Het voordeel van zo’n jubileumeditie van het Bedrijvenvoetbal is dat je met de mannen van het eerste uur terug kunt kijken op hoe het allemaal begon. De inmiddels 56-jarige Harke Rutgers is zo iemand. Naast een begenadigd voetballer, die in zijn tien jaar in CVVB 1 de opmars vanuit de vierde klasse C naar de eerste klasse meemaakte, ook iemand die bestuurlijk gewicht in de strijd gooide waardoor het evenement door kon groeien naar waar het nu staat….
Nieuwe baan
Ik bel Harke wanneer hij net met zijn nieuwe baan voor WIJ Groningen is begonnen, na jarenlang voor eerst de Rabobank en later het UWV gewerkt te hebben. Nog steeds in een uitdagende functie in de hulpverlening want hij stuurt die hulpverleners aan die in de oostelijke wijken van Groningen maar ook in Ten Boer hun hulp aanbieden. Maar uiteraard nog wel steeds in Bedum wonend samen met vrouw Anneke en zoon Rowan (20). Dochter Verona (23) woont inmiddels op kamers in de stad.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe Harke bij het Bedrijvenvoetbal verzeild raakte. ‘In het begin van de negentiger jaren heb ik een tijdje samengewerkt met Henk Steenhuis, de voorzitter van het eerste uur. Dat was bij een onderdeel van de firma Adrem waar we gezamenlijk advertenties verkochten. Henk zorgde er persoonlijk voor dat ik de commerciële man werd binnen het bestuur dat verder bijvoorbeeld uit Jaap Heres, Anne Bolhuis en communicatieman Paul Kremer bestond. Zelf was ik aanvankelijk verantwoordelijk voor het sponsorboekje dat uitkwam en uiteraard voor alle sponsorcontacten.’
Steeds groter
Het was in de tijd dat er tegen de oude kantine nog een kleine feesttent gebouwd werd waar destijds vooral Bedumer bands optraden na afloop van het eendaagse gebeuren. In de tijd dat Harke voor de Rabobank werkte, kon hij mooi zijn biljetten- en muntenteller meenemen om aan het eind van de avond de opbrengst te tellen samen met zijn collega-bestuurders. Dit om te checken of het klein budget van een paar honderd gulden wat destijds beschikbaar gesteld werd, niet was overschreden.
‘Dat waren vaak de mooiste uurtjes waarbij het toernooi geëvalueerd werd onder het genot van een borreltje. We zaten in de bestuurskamer te tellen en zagen de bezoekers op de fiets wegrijden, of beter gezegd daartoe een poging ondernemen. Het was ook de tijd waarbij we op zondag tot aan het eind van de middag met ons vijven de restanten van de vuurwerkshow opruimden waar ook die mensen op afkwamen die niets met voetbal hadden. Wat dat betreft ben ik met terugwerkende kracht wel eens jaloers op de hoeveelheid vrijwilligers die nu meehelpen om de boel af te breken en schoon te maken.’
In de loop der jaren werd het Bedrijvenvoetbal groter en groter. Een belangrijk omslagpunt was de komst van de Friese topband De Kast, in die tijd een heel populaire band. Qua begroting kon het niet en eigenlijk durfden ze het niet aan maar toen de tentverhuurder garant stond voor de financiën was men om. Uiteindelijk kwamen er meer dan 3.000 bezoekers op deze zeer geslaagde avond af en dat smaakte zeker naar meer.
‘Ik ben tot ongeveer 2010 bestuurslid gebleven. Destijds was ik naast het werk echter ook bezig met een studie Bedrijfskunde aan de RUG en daarbij waren de kinderen nog klein. Tijd voor andere keuzes en om het stokje over te dragen was ook toen geen probleem. Onder andere Edwin van Zanten hield zich daarna bezig met de commerciële zaken.’
Nog steeds vrijwilliger
In een zwart gat is Rutgers echter niet terechtgekomen want nog steeds is hij als vrijwilliger bij het evenement betrokken. Sinds jaar en dag zorgt hij er samen met Dirk Martini en Piet Keurentjes voor dat de toegangspoort naar de feesttent wordt opgebouwd. ‘De laatste jaren sluit Ronald Janssen zich bij ons clubje aan en Hans Gras zorgt er altijd wel weer voor, met allerlei aanvullende uitdagingen, dat we qua opbouw nooit in een sleur belanden. Ik ben benieuwd waar de feesttent dit jaar komt te staan en wat hij nu weer voor ons in petto heeft. Vaak starten we al aan het begin van de week met de opbouw zodat de poort op donderdag tijdens de sponsoravond klaar is.
En ja, ik zal zeker zelf ook in de feesttent te vinden zijn al heb ik mij voorgenomen om niet beide avonden aanwezig te zijn maar zeg nooit nooit, haha. Helaas kan ik zelf niet meer meevoetballen. Een lullig schoolongelukje op veertienjarige leeftijd zorgde er uiteindelijk voor dat ik niet meer stijf links was qua voetbal maar tweebenig werd. Inmiddels zijn beide knieën helaas kraakbeenloos met als gevolg dat van voetballen niets meer komt. Maar dat mag de pret echter niet drukken hoor, ik blijf als vrijwilliger bij het evenement betrokken!’