Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Gert van Ginkel. Ik ben op 29 januari 1962 als ‘jongste helft’ van een tweeling geboren in Terschuur in de gemeente Barneveld. Ik kom uit een boerengezin waarbij beide ouders actief waren binnen het bedrijf. Ik was nummer drie van in totaal vier kinderen, allen jongens. Broer Wim is helaas al overleden, tweelingbroer Johan woont in Sellingen en notenman Arnold is in Holsloot nabij Sleen neergestreken.
We zijn als gezin Van Ginkel in 1972 naar Ten Boer verhuisd. Daar heb ik tot 1999 op vier verschillende plekken gewoond. We wonen nu al weer 27 jaar in Bedum, aan de Havik. Het feit dat we onze kinderen graag op een katholieke school onderwijs wilden laten volgen, lag hier mede aan ten grondslag. Het bevalt ons hier prima.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 15 juli 1994 met de oorspronkelijk uit Duitsland afkomstige Stefanie getrouwd. Ik heb haar in 1989 op vakantie in Frankrijk leren kennen. Samen hebben we drie zoons gekregen waaronder ook een tweeling.
In 1995 zijn Jonas en Florian geboren, zij wonen in Groningen en Zwolle. Lennart kwam in 1998 op de wereld en woont ook in Groningen. We zijn de trotse opa en oma van drie jonge kleinkinderen waarvan de jongste net geboren is. Stefanie en ik gaan om de twee weken naar Zwolle om daar op te passen en dat vinden we prachtig.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik heb zowel in Terschuur als in Ten Boer op de lagere school gezeten om vervolgens pas op 21-jarige leeftijd mijn VWO-diploma te behalen. Dat bijzondere verhaal zal ik later nog wel even toelichten want ik heb ook nog militaire dienst gecombineerd met een avondstudie.
Ik wist gelukkig al wel heel vroeg wat ik wilde worden. Voor piloot bleek ik na enige testen niet in de wieg gelegd te zijn en dus koos ik een HBO-lerarenopleiding op het Ubbo Emmius. Ik was 26 jaar toen ik mijn diploma haalde met geografie en economie als mijn specialiteiten. In 1988 ben ik op de toenmalige MDS in De Wijert gaan werken en gaf met name les in bedrijfseconomische vakken.
In de loop der jaren heb ik heel wat fusies en reorganisaties meegemaakt en de MDS is opgegaan in het Noorderpoort waar ik mijn veertig lesjaren hoop vol te maken. Ik heb altijd met veel plezier voor de klas gestaan en maakte vaak de mooie ontwikkeling van mijn leerlingen mee. Je zag ze soms als puber binnenkomen en als jong volwassene een stuk zelfstandiger de school verlaten.
De belevingswereld van de jeugd sprak mij ook altijd aan en ik probeerde vaak een band met mijn leerlingen op te bouwen. En dan kon het maar zo gebeuren dat ik op een zaterdagmiddag naar de manege ging om iemand te zien paardrijden of dat ik een judotoernooi bijwoonde. Martin Drent zat ooit bij mij in de klas en ik heb hem zien debuteren bij GVAV in het eerste. Wat mij betreft gaat goed lesgeven gepaard met een goede relatie met de leerlingen, structuur aanbrengen in de lessen en wederzijds afspraken nakomen.
Ik ben met 29 lesuren begonnen en had blijkbaar destijds ook nog de energie om op twee avondscholen les te geven. Tegenwoordig ben ik al wat aan het afbouwen en ik combineer het lesgeven met andere taken zoals roosters maken, stagebegeleiding en meedraaien in de examencommissie. Nog steeds ga ik alle dagen fluitend naar het werk en in de meeste gevallen kom ik ook vrolijk weer thuis.
Ik ben een sociaal mens die geniet van de contacten met collega’s. Wat dat betreft zal ik bij mijn pensionering vast last krijgen van ‘het afscheid nemen van de hechtenis’, ik zal mijn collega’s dan gaan missen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ga zoals het nu lijkt in september 2028 stoppen met werken en ben dus al wat uren aan het afbouwen. En daarbij ben ik mij qua activiteiten al wat aan het voorbereiden aan dit nieuwe leven. Ik lees de krant nu nog digitaal maar verheug mij op een papieren versie die ik dan in de ochtend met een kop koffie bij de hand rustig kan lezen.
Ik ben nu met de 77e-jarige Siep Brink al regelmatig aan het racefietsen en doe ook vrijwilligerswerk bij Opmaat in Bedum. Ik vind het hier heerlijk om er met een duofiets op uit te trekken met de cliënten, dat geeft mij veel energie. Dat soort vrijwilligerswerk zal ik vast uit gaan breiden.
Ik doe de ledenadministratie bij de katholieke kerk en houdt mij ook bezig met de coördinatie van de bezorging van het kerkblad en de actie kerkbalans. In het verleden was ik ook penningmeester. Het lijkt mij leuk om over twee jaar mijn zoon Lennart één dag per week te helpen met zijn notenhandel. Ik heb onlangs nog in zijn vrachtwagen plus aanhanger gereden.
Ooit haalde ik in militaire dienst mijn grootrijbewijs en het was een bijzondere ervaring om na 45 jaar weer achter het stuur van een vrachtwagen te zitten, en dat nog wel met een wagen erachter wat zorgde voor een totale lengte van zeventien meter.
In het verleden was ik jarenlang keeper bij v.v. Omlandia. Ik voetbalde daar tot mijn zestiende maar mocht na een aantal hersenschuddingen eerst niet meer spelen. In mijn examenjaar trainde ik, zonder dat mijn ouders het wisten, drie keer per week met een keeperstrainer waardoor ik in 1983 direct tot eerste doelman gebombardeerd werd. Na elf jaar kwam hier in 1994 eerst een einde aan maar ik ben op mijn 39e nog een keer teruggekomen omdat ze geen keeper hadden. De oudste na mij was destijds 22, kun je nagaan. We speelden veelal in de derde klasse en ik kijk met veel plezier terug op die periode. Bij v.v. Omlandia ben ik ook nog penningmeester geweest.
Ik kan nog wel meer vrijwilligersfuncties benoemen maar dan wordt het verhaal wel heel lang. Misschien nog wel leuk om te vermelden dat we met “Ruiten negen” acht keer per jaar bij elkaar komen om te klaverjassen. En met ‘we’ bedoel ik Siep Brink, Wessel Hoekzema en Jacob Hamersma. Vaak had ik de rode lantaarn te pakken, dit jaar wist ik echter meerdere avonden te winnen en uiteindelijk overtuigend de 1e plaats te veroveren.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik kan gelukkig vele hoogtepunten benoemen. Onze trouwdag bijvoorbeeld, we vierden de bruiloft op Landgoed Ekenstein in Appingedam. De geboorte van de kinderen en de kleinkinderen mag bij deze vraag zeker niet ontbreken. De tweeling kwam tien weken te vroeg op de wereld, dat was een onzekere tijd. Beide jongens zijn zelfs naar het Amsterdams Medisch Centrum overgebracht maar gelukkig is alles uiteindelijk goed gekomen.
Ik kijk met veel plezier terug op mooie wielrenklassiekers die ik gereden heb. La Marmotte bijvoorbeeld, een tocht van 172 kilometer met vijfduizend hoogtemeters, dit samen met o.a. Egbert Darwinkel. Of de Dolomietenmarathon. In 2010 ben ik met 8 collega’s van Noorderpoort in het kader van Tour of Life voor Artsen zonder Grenzen van Turijn naar Valkenburg gefietst.
Met mijn vrouw heb ik prachtige fietsvakanties gemaakt. Zo zijn we vanaf de Bodensee bijvoorbeeld naar Rome en Wenen gefietst. We nemen zelf een tentje mee die we onderweg opzetten en ’s ochtends weer afbreken. Voor deze zomer staat een tocht van 1.200 kilometer op het programma van Maastricht naar Salzburg, we kijken er nu al naar uit.
En de dieptepunten?
Dan kom ik toch uit op het verlies van dierbaren. Het overlijden van mijn goede vriend Pieter ter Harkel bijvoorbeeld, kort na zijn pensionering. Hij was mijn trouwgetuige en regelmatig mijn steun en toeverlaat. Ook het verlies van mijn goede vriend Peter Berghuis mag bij deze vraag niet ontbreken. En tot slot natuurlijk het overlijden van mijn broer Wim op 54-jarige leeftijd in 2015 na meerdere herseninfarcten.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Het heeft heel wat voeten in aarde gehad, alvorens ik eindelijk mijn felbegeerde VWO-diploma op zak had. Ik was in de tweede klas al een keer blijven zitten en zakte ook voor mijn examens. Ik ben toen eerst in militaire dienst gegaan en kreeg het voor elkaar om in Zuidlaren mijn parate tijd door te brengen zodat ik enige avonden in de week naar de NAC in Groningen kon.
Helaas zakte ik opnieuw en wel op het vak dat ik tijdens de vorige examen wel haalde. Ik heb toen al mijn moed verzameld en contact gezocht met mijn oude school met de vraag of ik het laatste jaar nogmaals over mocht doen. Daar moest tijdens een lerarenbijeenkomst stevig over vergaderd worden maar ik werd teruggebeld met de mededeling dat ze goed en slecht nieuws voor me hadden.
Het goede nieuws was dat ik terug mocht komen maar het slechte nieuws voor mij was dat het wel op hun manier moest. Ik was in die tijd geen makkelijke leerling en ging regelmatig in discussie met de leerkrachten. Je kunt me van alles betichten maar niet dat ik geen doorzettingsvermogen heb. Ik haalde uiteindelijk mijn diploma en kon vervolgens doorstromen naar het HBO.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Sowieso hoop ik samen met Stefanie de Molukken en Nieuw-Zeeland nog aan te doen voor een mooie vakantie en een rondreis door Zuid-Amerika zou ook mooi zijn. Mijn vrouw is tien jaar jonger dan ik en werkt ook in het onderwijs. We moeten hiervoor een geschikt moment prikken om voor een langere periode weg te kunnen.
Zo lang mogelijk fietsvakanties maken met haar is sowieso een gekoesterde wens en hetzelfde geldt voor een pelgrimsfietsttocht van Uithuizen naar Santiago de Compostela. Momenteel lopen we ook regelmatig een gedeelte van het Pieterpad.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Misschien had ik achteraf wel wat meer van het studentenleven moeten genieten. Ik woonde wel zelfstandig maar dan in Ten Boer en had voor de specifieke studententijd misschien beter op kamers in de stad kunnen gaan wonen.
Toen de kinderen zich aandienden, had ik het erg druk met het (vrijwilligers)werk en het voetballen. Ik denk dat ik mijn gezin in die tijd soms wel eens tekort gedaan heb. Veel kwam qua opvoeding op Stefanie aan maar tijdens de sportwedstrijden van de kinderen was ik er wel altijd bij.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een hele dikke acht of een negen. Het leven is goed en mooi maar je moet het zelf doen.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Geniet van het kleine, van de eenvoudige dingen. Het hoeft niet altijd groots te zijn. Dichtbij huis is ook veel te zien en te beleven. Ik geniet van nieuwe ontmoetingen. Dit gesprek bijvoorbeeld, maar ook op een fietsveldje op een camping waar je verder niemand kent. Als je je verdiept in de mensen om je heen, dan leidt dat vaak tot hele mooie en waardevolle gesprekken.