Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Klaas Brouwer is ook mijn volledige naam. Ik ben op 26 september 1956 geboren aan de Trekweg nummer 3 in Winsum als derde kind in een gezin van vijf kinderen. Allen wonen nog in of vlakbij Winsum. Omringd door zussen kwam 10 jaar na mij broer Jack als laatste en toen woonden wij reeds in het nieuwe plan Obergum, in die tijd ook wel Nova Zembla genoemd. Ik kom uit een arbeidersgezin. Mijn vader was (meester)schilder bij de gemeente Groningen en mijn moeder runde het huishouden.
Het was een mooie tijd met allemaal nieuwe bewoners die in het begin tussen de woningen in aanbouw hun bestaan gingen opbouwen. Een tijd met veel vrienden om je heen en buiten spelen en voetballen was dan ook een must. Ik heb mijn hele leven in Winsum gewoond en de omzwervingen in dit fraaie dorp kunnen we mooi verderop meenemen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben gehuwd met de oorspronkelijk uit de stad Groningen afkomstige Clara Medema, zij werkte lang in de kledingbranche. Ik heb haar leren kennen in het uitgaansleven van Winsum en wel in Café Kippenrun. Samen hebben we twee kinderen gekregen. Jack is 36 jaar en woont in Groningen. Hij is softwareontwikkelaar van beroep en mijn steun en toeverlaat op ICT-gebied. Ooit begonnen bij Ben Woldring in Usquert. Tegenwoordig via IT-bedrijf Ilionx werkzaam bij eerst RDW en nu Gasunie.
Ella is 34 jaar en woont in Amsterdam. Na de AMFI opleiding (Amsterdam Fashion Institute) heeft ze voor diverse modemerken gewerkt en is daarna parttime voor zichzelf als modeontwerpster begonnen met haar eigen duurzame kledinglijn Elrésidu. Daarnaast heeft ze ook nog een baan als makelaar in opleiding.
Wat is uw voormalig beroep?
Omdat de MAVO in Winsum destijds vlakbij gelegen was waar we woonden, moest ik daar maar naar school. Niet echt leuk wanneer een leraar Engels naast je woont en een leraar Duits een straatje verder. Vaak kreeg je een beurt wanneer ze weer eens zagen dat ik de hele avond buiten was en dus niet geleerd had.
Ik werd dan ook een ‘zesjes-leerling’ genoemd die zich niet inspande voor een zeven. Na deze ‘tuchtschool’ ben ik naar Groningen gegaan. Daar een te leuke tijd op de HAVO gehad zodat ik het na twee jaar nog eens over mocht doen op de avond-HAVO waar ik wel mijn diploma haalde.
Inmiddels waren we verhuisd naar de Dahliastraat. Ik had een leuke vakantiebaan op de scheepswerf van Doornbusch in Winsum waar ik nog een tijdje langer bleef tot ergernis van mijn vader. Hij vond dat ik een echte baan moest zoeken en stuurde mij vervolgens naar de Rabobank in Winsum waar de directeur een blijk van herkenning gaf toen ik mij voorstelde.
Wanneer ze iemand nodig hadden, zou hij erop terug komen. Dat gebeurde al na enkele weken tegen mijn zin in. Ik kwam om 17.30 uur thuis onder de teer en vuiligheid van de werf toen mijn vader mij opwachtte en wilde dat ik mij snel ging douchen omdat er heren van de bank waren.
Zonder te douchen liep ik echter de kamer in en daar had ik mijn sollicitatiegesprek met de heren Enter en Wiersum. Dhr. Enter had met mijn vader in Duitsland gezeten tijdens de oorlog en dhr. Wiersum was Rabobankdirecteur in Eenrum. De eerste fusie was een feit en ze hadden nieuwe mensen nodig. Of ik de volgende week al wilde beginnen?
‘Dat kan niet’, zo zei ik vastberaden, ‘want dan is het Beestenmarkt!’ Mijn pa keek verschrikt, hoe kon ik dat nou zeggen? Dhr. Enter, zelf ook Winsummer, begreep het gelukkig en zo begon ik wat later op 1 november 1974. Na een tijdje op de administratie, werd ik lokettist. De langste tijd in Winsum maar ook in Eenrum, Leens en op wat bijkantoren.
In 1985 had ik het even gehad. Ik wilde vrij zijn en kwam, nadat ik op de dag van Sinterklaas in dichtvorm mijn ontslag had aangeboden, terecht op Camping Wierdezoom van Peter Waterdrinker in Winsum. Er was nog niets dus alles moest nog worden aangelegd. Peter zat zelf veel in Molenrij, waar de hoofdvestiging zat. Ik moest het kanoverhuur en de camping regelen en opzetten.
Een hele leuke uitdaging maar ’s winters stond het stil en wat nu? Na een aantal maanden kinderen naar school brengen in een taxibusje, leek mij een vaste baan toch wel weer verstandig. Ik had inmiddels na mijn diensttijd een eigen huisje gekocht aan de Westerstraat 47-49 waar ik van een heerlijke vrijgezellentijd heb genoten tot mijn 31e levensjaar. En toen moest er echt geld op de plank komen.
Toch maar even weer naar de Rabobank. Nu in Baflo waar nog een zelfstandig vestiging zat. Hier had ik een behoorlijk verantwoordelijke baan en toen zich de gelegenheid voordeed dat ik de discotheek van mijn overbuurman Koen Hartlief kon kopen kwam dat aardig van pas. Ik kon mijn eigen ondernemersplan maken en door de inzet die ik in Baflo geleverd had werd mij de kans geboden om 1 juni 1988 de bardancing over te nemen. Wel moest ik blijven werken op de bank totdat zij ook door een fusie heen kwamen.
Een druk leventje derhalve temeer daar ik inmiddels samenwoonde met Clara. Mijn vrouw die mij altijd in alles gesteund heeft. Ook stond ze achter deze stap waarvan ik overtuigd was dat dit hetgeen was wat ik echt wilde. Een droom kwam uit voor mij. Er werden snel trouwplannen gemaakt en het Publeven begon.
Ik had het gelijk superdruk, mede door het EK voetbal in 1988 waar ik op inspeelde door een cassettebandje van Hazes in elkaar te flansen. Al zijn oranjemuziek was nergens meer te verkrijgen op dat moment. Ik zei tegen mijn DJ Jan Stam: ‘álleen dit bandje opzetten vanavond en telkens omkeren’, nadat ze kampioen werden. Wat een geweldige tijd was dat. Dit bandje bleef nog wekenlang van grote waarde.
Clara hielp de eerste maanden nog mee maar ze was zwanger en zo werd in januari Jack geboren. Hij heeft nog wat maanden in ons oude huis gewoond, stammend uit 1860, toen alles werd afgekeurd zoals de elektrische- en gasaansluitingen. We moesten verhuizen dus maar in de omgeving was niets op dat moment.
De Brake werd gebouwd waar mijn beste vriend Joop Veldhuis naar toe ging. Toen maar besloten om ons huis plat te gooien en in oude stijl te herbouwen. Weer een drukke tijd. Het duurde een jaar die wij overbrugd hebben door op de steenbakkerij te wonen en eind 1990 terug te keren. Daar al met al 20 jaar gewoond.
In 1991 werd onze dochter in het nieuwe huis geboren. Een hele fijne rustige buurt was het voor de kinderen en voor mij dichtbij de Pub en vanaf 1992 ook dichtbij De Hoogte. In die zalencentrum aan het Kerkpad in Winsum heb ik tot mijn pensioen dertig jaar gewerkt. Van 1992 tot 2022 om precies te zijn.
Daarnaast was ik van 1988 tot 2013 de eigenaar van Pub 69, mijn stiefkindje. Ieder weekend was het er groot feest en met heel veel goed personeel om mij heen was het in al die jaren een lust om te werken wat ook voor zalencentrum De Hoogte het geval was!
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Goed! Ik ben wel even in een zwart gat gevallen maar daar wel uit gekomen. Je was altijd een drukke agenda gewend met soms wel tien verschillende activiteiten in één week. Daar zat dan bijvoorbeeld een afspraak voor een groot feest in, wat vaste verplichtingen, vergaderingen, seminars, bijeenkomsten van allerlei aard, een feestdag en een activiteit door mijzelf georganiseerd.
Je zult begrijpen dat er dan heel wat mensen over de vloer komen waar je mee te maken hebt. Wanneer dit opeens stopt, dan is dat wennen. Ik vul nu mijn tijd in door er meer voor de familie te zijn en leuke dingen te doen. Verder vind ik schilderen, tekenen en golfen (in Assen) leuk. Als schilderszoon mogen ze me voor een verfklus altijd bellen want het is me met de paplepel ingegeven.
Verder ga ik regelmatig uit met vriend Joop Veldhuis. Naar concerten bijvoorbeeld maar ook naar leuke kroegjes en naar FC Groningen. Verder is fietsen een nieuwe hobby geworden. Mensen kennen me niet van de fiets maar ik ga regelmatig in de omgeving toeren met de auto waar ook een fiets in zit en kom zowel op de motor als op de fiets langs heel veel mooie plekjes in de drie noordelijke provincies.
Verder hebben wij op Lauwersoog een chalet waar ik regelmatig even kom om te vissen, fietsen en wandelen. Door een versleten knie is wandelen niet echt mijn ding maar op het strand mag ik heel graag lopen. Joop en ik kennen dan ook bijna alle taxibedrijven in de stad.
Wanneer de Stones optreden maken we er vaak ook een buitenlands tripje van. De concerten in Londen, Liverpool en Santa Clara bij San Francisco waren dan ook wel hoogtepunten. Ook Amsterdam vind ik erg leuk om te bezoeken. Mijn dochter woont daar en zelf ken ik daar inmiddels goed de weg. Verder staat vrijwilligerswerk nog wel op mijn lijstje maar heb nu ook al genoeg mensen die ik zo af en toe even kan helpen. Het leven zonder verplichtingen is ook fijn.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat zijn er heel veel geweest. Op één staat mijn gezin, de geboorte van mijn lieve kinderen. De koop van Pub 69 en de verbouwing ervan mag bij deze vraag niet ontbreken en hetzelfde geldt voor Zalenverhuur de Hoogte vier jaar later inclusief een grote verbouwing in 1997. Het meehelpen met het opnieuw opbouwen van mijn eerste woning was ook bijzonder.
Ook kijk ik met plezier terug op vele reizen, meestal was Joop Veldhuis erbij. In 1983 bijvoorbeeld in 5,5 week 10.000 mile in Amerika gereden en de westkust ontdekt van Seattle tot in Mexico, van LA naar Las Vegas en door naar Canada en weer terug naar Seattle. Vorig jaar nog in de buurt van San Fransisco geweest met een aantal Rolling Stones vrienden en ook nog tijd gehad om lekker op de Harley Davidson te rijden.
De jubileumfeesten die ik gaf ter ere van discotheek Pub 69 in 1994 en 1999 voor het 25- en 30-jarig bestaan mogen bij deze vraag niet ontbreken. Het eerste jubileumfeest was op het Viboa-Hunsingo terrein met op de eerste avond bekende Nederlandstalige artiesten als Arne Jansen, Marcel de Groot + band en Dennie Christiaan.
Ik dacht dat dit leuk was voor de oudjes maar de meesten kwamen allemaal op Golden Earring af die op de zaterdag optrad. Wat een feest en beleving was dat. Daarna snel naar de Pub en De Hoogte waar het feesten doorging tot ’s morgensvroeg.
In 1999 de Lombokloods van Bob Sennema afgehuurd en ook daar twee feestavonden georganiseerd. De eerste voor de jongere jeugd met Romeo + the Beats of BNN. De tweede avond was gevuld met Wang-Dang Sweet Poontang, Persona Non Grata, waar de toenmalige vriend van Patty Brard in meespeelde, zij was dan ook zelf aanwezig, en als klapstuk Herman Brood and his Wild Romance.
Verder waren avonden in De Hoogte ook vaak hoogtepunten te noemen. Ik heb alle bekende cabaretiers daar wel gehad zoals Youp van ’t Hek, Bert Visscher en Jochem Meijer. Ook heb ik zelf leuke avonden opgezet met Mental Theo, Ralph de Jong, Syb van der Ploeg van De Kast, Theo Driessen en vele anderen.
En de dieptepunten?
Die heb ik niet veel gehad behalve het verlies van dierbaren in familie- en vriendenkring. Het enige wat mij als ondernemer zo te binnenschiet was de tegenwerking van de gemeente omtrent De Hoogte. Destijds waren ze heel gelukkig met me daar het pand al vier keer failliet was gegaan en ik er een gezonde onderneming van ging maken. We waren de enige die op dat moment iets te bieden hadden qua zaalaccommodatie. Rehoboth was er niet meer en waar moesten de verenigingen dan heen hè?
Nadat de jaren verstreken, kwamen er steeds meer zalen bij maar bij ons werden de parkeerplaatsen weggehaald. Iets wat je niet kan hebben voor het uitoefenen van die functie. Met pijn en moeite toch doorgezet en dan is het fijn dat diezelfde gemeente het van je terug koopt zodat ik de verkoopfase kon overslaan.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Nieuwe dingen ontdekken. Bijvoorbeeld via een stedentrip een stad bezoeken waar we nog nooit geweest zijn. Of een boek schrijven over al mijn horeca-avonturen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik zou het echt niet weten en heb altijd mijn hart gevolgd.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een 8,5 wat heel hoog is voor een leerling die vroeger altijd genoegen nam met een zesje.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Heb respect voor iedereen en maak geen onderscheid. We hebben elkaar allemaal nodig want alleen begin je niets!