Het is de laatste tijd bijna gebruikelijk dat ik op de publicatiedag achter de pc ga zitten voor de wekelijkse keek op de week. Ik kan momenteel ook beter naar het beeldscherm turen dan naar buiten waar het miezert en ook nog steeds donker is. Een paar bladerloze bomen bevestigen maar weer eens dat waarom de novembermaand vaak zo moeilijk te verteren is.
Maar, niet getreurd, hier schrijft immers een man met een missie. Want zaterdag de 22e is het zover. Met op de agenda hopelijk de voltooiing met een goed gevoel van mijn eerste halve marathon. Wat eind juli begon als een uit de hand gelopen grap, moet in Uithuizermeeden tot een voorlopig hoogtepunt uitgroeien. The Road to the Eemshaven was er eentje vol met obstakels. Mocht ik het zaterdag redden dan zal ik u als trouwe lezer hierin volgende week ongetwijfeld meenemen.
Gistermiddag was daar nog het appje van Gert of we nog even moesten rennen. En dat terwijl ik mijn hardlooptenue net had aangetrokken. Twee zielen, één gedachte en één missie: al hardlopend ergens zo rond 13.15-13.30 uur (vermoed ik) de finish halen op het Johan van Veenplein. Of eigenlijk zijn het drie mannen met een missie want toen ik tussen de middag in Westerwijtwerd wat AED-flyers rondbracht, zag ik ook de zeer fanatieke en snelle Boompie reeds rennen.
De negen kilometer van gisteren voelden als een ‘walk in the park’ en dat moet ook natuurlijk wanneer je er uiteindelijk 21,1 wilt rennen. Donderdagavond halen we de startbewijzen op en dan zaterdagmorgen met de trein van tienen vanuit Meij naar de Borkum Express in de Eemshaven waar rond elven onder hopelijk goede weersomstandigheden het startschot zal klinken.
Er spelen nog wat zaken die mij bezighouden en daarvoor blik ik vooruit naar december. De maand waarin we voor het eerst Europa zullen verlaten en neer gaan strijken voor de kust van Venezuela. Dat wist ik tot voor kort niet maar nu Trump daar voor de kust allerlei ‘drugsboten’, of is het toch gewoon een oliekwestie?, de lucht inschiet is dit gebied nadrukkelijk in het nieuws.
Het Caribisch gebied dus waar ook het landje ligt dat tot het Koninkrijk der Nederlanden behoort en dat vannacht geschiedenis schreef door zich voor het eerst te plaatsen voor het WK voetbal volgend jaar. En dat voor een eiland met 150.000 inwoners. Maar daar gaat het ons niet om in dit verhaal want in of op Curaçao schijnt natuurlijk altijd de zon en dat is een prettig vooruitzicht.
Nu maar hopen dat de reis veilig en safe verloopt en dat we helemaal tot rust mogen komen in het jaar dat de vrouw de kroon zette op haar studietraject van zes jaar door cum laude te slagen voor haar HBO-diploma. Voorwaar geen sinecure en omdat je het leven moet vieren hebben we onszelf beloond met deze reis.
Wanneer we terugkeren dan duurt het nog maar even en dan is het jaar 2025 alweer voorbij. En daar komt het derde puntje van aandacht om de hoek kijken want het was in de zomerperiode dat mijn buurman opmerkte dat mijn website op instorten staat omdat ik schijnbaar met een verouderde versie werk waarin geen updates meer plaatsvinden. Dat vond buurman maar niks en achter de schermen is hij de afgelopen maanden bezig geweest om te werken aan een derde versie van bert-koster.nl.
Eentje die het hopelijk tot in lengte der dagen vol gaat houden, misschien wel tot mijn pensionering. Of ben ik nu wel heel optimistisch? Ten eerste moet ik dat eerst maar (al schrijvend, ook dat nog) zien te halen en ten tweede klinkt dat nog heel ver weg. Afijn, de bedoeling is dat hij aan het einde van het jaar gelanceerd wordt maar een en ander ziet er achter de schermen al heel goed uit dus dat belooft veel goeds.
Vorige week wist ik overigens nog een donkere novemberavond om te drukken door naar de lezing van Ad Toonen in het Hippolytushoes te gaan. Prachtige verhalen van deze avontuur over zijn wereldreis die hem, al zeilend, tot aan Nieuw-Zeeland bracht. Ook daar kwam het Caribisch gebied ter sprake en de mooie stranden tijdens de ondergaande zon spraken tot de verbeelding. Iets met een voorland waar wij hopelijk binnenkort deelgenoot van zullen zijn.
Maar zover is het nog niet. Eerst de novembermaand om zien te drukken. Te beginnen zaterdag a.s., ergens tussen de Eemshaven en Uithuizermeeden. En nu maar hopen dat de man met de hamer zich rustig houdt. Ik moet er niet aan denken om hem al rennend tegen het lijf te lopen. Maar dat zijn de bekende zorgen voor morgen. We gaan het beleven en ik zal jullie volgende week (hopelijk) bijpraten over het eindresultaat…