In het begin van de zero’s deed ik voor de gein wel eens mee aan de plaatselijke Hippolytusrun die in Middelstum altijd in de junimaand wordt georganiseerd. Ongetraind, op het voetballen na, rende ik die tien kilometer ongeveer in drie kwartier. Onvoorstelbaar eigenlijk, als ik er nu zo over nadenk én schrijf.
In de zomermaanden onderhield ik mijn conditie ook enige jaren met hardlopen. Na een vaak weifelend begin kwam ik na enige weken oefenen op stoom. Ooit werd ik gepasseerd door een fietser die een tijdje achter mij bleef rijden en die mij bij het passeren toeriep dat ik met een snelheid van dertien kilometer per uur liep. Ook onvoorstelbaar inderdaad.
En dat geldt ook voor de vroegere Nieuwjaarsruns over Westerwijterd die de vv Middelstum destijds organiseerde. Ooit werd ik na Van der Ziel en nog zo’n hardloopwonder derde door met Mittos de afspraak te maken om gezamenlijk over de finish te gaan. Een korte afstand maar door het hoge tempo lang genoeg om helemaal kapot te gaan.
Wat een schril contrast eigenlijk met de jaren na 2010 toen ik af en toe nog wel eens probeerde om het hardlopen wat op te pakken. Maar vaak nam ik voor het bord Huizinge gepasseerd te zijn, na ongeveer twee kilometer, het wandeltempo al weer aan. De extra kilootjes wogen er evenredig zwaar in en het hardlopen op van die oude gympies deed het hem ook niet.
Misschien kwam de ommekeer wel dik een jaar geleden tijdens het vriendenweekend ergens nabij Assen toen ik in de vroege ochtendstond een eindje mee rende met Gert die zich eerder al op de lange afstanden gestort had. Het ging verrassend goed eigenlijk en we renden een rondje van ongeveer acht kilometer waarbij ik halverwege een stukje moest lopen.
Misschien was dat wel de impuls toen ik juni gekscherend tegen de vrouw zei dat ik het hardlopen weer wat op wilde pakken en daarbij ook wat minder lekkernijen wilde nuttigen ’s avonds voor de buis om het aantal kilo’s wat te reduceren. Toen Miranda dat idee ook nog eens tijdens een verjaardagsfeestje ventileerde, werd de stok achter de deur al wat serieuzer.
Eind juli voegde ik de daad bij het woord. Bij Sporthuis Winsum had Bram binnen de kortste keren de juiste schoenen voor mij uitgezocht en nog diezelfde middag, woensdag 30 juli om precies te zijn, begon ik aan mijn eerste rondje Oosterburen – Huizinga. Die eerste keer hield ik het al vol tot Anema en dat viel mij zeker niet tegen.
Aan het eind van de tweede week werd ook boer Bos al rennend bereikt en een week later lukte het tot in het dorp Huizinge. Eind augustus wist ik het rondje van zo’n acht a negen kilometer voor het eerst al rennend af te leggen. En toen kwam Gert om de hoek kijken. Het werd de hoogste tijd om een keer samen te rennen.
Dat gebeurde middels een rondje Westeremden en ik hield het zo’n elf kilometer vol. Een week later pakten we Westerwijtwerd erbij en via de 13,5 werd de 15 kilometer aangetikt. Het rondje werd vergroot door Loppersum mee te pikken maar de eerste keer was daar een terugslag en gaf ik er even buiten de Loppersum de brui aan. Een week later volgde een revanche met een afstand van maar liefst achttien kilometer tot gevolg.
Na drie maanden trainen leek een halve marathon rennen opeens geen utopie meer. Maar toen begon het lichaam toch wat te protesteren. Allereerst mijn darmen met een pitstop tot gevolg. Een week later moest ik zelfs drie keer noodgedwongen de bosjes opzoeken, wat een boudel. En toen ik een keer alleen liep, schoot er maar zo een pijngolf door mijn kuit waardoor ik de laatste weken pas op de plaats moest maken.
Maar dat weerhield Gert en ik ons er niet van om ons in te schrijven voor de eerste halve marathon vanuit de Eemshaven naar Uithuizermeeden. Zaterdag jl. was het zover. Donderdagavond hadden we onze startbewijzen al opgehaald om vervolgens op zaterdagmorgen de trein van 09.58 uur vanuit Meij naar de Eemshaven te pakken die vol zat met gespannen medesympathisanten die er ook zin in hadden. Waarbij we de (stilte)coupe deelden met Daniëlle Bekkering en de bekende ondernemer Hans Top.
Om vervolgens nog drie kwartier zenuwachtig rond te dartelen nabij de veerboot naar Borkum en tussendoor beschutting zoekend in de plaatselijke vertrekhal waar ook Jeroen Boomsma zich bij ons schaarde. Om mogelijke pijnscheuten tegen te gaan, slikte ik voor de start nog snel even preventief twee ibuprofens.
Ik kneep hem best wel de laatste weken. Zouden mijn darmen zich rustig houden en zou mijn kuit niet opspelen? Toen het startschot klonk, vervlogen die gedachten. Met voor ons een lange sliert aan lopers over de dijk waaronder Boompie die er duidelijk zin in had. In het begin was het even zoeken naar genoeg beweegruimte en het juiste ritme.
Genietend van mooie vergezichten over de Waddenzee en het sneeuwuitzicht op de polder, gingen de eerste zeven kilometer vrij soepeltjes. Richard voegde zich nog even bij ons alvorens koers te zetten richting Thomas en Alex die we voor ons in de polder zagen verdwijnen.
Het was vrij frisjes die zaterdagmorgen en de temperatuur lag net boven nul graden. Maar dat deerde ons niet. Het windje tegen in de polder was pittig maar we kregen al snel molen Goliath in het vizier. En we werden ingehaald door een groepje hardlopers die ons vervolgens mooi uit de wind wisten te houden. Al moest ik wel even op mijn tandvlees bijten om aan te haken.
Na zeven kilometer zeedijk en zeven kilometer polder naderden we de bewoonde wereld met een rondje Hefswal tot gevolg. Ik kreeg een hongerig gevoel op de maag maar het gelletje van Ron deed zijn werk. Nee, geen doping, maar wel een extra energieshot.
Eigenlijk ging het tot Uithuizermeeden boven verwachting goed. Maar na het passeren van het bordje, werd het toch wat lastiger. Want via de rand van het dorp en een stukje bos volgden nog een paar pittige kilometers. Met de finish in zicht moest er zelfs nog een extra kilometerrondje door de nabijgelegen straten gerend worden. Voor mij zag ik Gert ontspannend met een collega-hardloper praten en ervaringen uitwisselen. Maar tussendoor hield hij mij bij de les.
Nog een keer aanzetten en het was volbracht. Vol ongeloof keek ik naar de eindtijd. Die was toch tien minuten sneller dan van te voren gehoopt, zo merkte ook een enthousiaste Jeroen op die al een half uur eerder over de finish gekomen was. In 2 uur en 6 minuten voltooide ik, en Gert natuurlijk, mijn eerste halve marathon uit mijn leven. Een prestatie die ik eind juli niet voormogelijk had gehouden.
We lieten ons het fruit, een ‘plak kouk’ en een bakje bouillon lekker smaken, genoten van de mooie woorden van enige meelevende toeschouwers en droegen onze uitgereikte medaille met trots. Complimenten daarbij natuurlijk aan de organisatie die een perfecte run organiseerden zonder een smetje of wanklank. Het smaakt naar meer maar dat hoeft voor mij niet op stel en sprong. Gert daarentegen staat ingeschreven voor de marathon van Rotterdam en heeft een unieke uitdaging in het zicht.
En ik, ik genoot die zaterdagmiddag des te meer van een in mijn ogen welverdiend biertje in ons proathoes. Het lichaampje had zich verrassend goed gehouden en piekte op het juiste moment zonder kuit- of darmkrampen. Ooit wil ik de halve onder de 2 uur zien te lopen en ik verheug mij op de Hippolytusrun. En misschien ook wel op de halve marathon van Lauwersoog naar Ulrum. Maar dat zijn mooie uitdagingen voor volgend jaar…