“Het gaat best goed”, zeg ik wanneer mij voor de zoveelste keer gevraagd wordt hoe het met me gaat. En dat vat het ook wel een beetje samen. Naar omstandigheden gaat het goed. De omstandigheden heb ik in een eerdere column wel es beschreven. In maart 2023 kreeg ik de diagnose darmkanker. Een tumor in de endeldarm met uitzaaiingen in longen en lever.
De tumor is inmiddels met groot succes verwijderd en de darm is schoon. De uitzaaiingen in de lever zijn tot twee keer toe operatief weggebrand in het UMCG en het leven leek me weer toe te lachen. Tot ergens eind 2025 toen de oncoloog me vertelde dat er uitzaaiingen waren aangetroffen in de buikvlies. Een dikke tegenvaller die behoorlijk rauw op m’n dakkie viel. Daar bovenop nog de koele melding dat genezen geen optie meer was en dat we vanaf nu mijn leven alleen nog maar kunnen verlengen.
Met een prachtig woord: ik ben Palliatief. Leg deze in Wordfeud en je hebt gewonnen. Het leek er echter op dat ik helaas had verloren. Maar niet de strijd. Onder geen beding ga ik roemloos en als een dood vogeltje in huis zitten om op de man met de zaag te wachten. Vol goede moed en met een enorm portie zelfvertrouwen en humor ben ik voor de tweede keer een chemotraject ingegaan begin februari 2026. Deze chemo zou zwaar zijn met bijwerkingen als enorme vermoeidheid, haaruitval en mogelijk diarree.
Na de eerste 4 kuren was er niets aan de hand. Elke dag gewoon lekker aan het werk en de dagelijkse bezigheden gewoon kunnen uitvoeren. Het gaf me zelfs enorm veel energie om aan het werk te zijn in het MZH en op zaterdag met de jonge honden van Fc Leo 1 op stap te gaan langs de Noord Groninger velden.
De collega’s van de beveiliging zijn een ware steun voor me. Ik kan m’n gang gaan op m’n werk en ze laten me gelukkig allemaal in mijn waarde. Ik word nog gewoon als unithoofd behandeld en we hoeven het niet steeds over m’n ziekte te hebben.
Uiteraard leeft het op m’n werk want elke drie weken moest ik een dag aan het infuus voor de chemo. De kuur mocht zelfs mee naar huis. Als een ware St Bernhardhond hing de chemo van woensdag t/m vrijdag om mijn nek zodat deze langzaam mijn lichaam binnen druppelde. Op vrijdag kwam dan TSN Thuiszorg langs om me af te koppelen. Groot voordeel: ik kon dan zaterdag weer naar de voetbal.
Ook trouwens een soort van lifegoal: begin 50 zijn, je topfit voelen en dan verzorgd worden door de Thuiszorg! Wie wil dat niet… De zaterdagen waren wel een soort van ontspanning in de spannende tijd. Lekker ongedwongen met een stel opgeschoten pubers langs het veld staan om je emoties ff kwijt te kunnen. En dat kon uitstekend aangezien de plaatselijke fc nou niet echt denderend presteerde.
Op sociaal vlak speelden de seniorleden van FC Leo echter wel de Championsleage! Ergens in maart werd ik (en mijn complete familie) verrast met een schitterend uitje. De mannen hadden geregeld dat we een middag mochten bowlen, aansluitend uit eten en daarna als echte VIP’s een wedstrijd van Fc Groningen mochten bekijken. Wat hebben we daar van genoten als gezin. Wel vervelend dat we allemaal wisten wat de reden van dit uitje was. Desondanks hebben we genoten als een stel kleine kinderen en wil ik nog even de mannen van Fc Leo en ook Fc Groningen bedanken voor deze onvergetelijke middag en avond!!
Wellicht door alle positieve ervaringen, m’n eigen houding en benadering werd halverwege de kuur gezegd dat alle uitzaaiingen met ca 33% waren geslonken. Nog eens 4 kuren en dan verder kijken. Nu begon ik wel steeds meer ongemakken te merken. Uitval van haar viel mee aangezien mijn kapsel geen extra uitval nodig had, maar de vermoeidheid werd erger en de darmklachten begonnen zich ook verder te ontwikkelen.
Maar steeds bleef ik antwoorden dat het “best goed” ging met me. En voelde ik dat zelf ook. Alle voorspelde klachten meegerekend, mocht ik zeker niet klagen over een beetje vermoeidheid en wat minder harige benen…. De diarree werd wel steeds meer een probleem. Hoogtepunt van de problemen deed zich voor na de 8e kuur. Ik lag 5 dagen waterpas op de bank en mijn enige beweging was van de bank naar het toilet en weer terug. Ik heb bijna 18 jaar slaap ingehaald in deze periode en ik voelde me dan ook compleet niet goed.
Ik had echt geen zin in nog zo’n kuur. De oncoloog was echter zeer tevreden na de 8e kuur en volgens hem was het tijd om eerst te stoppen met kuren! Ik kreeg zowaar 6 weken rust. Zes weken geen chemo, geen kruik om de nek, geen vaste lijn meer in de arm en gewoon weer normaal douchen! De grootste winst was wel dat ik me redelijk vlot weer wat beter voelde. Al snel kwam de energie terug en leek ik weer een doodnormaal leven te kunnen lijden, zonder kanker.
Een mooie periode met het afscheid van voetbal in Leens, een prachtig concert van Kraantje Pappie en een schitterend kampweekend van Fc Leo. En dan ben je ineens “niet ziek” meer. Tenminste zo voelt het. Toch is het raar. Geen medicatie krijgen, een ziekte waarvan je weet dat die ergens sluimert en elk pijntje (geestelijk) voelen als groei van de kanker. En toch de mensen om je heen doen je soms vergeten dat je ziek bent.
Ze zorgen voor me, maken zich zorgen om me en geven me enorm veel liefde. Zelfs de mensen die je misschien een tijdje niet gezien hebt of waar je om wat voor reden dan ook wat minder contact mee hebt gehad zijn super lief. Dat doet me zeer goed! De chemoloze periode is echter weer over. Donderdag ben ik gestart met een soort onderhoudskuur. In het MZH, op afdeling 2D (de beste en liefste afdeling van het MZH) ontving ik immuuntherapie. Aansluitend krijg ik voor twee weken chemopillen mee naar huis en daarna een weekje rust. Deze cyclus herhaalt zich elke 3 weken.
Deze kuur is bedoeld om de uitzaaiingen onder controle te houden. Dus fingers crossed!!! Ik was er ook wel weer een beetje aan toe. Zoals ik al zei, word je onzeker van ziek zijn, zonder medicatie. Dus nu weer aan de kuur. Gelukkig een lichte kuur met weinig bijwerkingen volgens de oncoloog en die loog tot nu toe nog nooit. Als deze column verschijnt, zit ik samen met Sandra en twee heeeeele lieve vrienden uit Klaaswaal (Marcel en Regina) in Bosnië en/of Kroatië.
Vrijdag vertrokken voor een prachtige rondreis door de Balkan waar we Zagreb, Split, Tuzla en Sarajevo gaan bezoeken. Een droomreis die ik ooit nog es wilde maken en als je ziek bent, moet je het gewoon doen. Stel je voor dat je er straks geen tijd meer voor hebt. Maar dat geldt overigens ook als je niet ziek bent. Leef je droom en doe dingen waar je energie van krijgt en waar je vrolijk van wordt!! Dat laatste blijf ik. Ook als het misschien eens wat minder met met gaat. Dan zal men mij ook wel weer vragen: Hoe gaat het? Grote kans dat ik zeg: “Het gaat best goed!!”