Dat was een koddig gezicht vanmorgen. De schilder is op het moment van schrijven bij ons buiten aan het werk om de kozijnen bij te werken. We zijn dik tevreden met hoe het er uit komt te zien. Iets minder blij was ik toen een van de geverfde ramen dichtklapte. Ik was net te laat om dit onheil te voorkomen maar greep wel een natte kozijn vast. Gelukkig hebben ze daar tegenwoordig speciale doekjes voor dus dit rode verfleed was vervolgens snel geleden.
Even terug naar het koddige want toen hij boven aan het werk was, keek hij mij op de vingers toen ik op kantoor aan het typen en tikken was. En ik zag hem uiterst secuur de kozijnen gladstrijken. Daar ben ik sinds afgelopen weekend des te blijer om want ik kneep hem heel even wel een beetje. Dat zat namelijk zo.
Het begon vrijdagavond in Kantens zo rond een uur of 22.00 uur ’s avonds. We zaten buiten na een avondje 45+ 7×7-voetbal onder het genot van een gezellig biertje heerlijk te genieten toen mijn ogen begonnen te irriteren. Thuis maar even mijn lenzen eruit gehaald en nog even televisie gekeken. Niets aan de hand, dacht ik, maar dat was zaterdagmorgen wel anders.
Tranende en rode ogen van heb ik jou daar en ik was acuut verkouden. Daglicht kon ik niet verdragen en ook achter de pc zitten was zo goed als onmogelijk door het felle licht. Mijn zaterdagochtendbezoekje aan het plaatselijke sportpark schoot er zelfs bij in. Na twee allergiepilletjes uit de vrouw haar medicijnenkast en het inhaleren van een neusspray, dacht ik heel even deze onverwachte en zware allergieaanval, want daar ging het om zo bleek later, te boven te zijn.
Maar ik had te vroeg gejuicht. De symptomen werden wel wat dragelijker maar ’s middags op het voetbalveld kreeg ik maar heel weinig mee van het spelletje. Dat veranderde pas toen de zon achter de wolken verdween en het zicht werd weer helemaal normaal na een hevige regenbui.
Welke pol mij precies dwarsgezeten heeft, Miranda mag het weten. Ik zou toch niet acuut allergisch zijn geworden van haar? Zo erg heb ik het in elk geval nog nooit beleefd. Des te blijver was ik dan ook toen het zicht de dag erop weer helemaal normaal was en in de constatering dat ik er geen schadelijke gevolgen aan heb overgehouden.
Qua voetbalresultaten van de plaatselijke VV jongstleden zaterdag hadden de ogen deels maar beter dicht kunnen blijven zitten. Het opnieuw opgerichte vierde elftal verloor met maar liefst 0-10 van Loppersum. Een ‘walk in the park’ voor mijn neef Jeroen en zijn ploeggenoten die een jaar eerder nog twee keer klop gekregen hadden van een combinatie-elftal bestaande uit onze derde en vierde elftal voetballers. Hoe anders was het dit jaar.
Het beperkte zicht weerhield mij ook om naar Groningen te gaan waar ons vlaggenschip zijn eerste competitiewedstrijd tegen Lygurcus moest voetballen. En dat was achteraf geen verkeerde keus. Niet alleen begon het rond 15.00 uur dus stevig te regenen maar de blauwhemden kregen ook nog eens stevig klop tegen de club die vorig seizoen degradeerde en nu dus weer competitiegenoot is van onze vv. En daarbij helaas ook de eerste koploper.
Nee, dan hadden we het als 45+ beter voor elkaar op de vrijdagavond in Kantens. Bijna hadden we die competitie donderdagavond afgemeld omdat we te weinig spelers voorhanden hadden. Allerlei oudere ex-ploeggenoten werden daarna gevraagd of ze ons konden helpen maar die hulp kwam uiteindelijk van enige youngstes die zich gelukkig dermate inhielden dat onze tegenstanders zich er niet over begonnen te beklagen.
Het alternatief, ons terugtrekken voor deze avond, was immers allerminst aanlokkelijk want aan zo’n avondje doen maar vier ploegen mee. Afijn, we hebben deze eerste avond maar mooi met negen punten afgesloten en toen de zon prachtig rood ten onder ging, deden wij ons te goed aan een paar lekkere bitterballen en een Amsteltje.
Of er verder nog bijzonderheden zijn nu de maand september bijna ten einde loopt? Nu ja, de komende twee weken staan in het teken van de verschillende interviews die ik voor de presentatiegidsen van Bedum en Winsum heb gemaakt. Dan kan ik daarna mooi weer schrijven over zaken als het Doordfest, de diploma-uitreiking van de vrouw en ons bezoek aan de musical ‘Doe Maar’ dat ergens op de Veluwe wordt gespeeld.
Mooie vooruitzichten inderdaad en daarbij begint dit weekend ook het klaverjassen en sjoelen weer bij de plaatselijke vv. Genoeg punten te verdelen dus en met enig geluk kan ik het oogtechnisch gezien allemaal goed volgen. Dat geldt hopelijk ook voor de zeventien hardloopkilometers achter elkaar die op het programma staan. Of zou het zicht door al het snot voor ogen ook nu weer vertroebeld zijn? We gaan het beleven…. (helaas had ik gisteren rentechnisch gezien een offday, hopelijk door de naweeën van de allergieaanval….)