Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Remco Beukema. Ik ben op 5 juli 1955 geboren in de Marialaan in Huizinge als één na jongste kind uit een arbeidersgezin met vier kinderen. In 1961 zijn we naar Middelstum verhuisd en we woonden daar op de Coendersweg nummer 38. Mijn broer en twee zussen wonen net als ik alle drie in het westen. Mijn vader was eerst landarbeider, ging later de bouw in en werd n.a.v. een tip van een oom in 1971 conciërge in Spijkenisse.
Ik was destijds 16 jaar en verhuisde mee. Ik ben altijd in Spijkenisse blijven wonen. Eerst heb ik in een flatje 3,5 jaar samengewoond met mijn partner en in 1981 zijn we naar een rijtjeswoning verhuisd en daar wonen we nog steeds met veel plezier.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik heb mijn vrouw Arja in 1972 leren kennen. Zij komt oorspronkelijk uit Zeeland waar haar vader postbode was en is drie jaar ouder dan ik. Haar vader verhuisde voor zijn werk naar Spijkenisse en ze kwamen vlakbij ons te wonen. Maar de eerste drie jaar hebben we elkaar nooit ontmoet. Die eerste ontmoeting vond plaats tijdens een carnavalsbijeenkomst bij ons in de buurt. We liepen na afloop samen naar huis en toen kwamen we er tot ons beider verrassing pas achter hoe dicht we bij elkaar in de buurt woonden.
Vier jaar na onze eerste ontmoeting zijn we in 1976 getrouwd en volgend jaar hopen we ons 50-jarig huwelijksfeest te vieren. Het huwelijk heeft ons drie dochters geschonken. Renée is in 1980 geboren en woont in Hoogvliet. Astrid kwam in 1982 op de wereld en drie jaar later volgde Simone. Astrid en Simone wonen beide ook in Spijkenisse. We zijn de trotse opa en oma van acht kleinkinderen, 6 kleinzoons en twee kleindochters, in leeftijd variërend van 9 tot 22 jaar.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Middelstum, deze zat destijds aan de Zuiderstraat, ben ik naar de ambachtsschool in Uithuizen gegaan. Daar kon je kiezen uit verschillende beroepsrichtingen en omdat ik niet handig was met hout of metaalbewerking maar schilderen wel leuk vond, koos ik voor de schildersopleiding. Ik was veertien jaar toen ik mijn diploma haalde.
Anderhalf week later werd ik vijftien en ik ging op een zaterdag met de fiets naar Stedum om bij de plaatselijke schilder te informeren of hij nog werk voor mij had. Zijn vrouw stuurde mij door naar een klus waar hij op dat moment aan het behangen was. Tijdens het eerste gesprek hadden we direct een klik en ik kon al snel bij hem aan de slag.
Hier heb ik vervolgens een jaar met veel plezier gewerkt en ik leerde van hem de fijne kneepjes van het vak. Bij een klus in de buurt kon ik tussen de middag met het gezin mee-eten en bij slecht weer bracht hij mij met zijn auto naar huis aan het eind van de werkdag. Ook in Spijkenisse lukte het vrij snel om een baan te vinden. Vier dagen per week was ik aan het werk en op de vrijdag volgde ik de opleiding tot aspirant-gezel en op mijn twintigste haalde ik mijn gezel-diploma.
Met al mijn schilderspapieren op zak, kreeg ik echter van mijn schoonvader de tip om postbode te worden. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en daarbij waren de verdiensten ook nog eens beter. En dus maakte ik op mijn twintigste een werkswitch en werd postbode in Spijkenisse en omstreken. Eerst bracht ik op de fiets de post rond en later deed ik dit ook met de auto. Het leeghalen van de postbussen was een van de werkzaamheden.
Al met al ben ik tot mijn 52e postbode gebleven, 32 jaar dus. In 2000 zei mijn toenmalige vestigingsmanager al tegen ons dat er veel veranderingen aan zaten te komen en dat we om ons heen moesten gaan kijken naar ander werk. Maar mijn baan beviel uitstekend en ik ben tot 2007 postbode gebleven. Tussendoor was ik echter blijven schilderen om feeling met mijn oorspronkelijk werk te houden en in 2007 was inderdaad de tijd rijp om mijn oude vak weer op te pakken.
Ik besloot om als zzp-er aan het werk te gaan en dat heb ik tot mijn 66e gedaan. Over het hoeveelheid werk heb ik nooit te klagen gehad. In de zomerperiode moesten nieuwe klanten vaak een jaar wachten tot ze aan de beurt waren. Tijdens één winterperiode heb ik zeven weken zonder werk thuisgezeten maar voor de rest is het altijd druk geweest. Vaak met klussen in de buurt met af en toe een uitstapje naar elders. Ooit bracht een klus mij naar Gorkum en dat was drie kwartier rijden.
Weinig reistijd dus en dat was met al die files bij ons in de buurt ook wel zo lekker. Arja deed de administratie en op zaterdag ging ik vaak bij potentiële klanten langs om vervolgens de week erop in de avonduren de offertes uit te werken.
Ik ben hiermee op mijn 66e gestopt na een werkleven van 51 jaar. Ik kijk terug op een mooie tijd en ben nooit met tegenzin naar het werk gegaan. Een dagje alleen maar schuren of krabben, dat waren niet de mooiste werkdagen maar het hoorde er wel bij natuurlijk.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Aanvankelijk had ik het idee om af en toe nog een klus aan te nemen maar door de gezondheidstoestand van Arja is dat erbij ingeschoten. Ik help haar regelmatig met het huishouden en dat is geen enkel probleem natuurlijk. We hebben een hond waarmee ik vaak wandel en ik mag heel graag vissen.
Daar ben ik op mijn zesde al mee begonnen maar in de negentiger jaren ben ik ook gaan wedstrijdvissen. Deze wedstrijden brachten mij bij voorbeeld naar Ierland en Wales en dan knoopten we er vaak een mooie vakantie aan vast met ons tweeën. Afgelopen weekend ben ik nog met wat maten naar België geweest om te vissen.
Vroeger heb ik wel gevolleybald en getafeltennist. Voetbal was aan mij niet besteed. Dit jaar zijn we er acht weken met de caravan op uit getrokken. Dat kon vroeger maar twee, hooguit drie weken per jaar. Dit is voor ons echt genieten en we blijven vaak in Nederland en pakken dan meerdere campings mee.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat ik Arja heb leren kennen en de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen. En jaarlijks verheugen Arja en ik ons altijd op het Neil Young weekend dat in april/mei in Zuidhorn en omgeving georganiseerd wordt. Daarover later meer.
En de dieptepunten?
Het verlies van dierbaren, zeker wanneer dit op jonge leeftijd is gebeurd. Mijn ouders waren in de tachtig en mijn schoonvader in de negentig toen ze kwamen te overlijden. Mijn schoonmoeder mocht slechts 72 jaar worden, dat was eigenlijk wat te jong.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Toen we naar Spijkenisse verhuisden, regelde boderijder Moorlag de verhuizing. Mijn vader was Feyenoord fan en Moorlag zorgde ervoor dat we langs De Kuip reden. Hoewel ik Ajax-fan was, kon ik wel genieten van het grote stadion en mijn vader zei toen tegen mij dat hij mij een keer mee zou nemen naar een wedstrijd. Dat heeft niet lang geduurd en toen zijn we erheen gegaan. Pa kreeg echter een flesje frisdrank van hogerop tegen zich aan gegooid en zei toen tegen mij: ‘Remco, ik kom hier nooit meer!’
We zijn inmiddels al twaalf keer naar het eerder aangestipte Neil Young festival in het hoge noorden geweest. Daar komen fans vanuit heel Europa en zelfs vanuit Amerika op af. Aanvankelijk werd dit in Zuidhorn georganiseerd maar de laatste jaren gaan we hiervoor naar Hotel Aduard.
De hele zaterdag treden hier van ’s morgensvroeg tot middernacht tribute- en coverbands op. Ik heb hiermee zelfs nog de krant gehaald toen een verslaggever van het Dagblad van het Noorden een sfeerverslag van de dag maakte en mij interviewde. Deze dag is voor ons allebei een dag geworden waar we wekenlang naar uitkijken. Na de editie van dit jaar hebben we er nog een weekje Groningen met de caravan aan toegevoegd.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik heb eigenlijk helemaal geen bücketlist. Gewoon lekker op dezelfde manier zo doorgaan, dan vind ik het allemaal wel prima. Het liefst wel in goede gezondheid natuurlijk maar dat heb je niet voor het zeggen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van, hooguit af en toe het besef dat je dingen achteraf beter anders aan had kunnen pakken. Natuurlijk had ik eerder de switch terug naar het schildersvak kunnen maken maar het werk als postbode ging mij nog steeds heel goed naar de zin. Pas in 2007 heb ik de knoop doorgehakt. Mijn toenmalige baas had het destijds bij het juiste eind gehad toen hij over alle veranderingen op het werk begon.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer maar een mooi en hoog cijfer. Een 8 of een 8,5 dekt mijn leven tot dusver goed.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Het komt zoals het komt, dat is toch een beetje mijn levensmotto geworden. Waarom nu al druk maken over zaken die mogelijk nooit gaan gebeuren?