Lekker belangrijk, kun je denken. En deels is dat ook zo, behalve dat ik hierdoor eindelijk ben waar ik wil zijn. Of misschien beter gezegd: ik heb nu eindelijk de papieren om te kunnen zijn wie ik altijd al was. Door het behalen van mijn Social Work-diploma met aantekening GGZ-agoog kan ik nu zeggen dat ik behandelaar ben bij Terwille Verslavingszorg. Mijn droom, die gaandeweg de afgelopen jaren ontstaan is, is bereikt. Ik ben daar waar ik wil zijn.
“Wat doe jij dan voor werk?” Je kent het wel: een vraag die vaak gesteld wordt wanneer je bijvoorbeeld weer eens in een oer-Hollandse kringverjaardag bent beland. Een makkelijke vraag als je timmerman bent of buschauffeur. Iets ingewikkelder voor mij. Want wat dóé ik eigenlijk?
Het korte antwoord is dat ik werk als behandelaar bij een beschermd wonen opvang voor vrouwen. Dit dekt alleen niet helemaal de lading. Eigenlijk ben ik: vertrouwenspersoon, taxichauffeur, begeleider, administrateur, behandelaar, roostermaker, etc., etc.. Maar wat ik vooral doe, is mezelf zijn.
Ik heb de eer om naast kwetsbare vrouwen te mogen staan, om hen te mogen begeleiden op weg naar hun herstel. Hierbij bepalen zij welke richting we nemen. Ik fungeer soms als wegwijzer, soms als praatpaal, maar zij bepalen altijd welke kant we opgaan. Ik mag een stukje met ze optrekken, van ze leren en zij (hopelijk) ook van mij.
Ik mag meekijken en soms een stukje meevaren op de woelige wateren waarin zij zich bevinden. Soms mag ik het anker zijn waaraan ze zich kunnen vasthouden. Soms denken ze dat ik de boei ben die verderop drijft, om later te ontdekken dat zijzelf deze boei al die tijd waren. Ik mag ze handvatten geven waarmee ze het leven tegemoet kunnen gaan. En ik mag vooral op mijn handen zitten wanneer dat nodig is.
Ieder mens heeft recht op een menswaardig bestaan. Ieder mens heeft recht op zelfbeschikking — vanuit mijn mond ook wel ‘eigen regie’ genoemd. Zelf keuzes maken, zelf fouten maken, jezelf opnieuw ontdekken. Ik heb het voorrecht dit iedere dag opnieuw te mogen zien. Soms gaat het met vallen en opstaan, soms kabbelt het mee op de golven.
Bijna nooit is het een rechte lijn. Herstellen gaat met vallen en opstaan; soms doe je vier stappen voorwaarts en daarna weer drie achterwaarts. Het is het leven op zijn mooist. Want zeg nou eens eerlijk: anders zou het toch ook maar saai zijn?
Mijn droom begon in augustus 2019, toen ik een opleiding tot ervaringsdeskundige ging doen. In de loop van de jaren is die droom bijgeschaafd en veranderd. Ambities werden groter, evenals het geloof en vertrouwen in mezelf. Nu ben ik daar waar ik altijd al wilde zijn. Ik ervaar meer rust dan ooit en kabbel mee op de zee, ook al zijn er soms golven. Ik mag dat doen wat ik het liefste doe, met de leukste mensen om mij heen. Vertel: wie wil dat nu eigenlijk niet?