Over het hoe en waarom van onze trip naar de tropische Caribische verrassing Curaçao praat ik u als lezer graag volgende week bij. Niets mis mee hoor maar zoals u wellicht van ons gewend bent de laatste jaren, gaat zo’n vakantie bijna nooit stressvrij voorbij. Ik bedoel, niet meer weten bij welke LIDL we de auto geparkeerd hebben en vervolgens de hele middag moeten zoeken, dat was bijvoorbeeld zo’n dingetje.
Maar dit jaar maakten we het wel heel bont. Want wat moet je altijd meenemen op een vakantie? Identiteitsbewijzen bijvoorbeeld, in ons geval paspoorten. Maar wat wanneer de ene denkt dat de ander die heeft meegenomen? Dan kan het gebeuren dat je ter hoogte van Marum, na eerder al even op de Delleweg gecheckt te hebben of we alles wel mee hadden genomen, de vraag voorgeschoteld krijgt of de groene reistas wel was meegenomen. Toen ik het over de twee meegezeulde koffers had, wist de vrouw genoeg. ‘Als de wiederweerga terug naar huis!’
Ik kon nog net de afslag pakken maar een vertraging van anderhalf uur dreigde. Dus snel maar even met overbuurvrouw Anneke geappt en gebeld of ze ons met de tas tegemoet wilde rijden. Die moest vervolgens de buurman weer uit bed bellen voor de sleutel maar niet veel later vond bij de Hornbach de overdracht plaats. We hadden een half uurtje teruggewonnen….
Ter hoogte van Schiphol was het echter rond negenen bijzonder druk met stapvoets rijden tot gevolg. Dan ga je je vanzelf opvreten. Hetzelfde bij het inladen van het busje dat ons naar het vliegveld zou brengen. De chauffeur babbelde er rustig op los en wanneer een gezin met jonge kinderen, inclusief een baby, meegaat dan weet je dat ook dit niet zo snel gaat.
Afijn, vijf kwartier voor vertrek kwamen we op Schiphol aan. Gelukkig konden we zo onze koffer kwijt en ging de security-check ook snel zonder wachtrijen. Het lukte ons nog net om tijdig aan te sluiten bij de incheckbalie om vervolgens te constateren dat daar een vertraging was opgetreden. Maar dat deerde ons niet, we hadden het gered. Pffff…..
Even een quizvraagje tussendoor want bij ons in het vliegtuig stapte ook de voormalige Ajax-back in, die meespeelde in de WK-finale van 2010 en toen nog maar 22 jaar was. Wie o wie mag dat zijn? Op de terugweg zagen we hem weer en in dat vliegtuig stapte ook de Nederlandse WK-topscoorder van dat toernooi. Mocht u benieuwd zijn naar de namen, dan blijven lezen tot het einde….
En mocht u denken, dat gevalletje paspoort vergeten was vast eerst genoeg stress voor een dagje, helaas…. Want toen we na wat vertraging buiten het vliegveld op een donkere parkeerplaats gedropt werden om onze huurauto op te halen, bleek dat we verstoken waren van een goede internetverbinding.
Vindt dan maar eens het huis in Willemstad zonder dat we deze stad op de borden konden vinden en dat in een automaat waarin ik nog nooit van mijn leven gereden had. En dan kan het maar zo gebeuren dat je op de drukke weg boven op de rem gaat staan omdat ik instinctief terug wilde schakelen….
Dat had veel minder af kunnen lopen inderdaad. Met behulp van wat screenscots van de route die een oudere man bij een café voor ons tevoorschijn toverde, lukte het ons uiteindelijk met wat geluk om ons verblijfplaats na dik een uur te vinden terwijl dit in een kwartiertje had gekund….
Man, och man, wat een toestanden. Maar nu we toch in de anekdotes zitten, gaan we daar direct maar mee verder. Want rijden op Curaçao is in het begin ook een dingetje hoor. Niets geen ‘manana, manana’ maar vooral veel getoeter om ons heen. Waarbij we er later achter kwamen dat hier ook bedankjes tussen zaten voor het laten invoegen.
Het aantal zwerfhonden, Curaçao kent er zo’n 70.000, en zeker die langs de kant van de weg, maakte het er ook niet makkelijker op. In de meeste gevallen bleven ze rustig staan maar er waren ook twee die zomaar een drukke weg overstaken. Daar moet je dus wel rekening mee houden. En wat te denken van de (diepe) gaten in de weg? Zo slecht zijn de wegen in Nederland dan nog niet hoor.
Over dieren gesproken. De vrouw was niet erg gecharmeerd van de kakkerlakken (?) die we ’s avonds regelmatig op de veranda zagen. Dan waren de salamanders toch een stuk schattiger. En dan heb je natuurlijk nog de leguanen, die zijn mooi van de bekende lelijkheid.
Op den duur zagen we op het pleintje naast ons zelfs 3 aan komen schuifelen. Afijn, de een ging langzaam maar zeker staan op zijn hoge poten om vervolgens aan een enorme plas te beginnen. Zo halverwege kwam er nog een lading shit bij. Zijn of haar twee collega’s kwamen nieuwsgierig dichterbij en vonden het zo te zien bijzonder grappig want even later gingen ze, schuddebuikend en al, verder….
En wat te denken van het Amerikaanse militaire vliegtuig die op dezelfde avond als toen wij terugvlogen een ander toestel dwong om het stijgingsproces af te breken omdat hij op de radar niet te zien was? Dat had ons dus ook kunnen overkomen en misschien nog wel veel erger.
Maar was het dan alleen maar kommer en kwel? Nee man, maar daarover volgende week meer want dit Caribisch eiland had zeker ook paradijselijke trekjes hoor. En met de wetenschap dat Gregory van der Wiel en Wesley Snijder bij ons in het vliegtuig zaten, zeker de laatste trok een hoop bekijks, sluit ik nu eerst maar deel I af…..