Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Jacob Freerk Kamst, zo luidt mijn volledige naam. Ik ben benoemd naar meerdere voorvaderen uit ons voorgeslacht die van oorsprong, zover de geschiedenis zich laat uitpluizen, veenstekers in Giethoorn waren. Zelf ben ik op twee juli 1954 geboren in Groningen. Als jongste van drie kinderen. Mijn vier en acht jaar oudere zussen wonen in Groningen en in Emmen.
Ik ben afkomstig uit een schippersgezin. Mijn ouders voeren met hun schip door heel Nederland, België, Frankrijk en Duitsland. Later werd mijn vader jachthavenmeester in Oostmahorn. In mijn jonge jaren was ik daar waar zij ook waren totdat ik op 8-jarige leeftijd naar school moest.
Ik heb hiervoor eerst van mijn achtste tot mijn tiende bij een kostgezin in Eelderwolde gewoond en daarna twee jaar bij een gezin in Groningen, zij woonden aan het Hoornse Diep. Daarna kochten mijn ouders aan de Lelystraat in Groningen een eigen huis. Omdat ze vaak weg waren, was ik op mijn twaalfde al vrij zelfstandig want we moesten met ons drieën zelf de huishouding doen.
Op mijn zestiende verhuisde ik mee naar Oostmahorn om vervolgens in 1974 terug te verhuizen naar Groningen. Daar heb ik al met al zo’n 34 jaar gewoond, op een korte onderbreking in Emmen na. Onder andere in de Zwanestraat maar ook in de wijken De Hunze en De Held. In 2008 zijn we in Winsum gaan wonen. Tot 2019 in De Brake en nu genieten we in de Regnerus Praediniusstraat van ons mooi uitzicht op het gezellige centrum.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben na 14 jaar ‘hokken’ in 2010 hertrouwd met de oorspronkelijk ook uit de stad Groningen afkomstige Gerda Kooistra. Ik heb haar in één van de Kamst-drogisterijen leren kennen, zij werkte er namelijk ook. Tijdens een vakantie in Italië heb ik haar in 2009 meegenomen naar Venetië voor een huwelijksaanzoek en ze zei gelukkig volmondig ja. Zelf heb ik drie zoons en Gerda heeft een dochter. We hebben gezamenlijk negen kleinkinderen, in leeftijd variërend van drie tot achttien jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Als schipperszoon hoefde je pas vanaf je achtste naar school maar het hield ook in dat ik pas op mijn veertiende de lagere school inruilde voor de MAVO. Ik heb zowel op de MAVO in Groningen als in Dokkum gezeten en was achttien jaar toen ik mijn diploma behaalde. Ik was in die tijd ook al sportminded en voornemens naar het CIOS in Heerenveen te gaan.
In Oostmahorn verkocht ik reeds scheepsbenodigdheden, ik werkte in het restaurant bij Toxopeüs en verkocht ijs vanuit mijn eigen kraam. Toen ik een keer tegen een jachtschipper vertelde, hij was eigenaar van de beroemde Foto Spier-zaak aan de Grote Markt in Groningen, dat ik naar het CIOS wilde, is hij met mijn vader gaan praten. Volgens hem was ik veel geschikter voor de detailhandel en hij wilde in het centrum van Groningen wel uitkijken naar een vakantiebaan voor mij.
Die kans kreeg ik vervolgens acht weken lang in de drogisterij die in de Zwanestraat zat. Na die acht weken was ik helemaal om en ik verkoos een drogisterij-opleiding, samen met een NIMA A marketingopleiding, boven de sportopleiding. Een pittige opleiding met het nodige stampwerk op het gebied van Latijnse benamingen en de benodigde kennis van allerlei kruiden en het menselijk lichaam plus de vakken natuur- en scheikunde.
Toch lukte het mij om beide opleidingen in drie jaar af te ronden. Daarna moest ik eerst in militaire dienst en ik heb mijn opleiding genoten in Amersfoort om vervolgens als hospik-er op de kazerne in Assen te belanden voor mijn parate tijd.
Daar maakte ik een heftige gebeurtenis mee want het was in de tijd van de treingijzeling nabij Wijster en wij stonden een paar dagen paraat om direct te kunnen handelen nadat de gijzeling was afgelopen. Uiteindelijk zijn hierbij in december 1975 de machinist en twee passagiers om het leven gekomen. De verdwaasde blikken van de gijzelaars die vrij kwamen en langs ons liepen, zal ik nooit meer vergeten.
Na mijn diensttijd, werd ik in 1976 eerst bedrijfsleider van de Autorama in Emmen en een kleine jaar later werkte ik nog kort in een drogisterij aan het Mercuriusplein in Assen. Toen kreeg ik in 1977 de tip dat de drogisterij van Schultinga aan de Zwanestraat te koop zou komen. Ik was destijds 22 jaar en vond dat ik klaar was voor de stap om ondernemer te worden. Ik kocht de drogisterij over en dat was de start van de eerste DA-drogisterij Jacob Kamst. Een leerzame tijd waarin ik leiding gaf aan de overige vier personeelsleden.
Het smaakte naar meer en het waren succesvolle ondernemersjaren. In 1982 startte ik in Beijum een tweede drogisterij en dit was met 400 m2 direct de grootste zaak die ik tot het einde toe aan heb gehouden. De winkel werd door allerlei verbouwingen steeds groter en er werkten zo’n 8 tot 10 mensen. In 1989 waren er in Assen concrete plannen voor een nieuwe wijk en ik schreef mij succesvol in om er een drogisterij te starten.
Begonnen achter de toonbank met de nodige klantcontacten, ging ik mij in de jaren erna steeds meer richten op het managen van de winkels en de mensen en wanneer je groter wordt, kun je ook scherper inkopen. In 1994 nam ik in Winsum een winkel over die ik vervolgens eerst helemaal stripte en later uitbouwde. Op dezelfde plek inderdaad waar je nu bent en deze DA-drogisterij van uiteindelijk 300 m2 heb ik tot 2017 aangehouden.
In 1998 volgde een vestiging in Leek en in 1999 eentje in Vinkhuizen. Ik nam vervolgens afscheid van de winkel in Leek en ging in Zuidlaren verder en al snel daarna volgde een tweede vestiging in Assen waar de nieuwe wijk Kloosterveen verrees. Al met al heb ik in veertig jaar tijd acht drogisterijen onder mijn hoede gehad en in de hoogtijdagen waren dat er vijf tegelijk met uiteraard lange werkweken tot gevolg. De mooiste herinneringen liggen in Winsum en in Beijum. Die heb ik ook het langste aangehouden.
Ik kijk terug op mooie pionierstijden waarin DA-drogisterij Jacob Kamst een steeds bekendere keten werd in Groningen en de kop van Drenthe. Maar er zijn ook tegenvallers en teleurstellingen geweest. Een bouwstop in Assen zorgde ervoor dat de wijk Kloosterveen lang niet zo snel groeide als verwacht en in Winsum maakte de komst van nog twee drogisterijen het er ook niet makkelijker op. Er waren op personeelsgebied hier en daar ook de nodige strubbelingen en dat alles was er ook de oorzaak van dat ik een burn-out kreeg.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Die burn-out was er mede oorzaak van dat ik in 2018 afscheid nam van mijn laatste vestiging. Ik was 64 jaar en had er veertig ondernemersjaren opzitten. De zaak in Winsum stond lange tijd leeg en verpauperde en mijn gezondheidstoestand zorgde ervoor dat ik op zakelijk- en privégebied niet de beste beslissingen uit mijn leven genomen heb.
Daarbij moest ik op zoek naar een nieuwe invulling van mijn tijd. Langzamerhand kreeg ik de zaakjes weer een beetje op de rit en dat gaf de energie om nieuwe dingen te gaan doen. Sowieso ben ik altijd al wel actief geweest in allerlei besturen, onder andere in diverse handelsverenigingen. Bij voetbalclub Hunsingo werd ik voorzitter na eerst als sponsor reeds de hele jeugdafdeling van kleding te hebben voorzien.
Bestuurlijk gezien waren dit mijn mooiste jaren. Ik genoot van de mentaliteit en daadkracht van de Winsumers en de onderlinge contacten. Het maakte dat ik er zelf als voetballer ging spelen en ik ben nu nog steeds met veel plezier onderdeel van het hele Walking Football-gebeuren bij vv Winsum. Tevens ben ik nog steeds actief bij de ondernemersvereniging en ik houd mij onder andere bezig met de Boogplein-plannen.
Het zal zo eind 2019 geweest zijn dat ik in het ANWB-magazine las dat ze bezig waren met de voorbereidingen van de verkiezingen van het mooiste dorp van Nederland. Navraag leerde mij dat wij ons als Winsum hiervoor niet hadden opgegeven. Ik heb mij hiervoor sterk gemaakt en Tina Lantink benaderd om allerlei plannen op papier te zetten. We hebben ons kort voor sluitingstijd opgegeven en de rest is vast wel bekend. Winsum is én blijft de plaats die in 2020 door de ANWB als eerste werd uitgeroepen tot het mooiste dorp van Nederland!
Inmiddels is ook het klaverjassen in de kantine van vv Winsum van start gegaan en ik ben vrijwilliger tuinier op de prachtige Enne Jans Heerd in Maarhuizen. Vorig jaar hebben we toch weer een caravan gekocht en ik heb het voornemen om mijn vaarbewijs te halen zodat ik per boot de dorpsgidsen en de toeristen kan vervoeren die ons mooi dorpje aandoen. Je merkt het al wel, de positieve energie is er gelukkig weer!
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De goede band die ik met mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen heb. Ik kijk met hoofdzakelijk goede en mooie herinneringen terug op vele drogisterijjaren, zeker in de beginperiode waarbij we de stijgende omzetlijn al snel te pakken hadden. Ook ben ik blij wat ik met het bestuurlijk werk voor de maatschappij heb kunnen betekenen.
En de dieptepunten?
De scheiding van mijn eerste vrouw in 1994, ook gezien de impact die dit op de kinderen had. Het overlijden van dierbaren en de burn-out aan het einde van mijn werkcarrière mogen bij deze vraag niet ontbreken.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We hebben al vele mooie reizen mogen maken. Onder andere naar Japan, Canada en New York met mijn oudste zoon. Ook hebben we vaak gekampeerd. Er zijn zelfs jaren geweest waarin het lukte om drie keer met vakantie te gaan.
Ik zou zelf ooit nog wel een wereldreis willen maken maar ik denk niet dat ik Gerda zover kan krijgen. Vorig jaar hebben we dus wel een caravan gekocht want in Nederland zijn ook nog zoveel mooie plekjes te ontdekken waar we nog nooit geweest zijn.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Spijt heb ik van zakelijke- en privébeslissingen die ik achteraf met de kennis van nu anders had genomen. Dat heeft zeker de nodige impact op ons gehad.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ik vind het moeilijk om een cijfer voor mijn eigen leven te geven maar ga voor een acht.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Respect voor een ander is iets wat ik hoog in het vaandel heb staan. Als ik zie hoe onrespectvol mensen soms met elkaar omgaan, daar kan ik mij zeer aan ergeren. Ik kan ook niet tegen besluiteloosheid, zowel op bestuurlijk als gemeentelijk niveau. Als ondernemer was ik altijd gewend om snel en doordacht beslissingen te nemen.
Gelukkig heb ik wel altijd positief in het leven gestaan. Dat heeft mij zeker door moeilijke periodes in het leven gesleept. Ik blijf genieten en uitkijken naar de mooie dingen in het leven!