Het is voor de verandering een donderdagmiddag alvorens ik aan dit epistel begin. De ‘twaaiduusternfase’ is helaas al achter de rug en de duisternis in combinatie met een miezerregen en wat lichte mist, treedt in. Ik zou net aan het warm eten beginnen – het meeste is al door de vrouw voorbereid, ik moet alleen nog de rijst koken – wanneer ik mij bedenk dat ik net zo goed een begin kan maken met de column die woensdag a.s. online moet komen.
Maar heb ik wel zoveel inspiratie dat ik een verhaal van 700-800 woorden aan het papier kan toevertrouwen? Ik betwijfel het eigenlijk. Maar hé, ik heb hier een aantal dagen de tijd voor en dus zal er best wel wat boven komen drijven. Zo ontvluchtte ik dinsdagavond bijvoorbeeld het huis en het beeldscherm van de televisie om in Hippolutushoes bijgepraat te worden over de komst van een mogelijk nieuw dorpshuis in Middelstum.
Ajax stond uiteraard al weer achter in de Champions League dus daar hoefde ik niet voor thuis te blijven. En daarbij levert zo’n avond ook nog eens vele blije gezichten op want men ziet de komst van een nieuw dorpshuis in Middelstum, daar waar nu nog Vita Nova staat maar het nieuwe is daar al lang van af natuurlijk, best wel zitten met tal van enthousiaste toehoorders tot gevolg. En daarbij hebben zich ook reeds vele vrijwilligers gemeld die in meerdere hoedanigheden wel hun steentje bij zouden willen dragen.
Tijdens het bespreken van de verschillende opties, denk ik nog even met weemoed terug aan Vita Nova. Wat heb ik hier vaak tot in de kleine uurtjes gezeten. Soms zelfs na sluitingstijd om nog even na te borrelen met Mark Willem en Evelien en nog wat andere vaste stamgasten. En dan kon het maar zo gebeuren dat het al weer licht werd wanneer ik uiteindelijk naar huis ging. Waar zouden die binnenkort heen gaan wanneer Herberg ‘In de Valk’ verkocht wordt? Vast nieuwe avonturen tegemoet.
Vita Nova was ook de plek waar de elektrische vonken tussen Miranda en mijn persoontje in 2010 steeds verder toenamen en vijftien jaar later zijn we nog steeds een stel. Ze is ook mee naar deze voorlichtingsbijeenkomst en om mij heen ook de nodige jongere ouderen van een jaar of dertig die zich vast ook op een nieuwe thuishonk verheugen.
Ach ja, those where the days, bedenk ik mij en ik zie de bulldozers al hun weg banen door wat eens zo’n roemrucht gebouw was met vele bijzondere verhalen. Maar daar komt vast was moois voor terug over een aantal jaren. Wie weet gaat De Schaats daar ook wel hun jaarlijkse ledenvergaderingen organiseren, dan is een hoge opkomst verzekerd. Want dik tachtig aanwezigen zagen dat zoon Rick vader Pieter Jan als voorzitter op gaat volgen. En daarmee zet zich een jarenlange traditie voort.
Een en ander ging gepaard met een speech van de inmiddels 90-jarige Jopke Nainhoes die eerst een ledenvergadering in Usquert bijwoonde waar hij 1 van de 4 aanwezigen was. Dan hadden wij het toch beter voor elkaar. En passant schudde hij ook nog moeiteloos talloze mooie anekdotes uit de mouw, bijvoorbeeld over zijn deelname aan de Elfstedentocht en de Noorder Rondritten. Ook VV Middelstum voorzitter Piet Jansma en wethouder Schollema hadden nog mooie woorden over voor de bestuursoverdracht waarna PJ tot erelid werd benoemd.
Het ging er dus weer om weg, in het proathoes van de VV. Roupen en reren tijdens de diverse verlotingen inderdaad, alsof het een lieve lust was. De kleine uurtjes waren maar zo bereikt en we beleefden met elkaar een gezellige avond. En dat zonder dat er ook maar in de verste verte zicht is op ijs.
Maar die ijsgezelligheid bedachten we er maar gewoon bij. Dat doen ze op de ijsbaan ook want daar zie je ’s avonds twee verlichte schaatsers hun fictieve rondjes schaatsen. En dat terwijl ik zaterdag in het proathoes hoorde dat ijsbanen wellicht niet meer van deze tijd zijn en dat er misschien beter op deze plekken woningbouw kan plaatsvinden. De tijd zal leren of dat het nieuwe tijdperk wordt.
Op de vrijdag maakten Gert en ik nog even een lange renronde waarbij we zelfs de nieuwe boerderij van ex-kamerlid Annemarie Heite meepikten. Echt lekker ging het niet en dus verwonder ik mij nog steeds over die explosie op 22 november. Pieken op het juiste moment, heet dat geloof ik. Het kan natuurlijk ook zijn dat mijn lichaam nog de naweeën voelde van die zware inspanningen. Maar het was wel even weer lekker om los te gaan al nam ik de tijd om op gezette tijden te relaxen, lees te wandelen.
Warempel, het aantal woorden schiet reeds weer naar de achthonderd toe. En dat nog wel met de laatste loodjes op zondagmiddag. De hoogste tijd om af te ronden, want we moeten straks weer wandelen. Ook een prima alternatief wanneer we nooit meer kunnen scheuveln. Al is vast niet iedereen dat met mij eens….