken. Gelukkig leg ik mijn gedrag uit, zeg ik sorry en kan ik het snel stoppen. Al doende leert men.
Elmer vindt aansluiten op dit moment ingewikkeld en daardoor voel ik extra druk om dit te compenseren (nog een leer-les van mij). Tijdens deze vakantie zei Elmer dat hij zat was van mijn gemopper met inpakken, waarop ik beweerde dat dit reuze mee viel en dat hij toch echt won (foei Jose, je ego). Toen kwam hij met het geniale idee om een mopperpot te maken en dit dan weleens te zien. Bij elke mopper 50 cent in de spaarpot voor Maan. Zij vond dit een super idee. We zijn nu twee weken verder en ik heb 1 euro ingeleverd en Elmer? Die moet maar alvast gaan sparen. Maar goed, doe het maar eens hè, de tropenjaren blijven een uitdaging.
Gisteren had ik een mooie ervaring in het ruimte innemen. Elke ochtend rijden we naar een surfspot. Beau doet dan een dutje en Maan luistert graag luisterverhaaltjes van de Zoete Zusjes of Kolletje en Dirk. Elmer kwam met het idee dat hij dan in de auto blijft en ik kan surfen. Ik denk; “kan ik dit maken, die ruimte pakken?”. Elmer zegt; “ga nou maar en niet aan de tijd denken”. Dat gaat me te ver, dus ik zeg; “dat doe ik wel” en ren in mijn bikini over de dijk via de kiezelstenen naar de oceaan.
Mijn wetsuite past nog niet, omdat de kilo’s van de zwangerschap er nog niet helemaal af zijn. Het is bewolkt en ik kijk om me heen. Wauw, maar drie mensen, een man op een handdoekje, een vrouw met haar hond en op de dijk zie ik een oudere vrouw in haar wetsuit met haar bodyboard naar de oceaan turen. Zij zal vast ook de golven in gaan, heerlijk. In het koude water voel ik me levend en dankbaar. Het zwemmen gaat moeizaam door een blessure en er komt een stemmetje op die zegt “je bent de enige surfer, zijn de golven wel goed?” en “pak die golf, kom op!”.
Al snel merk ik dit en zeg “nee, dit gaan we niet doen, het is goed zo, bedankt”. Ik speel met de golven en leer dingen bij. Na vijftien minuten vind ik dat ik weer naar mijn gezin moet. Elmer zegt; “hoe was het?”, ik zeg; “heerlijk en de golven worden steeds beter!”. Hij vraagt; “waarom ging je dan zo kort?”. “Het was goed zo” antwoord ik. Maan gilt lachend; “mama! Je bent er weer!” En in de maxi-cosi zie ik een glunderende Beau. Ik geef Elmer een kus en we rijden naar een strand om schatjes te zoeken. Morgen is er weer een dag en dan ga ik misschien wel twintig minuten.
Als ik dus goed voor mezelf ben, ben ik goed voor mijn omgeving en een goed voorbeeld voor Maan en Beau. Maar dit gaat niet als ik alle ballen hoog wil houden. Daarom ga ik tijdelijk nog een stapje terug doen, in mijn werk en eigenlijk in bijna alles. Maan ging één dag in de week naar de opvang en door dit stapje terug, Beau helemaal niet. Dit is een bewuste keuze en een luxe, daar ben ik erg dankbaar voor.
Mensen vragen weleens waarom we in deze wereld kinderen kregen? Dan reageer ik met; “de wereld heeft juist mooie zielen nodig dus bij deze”. Mijn twee banen dragen voor mijn gevoel beiden bij aan het een beetje mooier maken van de wereld. Maar die waarde is voor mij wat zoek als ik er niet kan zijn voor die prachtige zielen. De kinderen en de jeugd hebben het al pittig genoeg en daarbij zien je kinderen je altijd als hun grote voorbeeld, wat voor een gedrag je ook laat zien.
Als we willen investeren in een betere wereld dan kunnen we investeren in het geven van echte aandacht, liefde, vertrouwen, geborgenheid en veiligheid aan de nieuwe generatie (en onszelf). Er voor ze zijn in voor- en tegenspoed en laten ervaren dat ze belangrijk zijn. Zodat we hopelijk sterke, liefdevolle en bewuste volwassenen afleveren. Ik ga in ieder geval met liefde meer tijd maken in plaats tijd vullen.
Het raakt mij wanneer studenten vertellen over hun stage bij de kinder- en naschoolse-opvang. Over kinderen die langer daar zijn als thuis, oververmoeid of ziek op de opvang komen en meer. Dan denk ik aan een quote; ouders die veel willen werken; het enige wat je kind later herinnert zijn de momenten dat je er niet was. De druk van onze maatschappij daargelaten.
Ik begrijp maar al te goed dat voor vele andere situaties de opvang juist een zegen of een must is, als je moet werken of tijd voor jezelf nodig hebt, zodat je weer die fijne ouder kunt zijn. Ik zeg altijd tegen Maan; je mag nooit jezelf of anderen pijn doen. Dus doe vooral wat goed voelt, als je jezelf, de ander en de aarde maar geen pijn doet. En oké mijn extra boodschap, wees goed voor je kinderen.
Op de sociale media worden er grapjes gemaakt over hoe kinderen nu worden opgevoed; naar ze luisteren, in gesprek gaan, dat ze mogen voelen en er mogen zijn versus het ouderwetse autoritaire opvoeden. Dan lees ik reacties over dat het vroeger beter was en dat kinderen gewoon moeten luisteren. Dan denk ik; ja, nee de volwassenen met die autoritaire opvoeding zijn lekker terecht gekomen.
Hoe velen zich gedragen, ze worstelen met zichzelf te voelen, waarderen, compassie te tonen en hun emoties onder controle te krijgen. Met als toppunt, kijk even naar wat voor een mafkezen in bepaalde landen heersen. Misschien dat als we onze kinderen nu veel meer bewust en liefdevol kunnen laten zijn wie ze zijn, zij ook veel bewuster en liefdevoller met elkaar en de wereld om kunnen gaan.
Mijn soort me-time is dus vaak met de kids en daaronder valt ook heerlijk tuinieren met Maan. Na twee-en-een-halfjaar te hard klussen is ons klushuis bijna af, de giga men-cave van Elmer is bijna compleet. Heel fijn voor hem! In de gecreëerde kruiden- moes- en fruittuin staat nu een tuinkasje (yes!) met overal paadjes zodat Maan en Beau een gezond-snoepparcours kunnen afleggen. Mede dankzij Maan is er ook een kabouterpad die naar een kabouterdorp leidt. Zo leuk.
In de kas hebben Maan en ik van alles gezaaid. Mijn lieve vader die tijdens onze vakanties poes Vegas en de plantjes verzorgt, vertelde dat de zonnebloemen nu uit de dakraampjes groeien. Mijn man zei; “ja, die horen ook niet in een kas”. Oeps, naja Maan vindt het geweldig.
Onze tuin is biologisch en de bestrijding is brandnetelgier; weg ziekte en hallo gezonde planten. Mijn man kan doordat hij overspannen is best kort door de bocht zijn, echter deze week zei hij zoiets moois over biologisch eten; “ik vind dat ze eigenlijk in alle supermarkten twee bordjes bij de groente en fruit moeten neerzetten. Bij de wat men “gewone” groente en fruit noemt een bordje met: met gif bespoten. En bij de wat men nu biologisch noemt gewoon: groente en fruit”.
Het is zo zonde dat wij zoveel mooie pure producten met gif behandelen en daar uiteindelijk ziek of minder weerbaar van worden. Maar goed, dan moeten we ook de perfectie loslaten, want een onbewerkte appel kan minder glanzen en gaatjes hebben. En dan mogen de prijzen van gezond eten flink omlaag. En voor boeren die biologisch willen zijn mogen die kromme niet haalbare regels ook anders.
Tja, konden we maar toveren. Ik zou voor iedereen een portie compassie, zelfinzicht, liefde, veiligheid en vertrouwen toveren en dat iedereen zich gezien mag voelen. En natuurlijk wereldvrede, elk mens een dak boven zich en niemand hoeft te lijden, maar vermoedelijk los je dat allemaal op met die eerste toverslag.
Ik geloof er dus in dat iedereen kan leren en groeien. Je bent nooit te oud en elke dag is een nieuwe kans die je mag gebruiken of juist niet. Zo heb ik zojuist een stuk herschreven. Mijn ego sloeg op hol, ik was te fel en te is nooit goed, behalve tevreden. Dit inzicht ontstond in een Franse supermarkt waar ik dertig minuten in de rij stond. Door het gangpad liep een moeder en vader met hun zoontje van ongeveer drie en dochter van ongeveer zes. Het jongetje liep nog niet soepel en zat ondertussen aan zijn speelgoedhorloge.
Ondanks de hand van zijn moeder, viel hij. Half hangend aan haar arm, zat hij nog aan zijn horloge en moeder keek kwaad. Ze schreeuwde en gaf hem een ruk. Hij kwam moeizaam omhoog waarop zij hem meerdere malen boos op zijn hand en horloge sloeg. Het tafereel raakte mij, wat drijft iemand zo te doen? Ik zag een onschuldig kind en een moeder die niet goed in haar vel zit en dit afreageerde.
Terwijl ik dit allemaal door me heen liet gaan zag ik de vader lopen. Ik denk; daar achter moeten dan ook de moeder en het zoontje lopen. Ik zet mij schrap voor wat gaat komen, maar ik zie een moeder die liefdevol lacht terwijl ze haar zoontje optilt en zorgzaam achter zich kijkt naar haar dochter. Ik haal opgelucht adem, wat dat van daarnet ook was, er is ook liefde. Ik wens ze toe dat de moeder mag helen wat haar in de weg zit zodat ze dit jongetje kan geven wat hij nodig heeft. Want hoe je het ook wendt of keert, de volwassene moet in dit verhaal aan de bak en dit is ook meteen een geschenk voor haarzelf. Zo zie je maar er zijn altijd twee kanten van de medaille.
Over geven wat nodig is gesproken, ik ben vandaag heerlijk wezen hardlopen in het prachtige kustplaatsje Dieppe. Ik groette zoals altijd iedereen en daagde mezelf uit om van elk persoon iets moois te zien. Ik geloof er namelijk in dat ieder mens mooi is. Iedereen? Ja, als dit mooie niet naar buiten komt is dit naar mijn mening door trauma, ziekte of stoornis. Dit vergoelijkt niet het gedrag, maar in de kern is iedereen mooi.
Tijdens het hardlopen zag ik een nors kijkend stel midden op de weg lopen. Ik moest glimlachen, want ze hadden beiden dezelfde cowboyhoed op. Daarna zag ik een vermagerde man en vrouw, zij liep met twee krukken en kon echt amper lopen. Hij hield liefdevol haar arm vast en ging met haar tempo mee. Ik kon geen bonjour zeggen, want ik was te geroerd en vol bewondering dat zij deze wandeling en het leven, zo aan ging.
Ik zag ook twee wat onverzorgd ogende mannen met een blik alcohol bij de haven zitten. Ze hingen over de balustrade en waren gefocust de vissen brood aan het voeren. Zo aandoenlijk, ik moest glimlachen. Het rondje was tien kilometer dus ik kan nog wel even doorgaan, maar dat zal ik Bert maar niet aandoen. Wat ik wil zeggen is dat het misschien mooi is om bonjour, hoi, moi, houdoe of wat dan ook te zeggen als je iemand treft. Als iemand nors kijkt dan heeft diegene daarvoor vast een reden en kan gezien geworden juist fijn zijn. Of ook niet, maar ach doe ermee wat je wilt.
Als laatste deel ik nog graag twee on-toevalligheden die het cirkeltje weer rondmaken. Op de dag van mijn moeders verjaardag vond Elmer tijdens een schat-zoek-strandwandeling een dure tijgeroog-edelstenen-mannenarmband. De werking van deze edelsteen past precies bij wat hij nodig heeft en hij draagt hem elke dag. Mijn moeder gaf mij een tijgeroog-edelsteen tijdens mijn burn-out ter ondersteuning. Een cadeautje van mijn moeder voor Elmer? Wauw.
Gisteren waren we weer aan het struinen en vond ik een prachtige helft van een Sint Jacobs schelp. Ik was helemaal blij. Even later roept Maan mij, ‘papa heeft de andere helft gevonden!’ Wauw, hoe symbolisch is dat, zo zie je maar op elke schelp past een deksel. Nu is het tijd voor de laatste twee stops. Mijn man gaat met Milan in zijn hart een week vissen met visvriend Justin aan het Lac du Der. Dat gun ik hem zo ontzettend.
En ik? Ik zorg voor eten, de kinderen, geniet, groet iedereen, ren een rondje en doe me ding. Zoals oefenen voor het jaarlijkse Oldieksterfeest. Een liedje waar ik veel bij voel en dus spannend vind om het te zingen, maar ik ga het toch doen. En de terugreis overnachten we bij mijn zusje in Zuid-Duitsland. Wat ik al vast kan verklappen is dat die anderhalve week echt vol met magie, on-toevalligheden, geschenken en bevrijden van oordeel zullen zijn. Daar in Zuid-Duitsland is ook zoveel liefde. Bedankt. En zo is er toch een wirwar-column ontstaan met een beetje gezond ego en hopelijk liefdevolle boodschappen. Dank-je-wel voor het lezen, hol van diezulf en veel genieten toegewenst; doeg, moi, namastee en tot weerziens!
Liefs van Jose