De merels fluiten. De zon komt op. Het belooft een prachtige dag te worden. Er komen weer blaadjes aan de bomen. Er bloeit ook al het één en ander. De kracht van de natuur is indrukwekkend. Elk jaar die oerkracht die alles weer groen maakt en laat groeien. Half januari lijkt alles zo goed als dood. Maar je weet altijd: de lente komt. Dan ziet alles er weer heel anders uit.
Het is bijna Pasen.
Ik heb jaren in de ouderenzorg gewerkt en in gesprekken met bewoners ging het regelmatig over tradities en gebruiken uit hun jeugd. Dat de kachel niet meer aan ging na Pasen, de voorjaarsschoonmaak was gedaan en men wilde niet opnieuw roet in huis. En de meisjes mochten met Pasen nieuwe kleren aan, met witte sokken. In beide gevallen werd geen rekening met de temperatuur gehouden. Pasen kan in maart of april vallen en in beide gevallen kan het of 15 of 8 graden zijn.
Pasen kun je op twee manieren zien. Gelovigen, zoals ik, herdenken met Pasen de opstanding van Jezus, die op de derde dag na zijn kruisiging tot leven kwam. Dit moment markeert voor ons het geloof dat de dood niet het einde is, maar het begin van een nieuw leven. Anderen vieren Pasen als een echt lentefeest, waarbij paaseieren worden gezien als een symbool voor vruchtbaarheid en nieuw leven.
Hoe je er ook aandacht aan besteedt, het is in beide gevallen een nieuw begin. En in beide situaties staat Pasen ook bol van tradities: het eieren verven, Paasvuur, Paaskaars, Paasontbijt en in Groningen kennen we ook het neuten schaiten oftewel het “riegjen”.
Een nieuw begin.
Willen we dat soms allemaal niet eens? Als we terugkijken denken we, had ik toen maar een andere keuze gemaakt. Dat wil je dan opnieuw doen, de mogelijkheid krijgen om opnieuw een keuze te maken. De werkelijkheid is dat we niet weten wat er was gebeurd als we toen een andere keuze hadden gemaakt. Je kent immers dat vervolg niet. We hebben daar denkbeelden over, maar zeker weten doen we het niet.
Sommigen maken een nieuw begin door te emigreren. Wat hen bond aan Nederland laten ze achter om zich te vestigen in een ander land. Soms met de droom en hoop op een rustiger leven, een ander leven. We zien het in programma’s als “Ik Vertrek” en “Het Roer Om”. We aanschouwen de stroef lopende vergunningen, de vele lekkages, het harde werken om gasten te verwelkomen. Zoveel problemen die ze tegenkomen, maar toch is bijna iedereen blij met de gemaakte keuze, ieder om zijn of haar reden.
Opnieuw beginnen, een blanco begin. Het hoeft niet zo rigoureus denk ik. En je ziet het vaak gebeuren in deze tijd van het jaar. Zolders en schuren worden opgeruimd. Wat overbodig is, wordt met de aanhanger naar de stort gebracht. Dames nemen soms een nieuw kapsel. Mensen werken hard in de tuin, om de boel weer klaar te maken voor het nieuwe seizoen. De ramen en deuren gaan op een mooie dag open om zo de fijne, frisse lentelucht weer binnen te laten.
Plannen worden gemaakt, de schouders er onder. Allemaal zaken die we als een nieuw begin kunnen zien. Een nieuw seizoen en een nieuwe tijd is aangebroken. Dat is mooi. Een tijd waarin we oude dingen afschudden en er nieuwe dingen voor in de plaats zetten. In het groot en in het klein.
En het fijne is eigenlijk, dat iedere dag een nieuw begin kan zijn. Ook in de herfst of de winter. Want een nieuw begin is een keuze, die alleen jijzelf kunt maken. Een nieuw begin door met jezelf af te spreken dat je met zachtere ogen naar de mensen om je heen wilt kijken. Dat je je niet meer op wilt laten jutten door de 24 uurs- economie. Een belofte om lief te zijn voor jezelf. Er zijn zoveel manieren.
Iedere dag, is een nieuw begin. Hoera! Het is vandaag!