Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Riane Kuzee-Hoogeveen is ook mijn volledige naam. Ik ben op 2 mei 1962 geboren in Steinfeld, in de Bundes Republik Deutschland. Mijn vader was aanvankelijk eerst straaljagerpiloot en had later een geheime functie bij de NATO. Mijn moeder was sportdocente en runde het huishouden. Ik ben de ‘middelste’ van drie kinderen. Mijn zus is helaas vorig jaar overleden en mijn broer verblijft in het buitenland.
We zijn als gezin naar Nederland verhuisd, toen ik vier jaar oud was. Ik ben getogen op De Veluwe en ging naar school in Ermelo. Ik heb in mijn leven heel veel omzwervingen gemaakt, dat ongedurige heb ik van mijn vader. Om de drie a vier jaar volgde er weer een verhuizing en de liefde bracht mij zes jaar naar Zuidwest-Engeland. Aan die streek heb ik mijn hart verpand maar ik moet zeggen dat het Hogelandgebied mij hieraan herinnert en raakvlakken met het landschap daar vertoont. Ik ben in 2008 in Leens neergestreken en woon sinds vijf jaar in Wehe-den Hoorn aan de G. Redekerstraat.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik wil wel vertellen dat ik in mijn leven drie keer getrouwd ben. Na een Engelsman en een Amerikaan, ben ik nu met een echte Grunniger getrouwd en ik ga er vanuit dat drie keer in mijn geval scheepsrecht is.
Wat is uw voormalig beroep?
Ik wilde vroeger graag dierenarts worden maar dat werd van huis niet gestimuleerd, misschien ook wel omdat ik qua prestaties een middelmatig leerling was. Dus na de lagere school, ben ik in Ermelo naar de huishoudschool gegaan waar ik op mijn zestiende mijn diploma haalde.
Via een connectie ben ik vervolgens in Utrecht op de koksopleiding terechtgekomen waar ik de richting kok/kelner volgde. Ik heb ook nog een jaartje de brood- en banketrichting gevolgd maar elke ochtend om 03.00 uur opstaan, zag ik niet echt zitten. Op deze school zaten zo’n 1.800 leerlingen en ik was één van de 3 meisjes van de hele opleiding en ook het enige meisje in de klas.
Na mijn diploma gehaald te hebben, ben ik in Zwolle naar de sociale academie gegaan voor de studie Sociaal Cultureel Werk. Niet voor niets want ik heb een groot hart en help graag mensen én dieren in nood. Deze opleiding heb ik echter niet afgerond. Het viel in die tijd, zo rond 1980, niet mee om aan de bak te komen. Ik heb mij dan ook ingeschreven bij verschillende uitzendbureaus en veel verschillende banen gehad.
En toen kwam in 1984, terwijl ik voor een uitzendbaan een aantal ochtenden in de week brood moest inpakken, Herman Brood op mijn pad. Voor een skaband bij mij in de buurt, deed ik namelijk al de merchandise en die band trad vaak tijdens festivals op en zodoende maakten we ook kennis met de crew van de zanger Herman Brood.
Op den duur kreeg ik van de manager van de band een telegram met daarin de vraag of ik contact met hem op wilde nemen. De man die voor Brood de merchandise deed, was opgestapt en ik werd benaderd met de vraag of ik zijn functie over wilde nemen. En vervolgens heb ik tien jaar lang met Brood en zijn band rondgetoerd tot aan Duitsland, België, Zwitserland en Oostenrijk aan toe. Wat mij betreft mijn mooiste werkperiode en ik verzorgde ook zijn fanmail, deed de opbouw van het drumstel en de microfoons en zorgde ervoor dat de kleedkamer in orde was..
De liefde bracht mij vervolgens in 1995 naar Engeland en na een acclimatiseringjaar ben ik als verkoopster in een cadeau- en bloemenwinkel aan het werk gegaan. Het waren lange werkweken en de verdiensten waren slecht. Dat was een van de redenen, naast een verbroken relatie, om terug te keren naar Nederland.
Via het uitzendbureau kwam ik in 2000 bij de ABN Amro in Den Haag terecht. Ik was daar kassier in een rijke wijk. De clienten die langskwamen voor bijvoorbeeld een kluisbezoek waren altijd wel in voor een praatje. Door een grote reorganisatie bij de bank, kwam er na enige jaren een einde aan dit werkverband. Door een heftige periode aan het thuisfront (relationeel geweld), ben ik eerst een aantal jaren gestopt met werken en gevlucht naar Groningen.
Ik ontving een uitkering en vanuit de uitkeringsinstantie werd mij gevraagd of de nieuwe opleiding tot ervaringsdeskundige in Groningen niet wat voor mij was. Zelf dachten ze dat dit net iets voor mij zou zijn. En met behoud van mijn uitkering ben ik vervolgens op mijn 55e twee jaar fulltime teruggekeerd in de schoolbanken. Ik creëerde zelf mijn eigen stageplekken en had na twee jaar mijn diploma op zak.
Ik kon vervolgens als cliëntenondersteuner bij Stichting Keroazie, met destijds diverse vestigingen bij mij in de buurt, terecht en het lukte mij vaak om middels informele gesprekken tijdens de autorit met mijn cliënten in contact te komen. ‘Jij luistert echt naar ons’, zo hoorde ik regelmatig. Ik ging deze gesprekken altijd zonder (dossier)voorkennis aan en zonder direct met een oordeel klaar te staan en dat werd gewaardeerd.
Stichting Keroazie ging helaas failliet en inmiddels ben ik een soort van zzp-er in loondienst. Ik werk 32 uur in de week als ervaringsdeskundige armoede en uitsluiting voor expertisecentrum ‘Sterk uit Armoede’. Daarbij ben ik onder andere ambassadeur voor Alliantie van Kracht en steward bij Knop Om, lid van het European Anti Poverty Network en ik neem zitting in verschillende klankbord- en adviesgroepen, ook bij het ministerie.
Door mijn inzet voor energierechtvaardigheid heb ik ook een Europees netwerk opgebouwd dat mij enige weken geleden nog naar Slowakije bracht waar we met ons project zelfs een prijs in de wacht wisten te slepen. Ik zet mij namelijk tegenwoordig ook in voor allerlei projecten die zich richten op energietransitie, energierechtvaardigheid, duurzaamheid en het milieu. Mijn liefde voor de natuur en de dieren heeft hier ongetwijfeld mede aan ten grondslag gelegen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Officieel hoef ik niet zo heel lang meer te werken maar wanneer mijn hoofd, lichaam en werkgever mee blijven werken, sluit ik niet uit dat ik langer doorga. Mijn man werkt voor de NS en is wat jonger dan ik en moet dus sowieso nog wat jaartjes door blijven werken. Ik krijg veel voldoening van mijn werk en ervaar daarbij veel waardering voor wat ik doe door het vertellen van mijn levensverhaal en ben blij met mijn huidige rol in de maatschappij.
Qua hobby’s staat het stempelen tegenwoordig op een lager pitje. Dit is een creatief tijdverblijf waarbij je met allerlei zelf gemaakte of gekochte stempels ontwerpen aanbrengt op bijvoorbeeld papier en textiel. Ik ben hier best bedreven in met publicaties in Amerikaanse en Britse vakbladen tot gevolg. Maar door tijdgebrek komt het er tegenwoordig niet meer van.
Als dierenliefhebber heb ik een dassentik en ik ben ook een echte natuurliefhebber. Vrienden van mij hebben in het Engelse Cornwall een stukje bos gekocht en daar een hutje gebouwd. Ik mag de laatste jaren graag die kant op gaan om hier te verblijven en voel mij daar midden in de natuur helemaal thuis en op mijn plek.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik heb jarenlang door omstandigheden nooit de kans gehad om terug te keren naar het door mij zo geliefde Cornwall. Twee jaar geleden deed zich die kans echter voor het eerst in 25 jaar weer voor en ondanks dat ik er zo lang niet meer geweest was, werd het direct een feest der herkenning. Ook mijn man werd direct volledig geaccepteerd.
Vorig jaar beleefde ik een hoogtepunt op een heel ander gebied. Ik heb mij namelijk voor het goede doel tien uur op laten sluiten in de Koepelgevangenis in Arnhem om van daaruit voor Amnesty International brieven en kaarten te schrijven naar gevangenen over de hele wereld. Door mijn groot netwerk en het vertrouwen dat mensen in mij hebben, is het mij gelukt om maar liefst €3.333,- op te halen en dat was de grootste donatie van alle deelnemers. Dat is iets waar ik vorig jaar heel blij van geworden ben.
En de dieptepunten?
Mijn vader is door een auto-ongeval plotseling overleden toen ik nog maar 27 jaar was. Dat was een hevige schok. De vergiftiging van mijn hond in Engeland twee weken voor zijn tweede verjaardag is een litteken op mijn hart. Het is maar goed dat ik niet weet wie dit op zijn geweten heeft want ik stond destijds niet voor mijzelf in. Sowieso grijpt de dood van dieren mij aan, dat geldt ook voor mijn eigen huisdieren.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Na jarenlang gevoelsmatig aan de zijlijn gestaan te hebben, is het bijzonder om te ervaren dat ik nu wel gehoord word en waardering en complimenten krijg voor wat ik doe. Dan blijkt toch dat je gevoel van eigenwaarde in de periode ervoor flink is aangetast.
Waardering en complimenten krijgen is dus voor mij een leerproces maar wel iets wat mij dankbaar en blij stemt. Het zelf leren voelen, blijkt lastiger en moeilijker dan je van te voren zou denken.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou best wel het land uit willen om vervolgens nieuwe wereldplekken te ontdekken. Die ongedurigheid is er dus nog steeds. Scandinavië, Hongarije en Roemenië, allemaal landen die mij trekken en zou willen ontdekken. En wat te denken van een terugkeer naar Cornwall, dat zou ook niet verkeerd zijn.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Volgens Brood is spijt een koe in de kont kijken of spijt is wat de koe schijt. Ik ben twee keer met de verkeerde man getrouwd maar soms moet je zaken accepteren zoals ze zijn. Ik had achteraf misschien op latere leeftijd alsnog dierenarts kunnen worden maar heb ik hier spijt van dat dit niet gebeurd is? Ik ben blij met hoe mijn werkzame leven er nu uitziet.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat moet in ieder geval een (ruime) voldoende zijn, noteer maar een zeven. Maar als ik nu met een goed inkomen in Cornwalll zou wonen, dan zou dit cijfer vast een stuk hoger uitvallen.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Mensen zouden wat minder snel over een ander moeten oordelen en wat empatischer moeten zijn. In deze verharde maatschappij is het beter om meer naar elkaar om te kijken!