‘Wat leuk dat je meedoet aan Winter vol Liefde!’, is een reactie die ik de afgelopen tijd veel heb mogen ontvangen. Bedankt of ‘tja’, was vaak mijn respons. Dat mijn antwoord wat terughoudend was, komt denk ik deels door mijn opvoeding (doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg) en deels doordat ik bij een aantal niet helemaal zeker van de oprechtheid ben. Komt de ‘positieve voorvreugde’ uit het hart of meer vanuit toekomstig leedvermaak.
Bij dat laatste vraag ik er uiteraard ook zelf om, aangezien ik zelf uiteindelijk ja heb gezegd tegen de programmamakers. Dan moet ik ook niet gaan lopen miepen over een gezond stukje hilariteit in mijn nadeel en dat doe ik dan ook niet. Wel ga ik een poging doen om uit te leggen waarom ik meedoe aan een programma als dit.
De hoofdreden moge duidelijk zijn, maar ik teken hem toch nog even op: ik hoop oprecht een partner voor de toekomst te vinden. ‘Lukt je dat in het dagelijks leven niet, Henri?’ Na anderhalf jaar daten, feesten, zuipen en aanklooien kan ik zeggen: nee, dat lukt niet. Het was ook zeker 10 tot 15 jaar geleden dat ik ‘de hort op moest’. En de dating wereld is ietwat veranderd in die tijd.
Waar ik vroeger nog de kroeg in ging voor een leuk gesprek of flirt, speelt zich dat tegenwoordig vooral online af. In de kroeg spreek je geen vreemden aan. Doe je dat wel dan is de verontwaardiging groot. Dames zijn met hun vriendinnen op stap, drinken een wijntje of twee en dan op tijd naar huis voor yoga morgenochtend. Nog even op Insta posten dat de avond super was.
En dat is ook allemaal prima, ik was er alleen niet (goed) op voorbereid. Ik dacht nog dat het ging met een slechte openingszin, gesprekje, grapje, drankje en wie weet wat de avond brengt. Volgend café’tje, beetje flirten, misschien een dansje en spring maar achterop bij mij, achterop m’n fiets… Deze ‘romanticus’ dacht echt nog dat het zo ging.
Het komt vaak al niet eens tot de slechte openingszin in een maatschappij als deze. En ik geef de dames daarin ook nog eens groot gelijk, want je moet tegenwoordig als vrouw (helaas) behoorlijk op je hoede zijn, om het zacht uit te drukken. Dus toen het castingbureau mij vroeg of ik eventueel mee wilde doen dacht ik: als de kennismaking zich tegenwoordig toch online afspeelt, laat ik daar dan maar aan meedoen.
Dat kan ook via datingapps, hoor ik u denken. Dat kan ja, maar na een paar negatieve ervaringen (inclusief scamming) hou ik dat maar even voor gezien. Voor de rest is het denk ik wel vergelijkbaar: profielschets, korte voorstelling(svideo) en let the dating begin… En vanaf hier wordt het voor mij natuurlijk een beetje spannend. Wie reageert er zoal? Wat voor types trek ik (blijkbaar) aan? Hoe lig ik nog in de markt? Lig ik überhaupt nog wel in de markt?
Is het niet gewoon stiekem een vraag om aandacht? M’n opa was tenslotte regisseur van de toneelstukken die vroeger in Winsum (en omstreken) werden opgevoerd. Ik ben overigens niet van plan om toneel te gaan spelen, laat dat duidelijk zijn.
Ik ben niet vies van wat aandacht, dat geef ik meteen toe. Maar het is nou ook weer niet zo dat ik er erg naar uitkijk dat het camerateam 8 tot 10 uur (!) per dag alles registreert. Om het vervolgens in kleine stukjes te knippen waardoor er natuurlijk een hoop verloren gaat en dingen uit z’n verband over kunnen komen.
In wezen ligt m’n lot dus ook (gedeeltelijk) in de handen van de programmamakers. Ik ben me hiervan bewust en doe desalniettemin mee. Want wat is het ergste wat me kan overkomen? Dat ik mezelf voor lul zet voor het grote publiek? Daar had (en heb) ik voor een klein publiek ook al geen moeite mee.
Dat mensen erachter komen waarom mijn vrienden mij ‘kronkel’ noemen? Alsof de rest van de wereld verder zo lekker normaal is. Ik hoop trouwens wel dat er enigszins met respect op gereageerd wordt. Ik weet dat dat tegenwoordig bijna een utopie is, want iedereen kan (en wil) ergens wat van vinden. Dat kan ik prima aan, maar laat m’n familie erbuiten want die kunnen er niks aan doen dat ik hieraan mee doe.
Het begint inmiddels al wel een aardig mooi narcistisch stukje te worden, was haast vergeten waarom ik het ook alweer opteken. O ja, omdat het (blijkbaar) toch wat losmaakt bij veel mensen gezien de reacties en berichten die ik de afgelopen tijd ineens uit allerlei richtingen ontving. De meeste erg positief en de gunfactor is ook behoorlijk aanwezig dus ik ga er maar even vanuit dat dat oprecht is.
Met die mindset (ook zo’n populair woord) ga ik dan ook richting de aankomende winter. Ik ben deze uitdaging aangegaan en we gaan zien hoe dat voor mij zal uitpakken. De uitkomst komt dan pas winter ’27 op tv. Geduld is een schone zaak zullen we maar zeggen.
Was getekend, Henri