Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Janny Ebels. Ik ben op vier december 1962 geboren in een Gronings ziekenhuis maar kijk terug op een mooie en goede jeugd in Noordbroek. Daar was mijn vader handelaar in brandstof, en hoofdbode bij de toenmalige EGD. Mijn moeder was coupeuse oftewel naaister. Mijn oudste zus is helaas al overleden en mijn andere zus is in Noordbroek blijven wonen.
Zelf heb ik tot mijn zeventiende in Noordbroek gewoond om vervolgens naar Nieuwolda te verhuizen. Ik ben in 1986 in Hoogezand gaan wonen en in 1996 zijn Klaas en ik in de wijk Opwierde in Appingedam terecht gekomen. We huurden daar eerst een hoekwoning die we al vrij snel daarna konden kopen.
De hele wijk was onderdeel van het versterkingsproces en ook wij hebben een jaar in een wisselwoning gewoond met alle gevolgen van dien. Eind 2021 namen we een rigoureus besluit. We besloten om de woning te verkopen en kochten een camper. Vijf maanden per jaar, ongeveer vanaf april tot oktober, verblijven we in Nederland en voor de rest leiden we een zwervend bestaan door Europa en zoeken we in die maanden altijd de zon op.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1995 hertrouwd met Klaas Ebels die ik in het uitgaansleven van Sappemeer heb leren kennen. Voor beiden was het onze tweede huwelijk. Zoon Danny stamt uit mijn eerste huwelijk. Hij is getrouwd, woont in Uithuizen en Klaas en ik genieten met volle teugen van onze kleinzoon Jake van vier en kleindochter Milla van twee jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik wist al van kleins af aan dat ik later met ‘opa’s en oma’s wilde werken’, ik wilde dus graag de verzorging in. Na de LHNO in Slochteren, de huishoudschool die ik op 16-jarige leeftijd met een diploma op zak verliet, ben ik direct gaan werken. En wel als huishoudelijk medewerker in verzorgingstehuis ’t Olde Lough. Het was de bedoeling dat ik daar een zorgopleiding zou gaan volgen maar dat is er daar nooit van gekomen.
Die kon ik wel in het bejaardentehuis ’t Hamrik in Nieuwolda gaan volgen en ik ging daar ook intern wonen. Zo’n twee jaar combineerde ik het verzorgend werk met een opleiding tot helpende in de zorg. Vervolgens heb ik een tijdje niet gewerkt maar daarna kon ik tijdelijk in ’t Hamrik nachtdiensten draaien. Dat was met een een baby van een paar maanden niet optimaal en ik ging vervolgens in Slochteren in de thuiszorg als oproepkracht aan de slag. Ook was ik in die tijd oproepkracht in verpleeghuis Oldwolde in Winschoten.
Na de verhuizing naar Hoogezand was daar de tip dat ze in verzorgingstehuis Maartenshof in Groningen oproepkrachten zochten en ik ben daar dan ook aan de slag gegaan. Na onze verhuizing naar Appingedam in 1996 was daar ook de tijd voor een opleiding tot ziekenverzorgster die ik succesvol afgerond heb.
Helaas werd er rond de eeuwwisseling kanker bij mij geconstateerd. Ik ben daarover altijd heel open geweest en werd in die tijd gevolgd door RTV Noord en dat verhaal is zelfs landelijk uitgezonden. Ik herstelde gelukkig helemaal en kon na verloop van tijd mijn werkzaamheden in de zorg weer opstarten. Helaas, 5 jaar later trof mij het noodlot wederom en werd ik getroffen door een hersenbloeding en kon ik helaas niet meer terug keren in de zorg. Na een revalidatieperiode in Beatrixoord werd ik uiteindelijk zo rond 2012 afgekeurd.
En dat was best wel een hard gelag want ik ben altijd met plezier aan het werk geweest met als voornaamste doel om de mensen in hun thuissituatie te verzorgen. De laatste zeven jaar van mijn werkzame leven deed ik nachtzorg op route. Dat beviel prima omdat er dan ook de tijd was om af en toe op het rand van het bed te gaan zitten om een praatje te maken met de mensen die je moest verzorgen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Zo rond 2015 keerde de energie langzaam weer een beetje terug en het vrijwilligerswerk bracht mij veel voldoening. Ik genoot van het bezoeken van ouderen en ging koffie schenken in de Paasweide in Appingedam, een woonvorm voor ouderen. Door mijn eigen ervaringen in de aardbevingsproblematiek besloot ik om mij ook daarvoor in te gaan zetten. Ik werd bestuurslid van de lokale SP-afdeling, om mij in te zetten voor de heropbouw van de wijk. Dit heb ik zo’n twee jaar gedaan.
Zelf moesten we in onze wisselwoning ook een enorme strijd leveren voor een succesvolle terugkeer naar onze eigen woning. Dat leverde ons beiden heel veel stress op en leidde bij Klaas tot drie tia’s en twee keer een burn-out. Toen we terugkeerden in Opwierde was daar natuurlijk het nodige veranderd qua samenstelling en er waren nog meer issues.
We hadden het er eerder al eens over gehad om alles te verkopen en de boel de boel te laten. Na weer een vervelend voorval hebben we in 2021 de knoop doorgehakt en het huis verkocht om vervolgens aan het eind van dat jaar een nieuwe camper te kopen. Die hebben we aan de boorden van het Schildmeer ingericht en daar konden we ook alvast wat wennen aan het camperleven.
In 2022 zijn we vervolgens op pad gegaan. Naar Denemarken en Duitsland bijvoorbeeld maar we hebben ook veel door Nederland getoerd en ontdekt hoe mooi de drie noordelijke provincies eigenlijk zijn. Ik bedoel, we zitten hier nu samen te praten aan de boorden van het Oldambtmeer en dit is toch een fantastisch plekje?
We hebben dan wel geen huis meer maar hoe blij kun je zijn met het weinige wat je hebt? We vertrekken zo rond september, oktober naar het buitenland en zien dan wel waar de zon schijnt. We gaan bijvoorbeeld graag naar Frankrijk, Spanje en Portugal en kijken dan wel weer waar we vervolgens heengaan. In onze camper hangt niet voor niets een bordje met de tekst: ‘Home is were you park it!’. En zo is het ook.
Ik kan dit leven dan ook iedereen aanraden, zowel jong als oud. We leven eigenlijk alle dagen met het idee dat het zaterdagavond is wanneer we op bed gaan en dat we dan vervolgens ’s zondagsmorgen weer wakker worden. We hoeven dus niets en mogen alles. Nu ja, dat is niet helemaal waar want om onze rechten niet te verspelen moeten we jaarlijks zo’n vier maanden in Nederland verblijven.
Zelf ben ik 63 en Klaas is 64. Klaas heeft in het verleden als serviceleider ook wel in het buitenland gewerkt waar hij betrokken was in het industrieel onderhoud maar was de laatste jaren meer op kantoor als werkvoorbereider bij Equans. Dit i.v.m zijn gezondheidproblemen Door zijn pensioen naar voren te halen, kon ook hij uiteindelijk eerder stoppen met werken en het nieuwe ritme bevalt ons uitstekend.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Misschien steekt de geboorte van de kleinkinderen er wel bovenuit want wat kan ik tegenwoordig toch genieten van mijn kleinzoon en –dochter. Waar mogelijk zoeken we ze op en we genieten van gezamenlijke uitstapjes. Daarbij geeft het camperleven ons nu de ultieme vrijheid, dit is ons paradijs op aarde.
En de dieptepunten?
Dat is toch een tijd onze gezondheid geweest die ons parten speelde. Voor mijzelf dus het kankertraject en mijn hersenbloeding inclusief een langdurige revalidatie en Klaas had dus te dealen met zijn tia’s en twee keer een burn-out. Na alle aardbevingsellende is het mooi dat we hier nu op deze manier een streep door kunnen zetten!
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
We komen onderweg natuurlijk veel verschillende mensen tegen en dat zijn niet alleen maar pensionado’s hoor. Ook jonge mensen die het niet lukt om een huis te krijgen, schaffen zich een camper aan en kunnen door het online werken overal hun baan uitoefenen.
Ook zijn we wel een gezin met vier kinderen tegengekomen met allerlei beperkingen. Dan vraag je je wel af, hoe zouden zij zich redden en hoe gaat het op onderwijsgebeid? Natuurlijk komt ook onze provincie vaak in de gesprekken met andere camperaars naar voren en hoe het is om in een aardbevingsgebied te leven.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Tijdens een rondje rondom de Middellandse Zee raakten we eens in gesprek met een stel Noren. Toen we hen vertelden dat we graag nog een keer naar de Noordkaap zouden willen reizen, keken ze ons verbaasd aan. ‘Je ziet er niets, het is er altijd steenkoud en hier schijnt altijd de zon.’ En zo is het uiteindelijk ook.
Ach, we zien wel waar het stuur heen draait. Door onze bücketlist is wat dat betreft een streep gezet. Soms zoeken we bewust de drukte op in bijvoorbeeld Benidorm en soms komen we dagenlang maar nauwelijks mensen tegen. Maar dan hebben we elkaar nog natuurlijk.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je gedaan hebt, dan spijt van dingen die je graag had willen doen maar wat er niet van gekomen is. Ik heb de dingen gedaan zoals ik dacht dat zou moeten en heb daarvan geleerd.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Zoals het nu is, noteer maar een dikke negen. We hebben te eten en te drinken en kunnen gaan en staan waar we willen met regelmatig lieve mensen om ons heen.
Wilt u verder nog iets kwijt?
‘Pluk de dag, morgen kan alles anders zijn!’ Dat geldt niet alleen voor onszelf maar ook voor de mensen om ons heen. We leven wat dat betreft in een rare tijd. Ik maak me dus best wel eens zorgen om het lot van onze kleinkinderen.