‘Soms is er zoveel om te voelen, maar zo weinig om te zeggen.’ Een rake zin met eeuwigheidswaarde die je vaak om je heen hoort of leest en die de nodige lading dekt. Wanneer ik de buitendeur opentrek om de kat naar buiten te laten, hoor ik de sirene van een ambulance. En wanneer ik aan dit stukje begin is het buiten een kleine en grauwe wereld. Met de nodige zorgen en verdriet om mij heen, begin ik aan dit stukje in de hoop en de verwachting de novemberblues van mij af te kunnen schrijven. Maar wel door links en rechts de nodige sterkte- en steunbetuigingen uit te delen.
‘Kop derveur’, zoals we dat in Groningen zo mooi zeggen maar wat soms niet meevalt natuurlijk. Wanneer u dit leest, staan we misschien wel voor de tweede keer dit jaar in gelid om een buurtgenoot uitgeleide te doen. Veel te jong en veel te vroeg en eigenlijk onmisbaar. Het leven is inderdaad lang niet altijd fair en eerlijk, zoveel is zeker.
Maar het leven wacht ook op niets en niemand en raast door in de vaart der volkeren. Het valt lang niet altijd mee om adequaat aan- of in te haken. Gekoesterd worden dan ook de momenten waarop het leven je toelacht of wanneer je positieve en leuke berichten om je heen hoort. Goed voor het evenwicht en de balans en broodnodig in deze woelige wereld.
Een woelige wereld die mij vorige week naar Martiniplaza in Groningen bracht tijdens de Promotiedagen. Het was daar weer eens ouderwets zien en gezien worden. Met bij binnenkomst een onverwacht weerzien met een familielid die zich bezighoudt met de werving en selectie van nieuw defensiepersoneel. Zeker een uitdaging in deze onrustige tijden.
En wanneer ik op de terugweg op de drafbaan nabij het Stadspark weer in mijn auto wil stappen om huiswaarts te keren, hoor ik het raampje naast mij opengaan en volgt de mededeling dat het niet verstandig is dat ik mijn achterraam gedeeltelijk open heb laten staan. De wethouder, gastcolumnist, ploeg- en bijna buurtgenoot ineen had natuurlijk groot gelijk.
Tussendoor heel veel bekende gezichten op het Hogeland- en Eemsdeltaplein dus kon ik er met veel genoegen een beetje bijpraten en netwerken ineen. Altijd gezellig en leuk. Zaterdag jongstleden was ook best wel een leuke en bijzondere dag. Zeker ook voor de overbuurtjes waar onverwacht hun dochter op de stoep stond na een afwezigheid van dertien maanden. Zij was stiekem een weekje eerder thuisgekomen om haar ouders en overige familie eens lekker te verrassen en dat lukte inderdaad uitstekend met verbaasde cq verbijsterde gezichten tot gevolg. Tsja, het is me er eentje. Daarom past ze vast zo goed in de straat.
Maar het weerhield de overburen niet om met ons Westeremden aan te doen waar we genoten van een optreden van zanger en troubadour Erwin de Vries. Dat gaf ons ook mooi de gelegenheid om daar het (her)nieuwde dorpshuis te bewonderen. O zo belangrijk in dit kleine maar ook zo mooie en knusse dorpje.
Eerder die dag was er op het sportpark in Middelstum al sprake van een Super Saterday. Alle vier de seniorenelftallen speelden thuis met mooie streekderby’s tegen De Fivel, Stedum en SV Onderdendam tot gevolg. Een mooi weerzien bijvoorbeeld met de als altijd onberispelijk geklede Alwin die tot genoegen van het thuispubliek en onder toezicht van fan Staal drie keer moest vissen.
Ook het eerste en twee wisten een zwaarbevochten overwinning te halen en het vierde maakte tegen Stedum hun eerste twee competitiegoals. Een schrale troost want de wedstrijd ging met 2 – 4 verloren. Dat maakte er het feestgedruis in de kantine, waar niet veel later een Halloweenparty losbarstte, niet minder om. Ik moest mij even na zevenen nog haasten om de lift van 19.30 uur richting Westeremden mee te pikken.
Gisteren kon er met de nodige wandel-, sport- en spelplezier ook prima mee door eigenlijk. En op de dinsdagavond wil ik graag nog even de lezing van een avonturier en wereldreiziger mee pikken. En dan is de week al weer bijna doormidden gezaagd en dat geldt ook bijna voor de grauwe novembermaand.
Tijdens het hardlopen met Gert viel er ook het nodige te voelen overigens maar het werd een slechte generale voor ondergetekende. Hopelijk hebben we op zaterdag 22 november de wind letterlijk en figuurlijk in de zeilen tijdens de halve marathon van de Eemshaven naar Uithuizermeeden. Ik heb een superdag nodig om voor het eerst in mijn leven 21,1 kilometer achter elkaar te kunnen rennen. Maar dat zijn de bekende zorgen voor morgen. Eerst deze week maar eens zien te verteren….