Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Hinny van der Ploeg – Strijker. Ik ben op 21 mei 1963 geboren in Glimmen als ‘middelste’ van drie dochters. Mijn vader werkte vroeger als fabrieksmedewerker op melkfabriek De Ommelanden. Mijn moeder runde het huishouden en ging later ook als huishoudelijke hulp aan de slag. Mijn oudste zus is negen jaar ouder dan ik en woont in Zweden en mijn acht jaar jongere zus is in Kruisweg neergestreken.
Toen ik twee jaar was, verhuisden we als gezin naar Hoogkerk en daar heb ik tot 1972 gewoond. Daarna volgde een verhuizing naar Vinkhuizen en in 1981 ben ik gaan samenwonen met Ties in Hornhuizen. Daarna zijn we in 1999 verhuisd naar Kloosterburen waar we ongeveer twintig jaar gewoond hebben. In 2019 zijn we in Lemkesland in Leens neergestreken. Twee jaar geleden zijn we voor het laatst verhuisd en wel naar appartementencomplex Koningstate in Leens en dat bevalt Ties en mij heel goed.
Wat is uw burgerlijke staat?
In 1981 leerde ik in Ulrum via mijn zus de acht jaar oudere Ties van der Ploeg kennen die oorspronkelijk in Leens opgegroeid is. Er ontstonden op een feestje allerlei wilde plannen voor een gezamenlijke motortocht naar de Noordkaap maar uiteindelijk bleven we met zijn vieren over. Het voelde direct goed met Ties en een jaar later zijn we al getrouwd.
Dit huwelijk heeft ons twee dochters geschonken. Rianne is in 1983 geboren. Ze is buschauffeur, en heeft 2 kinderen gekregen. Joyce is 22 jaar en Bryan 19. Rianne is sinds 2022 gehuwd met Edwin van Essen en ze wonen in Kloosterburen.
In 1985 kwam Miranda op de wereld. Zij werkt op de plantenafdeling bij Groenrijk en is getrouwd met Douwe Kosmeier. Ook zij hebben twee kinderen gekregen, Tieshan is 19 en Swen 17. Ze wonen in Ten Post. We zijn bijzonder trots op onze kinderen en kleinkinderen.
Wat is uw voormalig beroep?
Mijn lagere schooltijd heb ik doorgebracht in Hoogkerk en Vinkhuizen. Ik had geen flauw idee wat ik later wilde worden en ging in Vinkhuizen naar de LHNO. Ik verdiende in die tijd ook al wat zakcentjes bij in een kruidenierswinkel en toen ik in het derde jaar zat, wilde ik eigenlijk wel van school af en daar fulltime aan het werk. Maar mijn baas was gelukkig wel zo verstandig dat hij tegen mij zei dat ik eerst maar eens mijn school af moest maken. Dat heb ik vervolgens gedaan en ik haalde op mijn zestiende mijn diploma.
Toen wilde ik toch echt aan het werk en dat deed ik als caissière bij supermarkt Dreize in Helpman. Daarna heb ik ook nog een tijdje in de supermarkt in Kloosterburen gewerkt als winkelmedewerkster. Toen de kinderen zich aandienden, ben ik vervolgens eerst thuis gebleven. Ties was in die tijd vrachtwagenchauffeur en vaak van huis waardoor ik de zorg voor het huishouden op mij nam.
In 1995 begon het qua werk echter wel weer te kriebelen. Mijn zus werkte in verzorgingstehuis Oldeheem in Kloosterburen en toen daar veel personeelsleden ziek waren, vroeg ze aan mij of het werk als interieurverzorgster niet wat voor mij was. Ik antwoordde toen dat wanneer ze me nodig hadden, dat ze me dan maar moesten bellen. Een dag later hing de leidinggevende al aan de lijn en ik was best wel zenuwachtig toen ik op sollicitatiegesprek ging omdat ik al zo lang niet meer gewerkt had.
Maar het beviel mij als invalkracht voor ongeveer twaalf uur per week prima. Ik maakte de woonkamers van de bewoners schoon maar ook de gezamenlijke ruimtes en genoot van de sociale contacten met de oudere bewoners die dat met zich meebracht. Na drie jaar kreeg ik een vast contract van twaalf uur per week en die werd in 2004 uitgebreid naar 28 uur.
In 2013 ging Oldeheem in Kloosterburen dicht en dat gold ook voor het verzorgingstehuis in Ulrum. In Leens werd eerder boven de Jumbo en de Aldi een nieuw verzorgingstehuis gebouwd en veel bewoners en personeelsleden verhuisden mee erheen en ik was daar één van. Aanvankelijk was ik in Leens weer interieurverzorgster maar zo’n zes jaar geleden kreeg ik de kans om de functie als eerste medewerker erbij te doen.
Ik hield mij meer bezig met de bestellingen van alle voedingsproducten maar ook met het materiaalbeheer en controleerde de binnengekomen facturen. Daarbij ondersteunde ik ook in het opstellen van de planning en de werkroosters. Dit was een baan van dertig uur per week.
Begin dit jaar volgde na een goed gesprek met mijn leidinggevende opnieuw een werkswitch want ik werd naast eerste medewerker ook zorgassistente en heb de functie als interieurverzorgster laten vallen. Zorgassistentes huiskamerdiensten zorgen dat de bewoners eten en drinken krijgen inclusief meehelpen met allerlei activiteiten en toezicht houden in de huiskamer.
Ik werk nu 24 uur en geniet met volle teugen van mijn nieuwe baan. Ik draai om de week weekenddiensten en werk vaak van ongeveer 08.00 tot 14.30 uur. Een enkele keer draai ik ook wel een avonddienst. En dat op een werkplek vlakbij de plek waar we wonen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Omdat het huidige werk mij zo goed bevalt, denk ik gewoon dat ik tot mijn pensioengerechtigde leeftijd doorga met werken. De dagen vliegen tegenwoordig voorbij en ook wanneer ik alle dagen thuis zou komen te zitten denk ik niet dat ik mij snel zou gaan vervelen.
Ties en ik trekken er regelmatig samen op uit wanneer ik vrij ben. Even bij de kinderen of kleinkinderen op bezoek of gezamenlijk boodschappen doen. We zijn ook wel van het fietsen en op huishoudelijk gebied doen we veel dingen samen. Wanneer ik zin heb, ga ik mee naar het voetbalveld om een wedstrijdje te bezoeken of voor een kantinebezoek.
Twee keer per week ga ik in Zoutkamp naar de fitness en ik vind vissen geweldig. Dat doe ik de laatste jaren nooit meer maar dat wil ik graag weer op gaan pakken. Mijn grootouders hadden vroeger een boerderij en daar was ik vaak te vinden en het vissen hoorde erbij. Verder geniet ik van de vakanties met Ties en met ons gezin inclusief de kinderen en kleinkinderen.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat zijn allereerst de ‘standaarddingen’ zoals onze trouwdag en de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen. Dat zijn gebeurtenissen die er bovenuit steken. Verder kijk ik terug op mooie vakanties naar bijvoorbeeld Griekenland en Italië. De laatste jaren gaan we graag naar Turkije. Daar moest ik eerst niet zoveel van hebben maar ik ervaar het nu als een heel gastvrij en mooi land. Dat we daar met het hele gezin op vakantie zijn geweest, was altijd mijn wens.
En de dieptepunten?
Dan kom ik uiteraard uit op het verlies van dierbaren zoals naaste familieleden. Ook de prognose darmkanker die Ties vijf jaar geleden te horen kreeg, hakte er bij mij stevig in. Zelf was hij hier heel nuchter over maar bij mij sloegen de angst en de zorgen zeker toe. Gelukkig is de operatie goed verlopen en is Ties nu weer gezond!
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
We hebben twee dochters die qua karakter toch wel van elkaar verschillen. Waarschijnlijk lijkt de een wat meer op haar vader en de ander op haar moeder. Zo waren we Rianne op driejarige leeftijd bijvoorbeeld zo maar anderhalf uur kwijt en de hond ook trouwens. Dat was toen echt wel even paniek in huize Van der Ploeg. Bleek dat ze met de hond naar de boerderij even buiten het dorp was gewandeld waar Ties bij een boer wat vee had staan. We waren zeker opgelucht toen we haar rustig zagen lopen maar hebben haar wel op het hart gedrukt om zulke dingen niet weer te doen.
En als Miranda vroeger iets zeker wist, dan wilde ze graag gelijk hebben. En als Ties dacht dat hij gelijk had en Miranda wist zeker dat het niet zo was dan was het altijd: ‘Wedden om een banaan, pap?!’ Nou, als ze dat zei, dan wisten wij al wie de banaan ging winnen.
Ties en ik hebben eens een vakantie gevierd waarbij we op een camping in een tent zouden gaan slapen. Bij aankomst bleek echter dat we de tentstokken waren vergeten, die stonden thuis nog tegen de muur. Achteraf was dat maar beter ook want het regende de hele tijd. We hebben de tijd op de camping vervolgens lekker samen in een trekkershutje doorgebracht.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Gewoon zo doorgaan zoals het nu gaat. We hebben het goed met zijn tweetjes en met ons hele gezin. Daarbij ben ik heel blij dat Ties weer gezond door het leven gaat.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Achteraf had ik misschien langer door moeten leren maar ik wilde na de LHNO aan het werk en geld verdienen. Maar een opleiding als Verzorgende IG was vast mogelijk geweest als ik daar tijd en energie in had gestoken. Gelukkig zit ik op werkgebied nu helemaal in mijn element.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Zeker wel een acht. Ik zou eigenlijk niet weten wat er nog beter kan en ben zeer tevreden met hoe het nu gaat.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Wees eerlijk en oprecht en oordeel niet te snel over een ander. Want daar kan ik slecht tegen, tegen onrecht en geroddel.