Het is voor de verandering, en tot mijn eigen verbazing, een zondagavond wanneer ik nog even een uurtje achter de computer duik. Normaliter zou ik nu bij de buurman aan het klaverjassen zijn waarbij we ons toe zouden werken naar de ontknoping van het kaartjaar 2025. Maar omstandigheden gooiden roet in het eten. Een televisieavondje met de vrouw zou het alternatief kunnen zijn, ware het niet dat zij ook nog aan de (werk)slag moet.
Gedeelde smart is dan halve smart en door aan dit verhaal te beginnen, heb ik morgen wat meer armslag om relaxt aan een nieuwe werkweek te beginnen. Eentje die mij bijvoorbeeld rond tienen naar Ulrum brengt voor een nieuw pensionadointerview.
Na de verbazing van Feyenoord tegen Sparta – met twee wereldgoals van Van Persie junior waardoor de wedstrijd finaal leek te kantelen maar nog verrassender eindigde – was daar nog even een uurtje B&B vol liefde in de winter. Zo kan ik mij mentaal al mooi een beetje voorbereiden op de editie van volgend jaar waarbij oud-Winsumer Henri in de spotlights zal staan. Wat een avontuur eigenlijk. Om vijf potentiële partners te ontmoeten in het buitenland in de hoop dat op die manier de ware zich aandient. Maar het is hem van harte gegund.
Maar dit terzijde. Want ik maak mij middels dit verhaal op om nog even terug te blikken en vooruit te kijken. Immers, op deze zondagavond kom ik tot de conclusie dat de januarimaand al weer halfom is. Twee weken met nieuwjaarsrecepties van bijvoorbeeld de voetbalclub en de handelsvereniging Middelstum.
Maar ook winterse omstandigheden met volop sneeuw waarbij bij velen de gedachten even teruggingen naar die legendarische winter van 1979 toen de sneeuwduinen tot aan het dak van ons huisje in Westerwijtwerd geraakten en we letterlijk en figuurlijk ingesneeuwd zaten. Zelfs het leger moest er aan te pas komen om de wegen weer begaanbaar te maken.
Zover kwam het bij ons niet maar het is toch verbazingwekkend dat enige centimeters sneeuw een heel land plat weet te leggen. Het buitenland zal ons vast meewarig aan gekeken hebben. Vooral op Schiphol knetterde het hevig en ik hoorde een Amerikaan vol overtuiging en verbazing roepen dat hij nooit meer een vlucht via de KLM zou gaan boeken.
Andersom verbazen wij ons met de dag meer over wat Trump allemaal doet en uitbraakt. Een inval in Venezuela smaakte blijkbaar naar meer en wanneer je dan hoort dat Canada mooi als 51e staat zou kunnen dienen en Groenland als 52e dan vraag je je langzaam maar zeker af of ze ze allemaal nog wel op een rijtje hebben in de States. Het zijn zorgelijke tijden mensen met zorgelijke ontwikkelingen. Gelukkig verdubbelde ons kikkerlandje het aantal militairen voor een oefening op Groenland wat ons direct een extra importheffing vanuit de USA opleverde….
Nee, dan kijk ik liever met veel plezier terug op de nieuwjaarsbijeenkomst in het Wereld Erfgoed Centrum in Lauwersoog waar de Ondernemersvereniging Hogeland West zijn Nieuwjaarsvisite organiseerde. Mooi om te zien hoe de medewerkers van de WEC zich over een aantal zieke zeehonden ontfermde.
Ik had aanvankelijk de nieuwe burgemeester van Het Hogeland niet herkend toen hij zich bij ons groepje mengde dat zich net bezighield met het bespreken van de mogelijke fusie van drie Marne-voetbalclubs. Daar zal dit jaar toch ergens een ei over gelegd moeten worden en een kogel de kerk moeten worden geschoten. Het zal voor de clubs pijn doen om hun eigen identiteit te moeten inleveren maar wellicht kan het niet anders om te overleven.
Terug naar Lauwersoog. Want het was goed en mooi om door het gebouw te lopen dat zoveel aandacht en liefde besteedt aan het prachtige Unesco Werelderfgoed. Door de duisternis schoot het prachtige uitzicht op Schiermonnikoog er bij in maar dat maken we binnenkort tijdens het trainingskamp met Middelstum 4 vast wel weer goed.
Ook het bliksembezoek met de buurman aan Termunten leverde nieuwe inzichten en ideeën op. En dat allemaal onder de noemer ‘werkoverleg’ waarbij de lancering van de nieuwe website eind vorig jaar geëvalueerd werd. De laatste puntjes moeten nog even op de i gezet worden maar ook dat gaat lukken en dan kunnen we stellen dat de overgang welhaast vlekkeloos verlopen is.
Een kleine domper op de feestvreugde was het feit dat we de strijd met de Vleesschotel Deluxe in Steakhouse De Kleine Munt niet konden winnen. Meer dan een kilogram vlees was iets te veel van het goede, zeker met de lekkere patatten en aardappels en een frisse groentedessert erbij.
De goed gevulde cowboysoep deed zich natuurlijk ook goed gelden maar toch vond ik nog een gaatje voor een klein vanille-ijsje na afloop. We verbaasden ons over het mooie nieuwe dorpshuis plus sporthal naast het restaurant en de grote parkeergelegenheid naar het steakrestaurant. Dat hebben ze daar goed voor elkaar.
En zo ging ik in één week tijd van het ene uiterste puntje van de gemeente Het Hogeland naar het andere uiterste puntje van de gemeente Eemsdelta. En al het moois van deze maand is nog niet voorbij want aan het einde van de maand wacht ons in Rotterdam een speciale avond met De Vrienden van Amstel Live die helemaal in het teken staat van het afscheid van de Golden Earring.
Maar dat duurt dus nog even. Geen overhaaste conclusies op deze zondagavond die door omstandigheden anders werd ingevuld dan van te voren gedacht maar tot een wat mij betreft nuttige invulling leidde. Ik zal morgenvroeg nog even teruglezen of het naar meer smaakt of dat dit bij een eenmalige exercitie moet blijven….