Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Alexander Adriaan de Reus, roepnaam Alex. Ik ben op 23 maart 1950 geboren in Huize Tavenier in Groningen en heb mijn eerste twee levensjaren in Usquert doorgebracht. Ik werd omringd door drie zussen waarvan twee naar het buitenland zijn geëmigreerd. Mijn zus in Nieuw-Zeeland is helaas twee jaar geleden overleden. Mijn andere zussen wonen in Canada en het Brabantse Deurne.
Mijn vader was aanvankelijk administrateur bij de Rijksaccountantsdienst maar ging later samen met mijn moeder de horeca in. Ze waren een paar jaar werkzaam, met mijn moeder haar broer, in Hotel de Landbouw in Usquert en later vanaf 1952 in Het Wapen van Hunsingo te Baflo waar ze voor zichzelf zijn begonnen.
Ik ben op tweejarige leeftijd dan ook naar Baflo verhuisd en daar ben ik opgegroeid. Sinds 1970 woon ik op de voormalige boerderij ‘Klaverstede’ aan de Oosterweg in Den Andel. Mijn ouders hebben dit gebouw eerst gehuurd en ik heb het later gekocht en helemaal opgeknapt.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik heb in mijn leven wel langdurige relaties gehad maar ga nu als single door het leven. Wel geniet ik van de vele sociale contacten die ik in mijn leven, onder andere door het werk en door verschillende bestuursfuncties, heb opgedaan. Dat maakt dat ik nu nog steeds tijd tekort kom.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Baflo, ben ik naar de LTS in Uithuizen gegaan. Daar heb ik eerst vier jaar de metaalrichting gevolgd en daarna nog een extra jaar als automonteur. Ik was zeventien jaar toen ik van school kwam en het viel in die tijd niet mee om als monteur aan de bak te komen.
Gelukkig kon ik eerst al vrij snel als trekker-chauffeur bij loonbedrijf L. Post in Den Andel aan het werk. Ik deed daar alle voorkomende werkzaamheden: op de trekker, kraan, vlastrekker e.d. en toen de Lauwerszee werd afgesloten en ingepolderd ging ik daar aan de slag om de drooggevallen zeeklei te bewerken en de gronden met koolzaad in te zaaien. In die periode was ik ook veel in de Eemshaven om de met zand opgespoten industrieterreinen en de nieuwe dijken in te zaaien.
Dijken inzaaien gebeurde destijds met een trekker zonder veiligheidsbeugel. Mocht de trekker dreigen te kantelen dan moest ik er maar afspringen. Zo ging dat toen. In de wintermaanden had ik het druk met het onderhoud aan allerlei machines.
Door boeldagen te bezoeken, leerde ik ook heel veel boeren kennen. Bij Post heb ik de nodige cursussen mogen volgen, onder andere de opleiding tot zelfstandig monteur. Al met al heb ik tot 1975 bij deze loonwerker gewerkt, met tussendoor een tussenjaar als lasser in het Duitse Bremen. Tijdens de bietencampagne was het altijd druk maar ook in die tijd wist ik allerlei diploma’s te halen, bijvoorbeeld in de bedrijfsleer voor het loonbedrijf.
In 1975 was het tijd voor een volgende stap en ik kon bij Bandenhandel en Coverbedrijf Topper aan het werk in Groningen waar ik vertegenwoordiger in allerlei soorten banden werd. Dit bedrijf had klanten in de hele provincie waardoor ik tot in Ter Apel toe wel bij de grote bedrijven binnenkwam met de bandenhandel.
Het lukte mij daarbij regelmatig om nieuwe klanten te werven. Toen ik een keer enthousiast tegen Topper vertelde dat ik een nieuwe klant had binnen gehaald, sprak hij de legendarische woorden: ‘Dat dut mie niks, du most ze zain te behoal’n!’. Die opmerking heb ik in mijn oren geknoopt. Al met al heb ik zo’n anderhalf jaar voor dit bedrijf gewerkt.
Toen werd ik door Oosterhof BV in Grijpskerk gevraagd of ik daar niet als vertegenwoordiger in trekkers en spuitmachines aan de slag zou willen gaan. Na een korte maar succesvolle verkoopperiode wist Landbouwmechanisatiebedrijf Meinardi BV mij te strikken. Dit bedrijf zat ook in mijn woonplaats Den Andel, voor mij was dit dus een thuiswedstrijd. Hier heb ik drie jaar gewerkt en naast de verkoop van allerlei landbouwmachines regelde ik ook de inkoop hiervan.
Vervolgens kwam ik met Boersma in Zijldijk in gesprek. Deze kwam ik regelmatig tegen tijdens boeldagen en zo kon het gebeuren dat ik op een avond in Gieten bij Boersma senior op bezoek was waar beide zonen ook aanwezig waren. Al snel kreeg ik de vraag voorgeschoteld of ik niet voor ze wilde komen werken en wat ik wilde gaan verdienen wanneer ik in Zijldijk voor ze aan de slag ging als in- en verkoper van landbouwmachines.
Dezelfde avond nog, waren we eruit en de volgende 35 jaar, van 1980 tot 2015 om precies te zijn, werd ik sales engineer bij Landbouwmechanisatiebedrijf Boersma BV in Zijldijk. De laatste vier werkjaren heette het bedrijf Landbouwmechanisatiebedrijf Groenoord BV.
Ik heb er tot mijn 65e met veel plezier gewerkt en de laatste jaren heb ik de nodige kennis over mogen dragen aan de jongere generaties. Ik had binnen het bedrijf veel bewegingsvrijheid. Door de drukte en een hoog verantwoordelijksgevoel, maakte ik lange werkweken en af en toe schoot er zelfs wel eens een vakantie bij in. Ook met Kerst en rond Oud & Nieuw had ik het vaak hartstikke druk want veel zaken moesten aan het eind van het jaar om fiscale redenen nog snel even afgerond worden.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Je kunt je best wel voorstellen dat de eerste maanden na mijn pensionering wel wat lastig waren. Gelukkig heb ik mijn draai toch vrij snel weten te vinden. Dat komt ook door het vrijwilligerswerk wat ik altijd gedaan heb en nog steeds doe. Zo heb ik in de beurscommissie van ‘Op Roakeldais’ gezeten en in de commissie Welgelegen die zich bezighield met het organiseren van allerlei activiteiten in Museumboerderij Verhildersum.
Ik zat in het bestuur van de Rederijkerskamer Asinga en was zes jaar lang penningmeester van de voormalige landbouwvereniging Baflo/Den Andel. Ook heb ik zes jaar in het bestuur van het Nut van het Algemeen van de afdeling Baflo/Winsum gezeten. Ook zat ik tot de gemeentelijke herindeling in de Erfgoedcommissie van de voormalige gemeente Winsum. In 2018 ben ik gevraagd voor Probus Het Hogeland waar ik ook een paar jaar in de activiteitencommissie heb gezeten.
Nog steeds zet ik mij in voor het vrijwilligerswerk en wel voor de activiteitencommissie van LTO Het Hogeland en dat doe ik al tien jaar en ik zit in bestuur van de Stichting Historische Kring voor Noordelijk Hunsingo. De geschiedenis van deze regio is iets waar ik veel interesse in heb en waar ik ook veel van weet. Die kennis haal ik onder andere uit de 8.000 boeken die ik bezit. Vandaar dat ik ook gevraagd werd om mee te werken aan het boek ‘Boerderijen in de Marne’.
Nog steeds besteed ik veel tijd aan allerlei werkzaamheden in en om het huis maar ik moet zo langzamerhand tijd zien vrij te maken om alle boeken die ik heb eens grondig te sorteren. Voor nu zeg ik wel eens gekscherend dat al die boeken goed zijn voor de isolatie van mijn huis maar het zou mooi zijn wanneer ik ze eens grondig kan ordenen. Door afscheid te nemen van bestuurlijke functies, moet dit op den duur lukken.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat ik de restanten van ‘Klaverstede’, na een verwoestende storm in 1988 waarbij beide schuren ingestort zijn, heb kunnen kopen. Gelukkig heb ik het grondig kunnen aanpakken en uitbreiden. Ik ben trots dat ik tot beste verkoper van de Rumptstad-landbouwwerktuigenfabriek werd uitgeroepen en ik kon ook genieten van de boerderijenroutes die ik uitgezet heb voor allerlei rondleidingen waarbij we met een volle touringbus langs de boerderijen en historische bezienswaardigheden gingen. Als gids mocht ik een en ander over de geschiedenis vertellen.
Een ander hoogtepunt is dat ik nog zo gezond ben om bijvoorbeeld een dak-reparatie op acht meter hoog te verrichten. Ook voor schilderwerkzaamheden op deze hoogte, draai ik mijn hand niet om zolang dat nog kan.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn ouders, vrienden en bekenden.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
‘Zien en zwijgen’, dat is iets wat ik aan mijn werkverleden heb overgehouden. Maar tijdens boeldagen kon ik zien hoe moeilijk mensen soms zijn. Ik zat vaak boven op de zolder en vanaf de zolderruimte kon ik de mensen die aan het bieden waren observeren en zag zo eens dat een klant van mij een bod op een combine uitbracht die hij ook prima bij ons zou kunnen kopen voor dezelfde prijs, maar dan wel met een seizoen garantie.
Toen wilde degene die altijd voor hem werkte nooit meer met mij praten, omdat hij vond dat ik een klant van hem afpakte. Echter, had hij die combine wel op deze boeldag gekocht dan was hij de klant toch al kwijt. Maar hij nam mij dit niet in dank af, zielig. In de jaren heb je wel eens een tegenslag gehad, boos worden is menselijk, maar boos blijven is duivels en je hebt jezelf er mee.
Met twee zussen woonachtig in Nieuw-Zeeland en Canada, heb ik mooie buitenlandse trips kunnen maken die misschien ook wel tot de hoogtepunten uit mijn leven behoren. Vooral toen we op een terugreis Pearl Harbor op Hawaii bezochten waar Japanse bommenwerpers een deel van de marinebasis vernietigden. Het was indrukwekkend een bezoek.
In Canada zag ik eind vorige eeuw een pick-up truck staan die wel erg goedkoop leek. Maar die truck werd in dollars aangeboden en was dus in werkelijkheid anderhalf keer zo duur. Maar mijn nieuwsgierigheid was dermate gewekt, dat ik hem uiteindelijk toch gekocht heb. Het heeft veel moeite plus kopzorgen gekost om de pick-up truck naar Nederland te importeren. Nu rij ik er nog graag mee tijdens toertochten en het onderhoud is ook een hobby van mij.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik word binnenkort 76 en heb niet zo veel uitdagingen meer. Lekker op dezelfde manier doorgaan en genieten van de dingen die op mijn pad komen. Van klussen om mijn huis en in mijn tuin bijvoorbeeld en van het mooie uitzicht op de landerijen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Het feit dat ik altijd lange werkweken maakte, is iets wat ik mijzelf aangedaan heb. Maar dat heeft mij wel de nodige vrije tijd gekost en af en toe schoot er een vakantie bij in. Misschien vatte ik het idee dat de klant altijd koning is wel iets te letterlijk op.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer gerust een acht. Het feit dat ik mijn werkzaam leven als trekker-chauffeur begonnen ben en hoe dit zich verder ontwikkeld heeft, is iets waar ik trots op ben. Ook het verenigingsleven en de sociale contacten die dit opleverden, zijn mooie contacten.
Dat ik alle dagen in mijn werkzame leven door de provincie mocht reizen, rijden van Grijpskerk tot aan de Duitse grens en vele boerderijen tot in de voorkamer bezocht, daar genoot ik van. Nog steeds ga ik bij (gepensioneerde) boeren langs, waar ik ook in mijn werkzame leven kwam en een band mee heb opgebouwd.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Wees tevreden met wat je hebt, zeker als je goed gezond bent. Het zit hem niet in bezittingen of in lange vakanties. Ik kan hier in Den Andel heerlijk genieten van het uitzicht op de landerijen in de omgeving. Maar ik kan vanaf mijn bootje ook genieten van het prachtige Lauwersmeergebied. Geluk zit hem wat mij betreft in kleine dingen.