Op het moment van schrijven is het 7 januari en sneeuwt het volop met een straffe koude wind. Code Oranje!! Bussen rijden niet, treinen veel minder en er wordt geadviseerd om thuis te blijven werken. Helaas zijn er veel beroepen waarbij thuiswerken niet echt lukt, en dat men wel op pad moet. Hulde aan deze mensen!
Ikzelf ging gisteren op de fiets naar de tweeling. De fietspaden waren redelijk schoon, al was het wel oppassen. Helaas was de route naar school, waarvan je verwacht dat deze schoon zou zijn, niet best. Dus dat werd lopend met de bakfiets aan de hand. Toch heeft het ook wel wat, deze witte wereld. Prachtig om mooie foto’s te maken, sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen maken, sleetje rijden.
Het ziet er allemaal wat vriendelijker uit, die witte wereld. Alhoewel, een sneeuwballengevecht leidde al 2 x tot ruzie en zelfs tot de dood van een man. Bizar!!! Maar goed, het is dus wit buiten. Mijn gedachten gaan terug naar de winter van 1979. Ik zat op de lagere school, die dicht ging omdat de cv uitgevallen was. Dus kwam ik thuis met vriendinnen die thuis ook al cv hadden. Ze kwamen met mij mee omdat wij in het bezit van een gaskachel waren. Dus warmte in huis.
Als ik het sneeuwboek erbij pak, dan komen er veel herinneringen naar boven. Sneeuwduinen tot het dak, ingesneeuwde woningen en de Delleweg die door militairen schoongemaakt moest worden. Als kind maakten we iglo’s, sneeuwpoppen en waren we blij dat we niet naar school hoefden. Ookal viel de stroom regelmatig uit, we maakten het toch gezellig met olielampen en kaarsen.
Eén moment van stroomuitval is mij altijd bijgebleven. We keken naar Toppop met Meat Loaf zijn “Paradise by the dashboard light”. We keken met plezier totdat de stroom weer eens uitviel. Als ik dit liedje voorbij hoor komen dan moet ik altijd terugdenken aan dat moment. Wat ik ook bijzonder vond, was de ijzel van een aantal jaren geleden. IJzel op de ramen, schaatsen op straat, scholen die dicht bleven, gevaarlijk situaties.
Wij hadden op dat moment een schizofrene buurman naast ons, die door deze weersomstandigheden geen medicatie en eten kreeg. Men durfde niet de straat op. Dit had behoorlijke gevolgen voor onze buurman. Hij raakte helemaal van slag, ging de straat op en schreeuwde alles bij elkaar. Zo sneu. Wij hebben dit even aangezien en het vervolgens gemeld bij thuiszorg. Zij zijn uiteindelijk lopend gekomen om zijn medicatie te brengen. Ook kreeg hij geen eten, en zijn wij in overleg met Tafeltje dekje zijn eten gaan maken.
Klaarstaan voor de ander, en in dit geval voor je buren is toch wel belangrijk. Op Facebook zag ik al een oproep voor het aanbieden van hulp. Straatje vegen, boodschappen doen, medicatie halen bij de apotheek. Fijn dat dit gebeurt! We zullen zien hoe lang dit winterse weer aanhoudt, maar één ding is zeker. We hebben het er maar druk mee. Mensen geniet, pak het sneeuwboek er weer eens bij en wees voorzichtig als je de weg op moet.
Een warme groet, Cobi