Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Janette Hofman – Ettema. Ik ben op 3 december 1961 geboren in het ziekenhuis te Groningen en opgegroeid in Delfzijl. Ik ben enig kind. Mijn vader was machinist op een goederentrein en mijn moeder werkte voor Café Anker in Delfzijl, de zaak van Tinus van der Linde. Daar deed zij alle voorkomende werkzaamheden.
Ik heb in Delfzijl op vier verschillende plekken gewoond en ben in 2008 naar Zoutkamp verhuisd. Dat was in het begin best wel een cultuurschok maar het bevalt mij hier super in de Beatrixstraat. ‘Ze hebben mij hier in het dorp geaccepteerd!’ Mijn man Jan mag dan wel geboren zijn in Warfhuizen maar hij woont al jarenlang in Zoutkamp en iedereen kent hem. Dat hielp wel bij het inburgeren, haha.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 1 april 2010 hertrouwd met Jan Hofman. Ik heb hem in 2002 leren kennen tijdens een cursus ‘voeding & hygiëne’. Hij zat tegenover mij en we moesten elkaar interviewen. Beiden waren we gescheiden en we hadden direct een goede klik met elkaar.
We zijn een samengesteld gezin. Mijn dochter Mariëlle is in 1990 geboren en woont nog steeds in Delfzijl. In 1994 kwam Arjan op de wereld. Hij woont in Oldekerk in de gemeente Westerkwartier. Jan zijn twee zoons Marcel en Steffan zijn in 1989 en 1991 geboren en wonen in Zoutkamp.
Al onze kinderen zijn ongeveer van dezelfde leeftijd en het klikt onderling gelukkig goed. We zijn de trotse grootouders van zes kleinkinderen waarvan 1 bij de geboorte gestorven is. Een hele trieste gebeurtenis. De overige kleinkinderen variëren in leeftijd van 1 tot 14 jaar.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school ging ik naar de huishoudschool in Delfzijl. Ik was 15 jaar toen ik mijn diploma behaalde. In mijn jongere jaren wilde ik altijd graag verpleegster worden en dus ging ik naar de INAS in Uithuizermeeden. Maar toen ik stage moest lopen, kwam ik erachter dat verpleegster worden niets voor mij was.
Ik stuitte toen op een vacature in de krant. Bij transportbedrijf Lommerts in Delfzijl zochten ze een administratief medewerkster. Ik besloot om te solliciteren en werd in 1979 aangenomen. Dertien jaar heb ik er met veel plezier gewerkt op de administratie. Ik volgde allerlei cursussen (bijvoorbeeld op computer- en Excel-gebied) en had leuke collega’s. Helaas ging het bedrijf toen failliet.
Dat was in de tijd dat de kinderen zich aandienden en ik ben toen eerst thuis gebleven om voor ze te zorgen. Mijn toenmalige man was chauffeur en vaak van huis. Zo rond 2000 kwam ik een vriendin tegen en ik vroeg aan haar waar zij tegenwoordig werkte. Dit bleek bij Fivelingo in Appingedam te zijn en volgens haar zou ik daar ook heel goed passen. In 1997 is er bij mij MS geconstateerd dus ik kon sowieso niet meer volle bak aan het werk.
Ik besloot te solliciteren en werd aangenomen als telefoniste/receptioniste en deed halve werkweken lang ook allerlei administratieve werkzaamheden. Na verhuisd te zijn naar Zoutkamp heb ik dezelfde werkzaamheden bij Ability in Uithuizen uitgevoerd, dat was immers dichterbij. Toen het door mijn ziekte minder met mij ging, werd ik gedetacheerd op Verhildersum in Leens. Ik heb destijds vaak geroepen dat ik de mooiste werkplek in heel Groningen had. Ik werd baliemedewerkster en hielp mee met de kaartverkoop.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
In 20213 werd ik uiteindelijk afgekeurd. Dat was een hard gelag en het heeft een tijdje geduurd voordat ik dit een plekje kon geven. Ik ben vervolgens een jaar later als vrijwilliger teruggekeerd bij Verhildersum en pakte mijn oude werkzaamheden weer op maar wel voor minder uur per week natuurlijk.
In 2020 verruilde ik het vrijwilligerswerk op Verhildersum voor dat van baliemedewerkster in het Visserijmuseum hier in Zoutkamp. Dat gaat mij prima naar de zin. Sowieso zit ik er één dagdeel in de week en af en toe help ik ook in de weekenden mee.
Verder breng ik mijn tijd graag door met lezen waarbij romantische en spannende boeken de voorkeur genieten. Samen met Jan zit ik op het smartlappenkoor in Zoutkamp. Ik vanaf 2009 en Jan is volgend jaar 25 jaar lid van het koor. Op zondag 21 september traden we bijvoorbeeld op tijdens het Mosselfeest in Pieterburen, misschien leuk om dat nog even te benoemen. We zijn een koor van rond de veertig personen en we treden ook wel op in verzorgingstehuizen en uiteraard tijdens de Pinksterfeesten in Zoutkamp en Winterwelvaart.
Verder spaar ik al vanaf 1979 vingerhoedjes, ik heb er inmiddels zo’n 1.200. Jan en ik gaan beiden graag op vakantie en trekken er regelmatig met onze boot op uit hier in de buurt. Jan was vroeger havenmeester in Zoutkamp, dat verklaart vast zijn vaarpassie. Ik ga jaarlijks een keer mee met de ZK4 wanneer de boot de Engelsmanplaat aandoet. Na die tijd gezamenlijk met elkaar een visje eten, dat is altijd heel gezellig.
Daarbij ga ik regelmatig op bezoek bij familie en vriendinnen en ook de kinderen en kleinkinderen komen regelmatig langs. Mijn energie is beperkt dus ik moet goed opletten hoe de dag in te delen. Mede daardoor schieten de weken voorbij!
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat ik Jan heb leren kennen en de geboorte van de kinderen en kleinkinderen. Jan en ik hadden vanaf dag 1 een klik en dat is toch wel heel bijzonder. En in 2022 hebben we een hele mooie reis naar Curaçao gemaakt van 16 dagen. Dit ter ere van de bruiloft van Jan zijn zoon Marcel die daar met zijn Iris getrouwd is. Mijn demontabele scootmobiel ging mee het vliegtuig in en bracht mij uiteindelijk zelfs op het strand. Al met al een prachtige reis.
En de dieptepunten?
Dat er in 1997 MS bij mij werd geconstateerd. ‘Ik denk nog wel snel maar ben het niet meer.’ Wanneer mensen mij tegenkomen in het dorp dan krijg ik vaak te horen dat ik een positief ingesteld mens ben. En dat is gelukkig ook zo maar toch vreet de ziekte wel aan mij hoor, letterlijk en figuurlijk.
Beetje bij beetje moet ik een stukje gezondheid inleveren maar ik heb gelukkig nog genoeg om voor te leven. Ik zeg dan ook wel eens gekscherend, ‘Ik heb MS maar MS mij niet!’
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
We brengen jaarlijks een bezoek aan ons favoriet vakantieland Tsjechië. Sowieso gaat Jan er jaarlijks drie weken naar een keuroord. Hij heeft namelijk de ziekte van Bechterew maar heeft veel baat bij de kuren. Wij genieten in Tsjechië van de kathedralen en andere mooie gebouwen. Daarbij is het ook financieel gezien een aantrekkelijk land om heen te gaan. En naast Tsjechië, gaan we jaarlijks ook naar het Zeeuwse Renesse. Dat vinden we beiden ook een prachtige plek om heen te gaan.
Bijna vergeten te vertellen maar toen we op Curaçao waren hebben we Barry Hay, de zanger van Golden Earring, ontmoet. Hij woont daar en we hebben hem gesproken in de strandtent op Blue Bay. Een leuke en bijzondere ontmoeting die de reis nog bijzonderder maakte.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We hebben al vele mooie reizen mogen maken en we hopen dat met elkaar nog vaak te kunnen doen. Ik zou nog wel eens terug willen gaan naar Mallorca. Daar zijn we eerder geweest en toen ging ook mijn inmiddels overleden moeder nog mee.
Een vrouw hoorde ons destijds in het Gronings met elkaar praten en sprak ons in het Gronings aan. Het bleek dat ze vroeger 40 jaar in Zuidbroek gewoond had en ze vond het geweldig om in haar eigen moerstaal met ons bij te praten over het leven in Groningen. Ik bewaar mooie herinneringen aan deze trip en zou er graag nog een keer weer naar toe willen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik heb nergens spijt van maar had graag gezien dat dingen anders waren gelopen. Het is maar goed dat je van te voren niet alles weet wat je overkomt. ‘Maar het is zoals het is’, zoals ze dat in Zoutkamp vaak zeggen.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ondanks onze lichamelijke ongemakken ga ik voor een dikke acht hoor. We zijn dan wel beiden ziek maar maken er met allerlei hulpmiddelen het beste van!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Positief blijven, dat is mijn levensmotto. Ik sta graag voor een ander klaar en wil blijven genieten van die mooie dingen die we nog kunnen doen.