Als ik de jaarlijkse gastcolumn van Bé Schollema voorbij zie komen, weet ik dat ik eerdaags ook weer in de pen mag kruipen. Erg leuk! Ditmaal is de aanlevertijd iets later wat mij wel past, aangezien het aan het eind van het oude en aan het begin van het nieuwe jaar drukke tijden zijn.
Als de kerstdagen voorbij zijn, staat de nieuwjaarsreceptie bij Corenos alweer voor de deur. En daarna begint het ‘gewone leventje’ weer, iets wat ik ook altijd wel lekker vind. Iets meer tijd om na te denken waar ik het over wil hebben dus.
Toch vind ik het ieder jaar wel lastig om iets op papier te zetten. Er speelt zo veel in het leven, zowel dichtbij als ver weg. En wil ik een boodschap meegeven of gewoon een leuk stukje schrijven? En wie zit er nu eigenlijk op te wachten?
Schrijven is toch wel echt een vak, bedenk ik mij dan elke keer weer. Ik probeer te bedenken wat mij bezighoudt en aangezien ik de columns schrijf rondom de jaarwisseling, kom ik er toch altijd op uit om zowel terug te kijken naar het afgelopen jaar, als vooruit te kijken naar wat ons te wachten staat. Dat ga ik nu dan ook weer doen.
Op voorhand wil ik zeggen, dat ik een positief mens ben. Ik zie vaak de goede kanten in dingen, dat heeft mij al door vele situaties geleid. Ik blijf niet snel in gebeurtenissen hangen en zie vaak kansen. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik nu ook twijfel aan de ontwikkelingen in de wereld welke ons vandaag de dag bezighouden. Ik probeer mij altijd te focussen op dingen waar ik zelf invloed op heb en daarmee aan de slag te gaan. Daarmee probeer ik niet weg te kijken van iets waar ik geen invloed op heb, want zo werkt het ook niet.
En als ik dan kijk naar de spanningen in de wereld, moet ik bekennen dat ik dit voor het eerst zelf ook als spannend ervaar. Niet dat het mij alle nachten wakker houdt, maar ik denk wel: ‘oei, waar gaat dit naartoe?’ Ik kan mij herinneren dat ik ooit een column schreef toen Trump voor het eerst aan de macht dreigde te komen, dat vond ik toen erg zorgwekkend. Donald Trump is bezig aan zijn 2e termijn en we zijn inmiddels jaren verder.
In de tussentijd is er van alles gebeurd. De Coronacrisis, Oorlog in Oekraïne, veel heftige dingen. En toch leven wij hier ons leventje. Terwijl ik dit opschrijf, bedenk ik mij dat wij hier in het Noorden behoren tot een zeer klein percentage mensen in de wereld die veel geluk hebben omdat we hier zijn geboren.
Het lijkt nu alleen wel anders. In Nederland vangen we onder andere veel mensen op die zijn gevlucht uit Oekraïne. Zo is hier in Roodeschool onlangs een opvang geopend in een oude basisschool. Die mensen hebben niet het geluk wat ik heb, die moeten hun dierbare land verlaten.
Heel heftig, ik heb met ze te doen. En waarom? Allemaal voor het grote machtsspel wat er momenteel gaande is. Ik schrijf deze column op een zondagochtend met een film op de achtergrond over de eventuele bezetting van Groenland. Een strategisch gebied die voor de grootmachten interessant is.
Trump wil het innemen, omdat Rusland en China het ook interessant vinden. Rusland is al jarenlang bezig zich klaar te stomen om het gebied toe te eigenen en Trump wil dat voorkomen. Door klimaatverandering smelt er steeds meer ijs en komt er in de toekomst wellicht een onderzees gebied, genaamd de Lomonosov Rug, vrij.
Dit gebergte, welke nu nog onder bevroren ijs ligt, zou er dan voor zorgen dat er 2 bassins ontstaan. Een Amerikaans-Aziatisch bassin en een Europees-Aziatisch bassin. Er liggen interessante vaarroutes in het Europese gedeelte en Rusland kruipt steeds verder op via de Lomonosov Rug richting Groenland. In dit gebergte zit veel aardolie en aardgas en gaat richting een bron van nog meer unieke grondstoffen die in de grond van Groenland zitten. Enfin, we kunnen allemaal wel invullen waar het om gaat. Een spel om economische belangen tussen grootmachten.
Iets waar ik dus geen invloed op heb, maar waarvan ik steeds meer denk dat het ook ons vroeg of laat ook gaat raken. Ik maak mij hier zorgen om. Niet alleen voor mij, maar ook voor de generaties na mij. Staat dan toch een 3e wereldoorlog op de stoep? Maar dan val ik automatisch ook terug op hoe ik in elkaar steek. Heb ik hier invloed op? Nee. Moet ik er dan voor wegkijken? Nee, dat doe ik ook niet. Het houdt mij wel bezig, maar ik ga door.
Door met mijn leven en door met alles waar ik wel invloed op heb. Zo werkt het gewoon. Als ik dan in mijn eigen omgeving kijk liggen er veel leuke uitdagingen. Groningen leeft als nooit te voren, door alle ontwikkelingen rondom de aardbevingsellende. Er is en komt veel geld beschikbaar en eindelijk wordt het in onze provincie geïnvesteerd. We moeten nu doorpakken met z’n allen en hier een toekomstbestendige provincie opbouwen.
Ik draag hier mijn steentje aan bij. Ik probeer met kennis en kunde sportverenigingen verder te helpen hun gebouwen te verduurzamen en dus toekomstbestendig te maken. Ik vind dit heel leuk om te doen. Zo ook bij Corenos, mijn club.
Ik geniet dan ook van kleine dingen. Simpele dingen. Want als je dat inziet, zie je ook dat het diezelfde kleine dingen zijn die ons levensgeluk bepalen. Gezondheid, geen geld.
Ik sluit mijn column af terwijl Groningen uit bij Heerenveen weet te winnen. Ik had er geen invloed op, toch ga ik hier maar lekker een weekje van genieten. Bert, bedankt voor het mogen schrijven van de column en voor iedereen die dit leest: wees goed voor elkaar en heb je naasten lief!