Weer een berichtje van Bert. “Zou je weer een column willen schrijven voor mijn website?”. “Gaan we doen Bert”, is mijn antwoord. Tja. Daar zit je dan weer voor een lege bladzijde. Alle onderwerpen, waarover je eventueel zou kunnen schrijven, passeren de revue. Er gaat best veel in mij om op dit moment moet ik zeggen. Poeh. Best heel veel. Maar ik heb nog geen letter op papier. En dan ineens komt het onderwerp boven. Plop! “Paars haar.”
U zult wel denken. Wat heeft Peter met haar? Nou…. inderdaad niet veel. Letterlijk en figuurlijk. Een kapper heb ik voor tientallen jaren niet meer van binnen gezien. Van de prijzen geen idee meer. Maar die zullen wel fors zijn. Zoals veel zaken op dit moment.
Terwijl ik juist vroeger potten gel nodig had. Echt waar! Van Strong naar Super Strong. En dan weer naar Wet-look en weet ik wat allemaal. Maar de familie-genen traden in. Dus eerst een tondeuse er maar overheen en niet heel veel later al naar scheerschuim en scheermes. Helemaal haarloos. Staat ook wel bekend als kaal.
Maar toch wil ik iets schrijven over haar. In dit geval paars haar. Binnen onze vriendengroep is dat ook een begrip. Maar wees gerust Wim! Want dat paarse haar bedoel ik niet. Hoewel?
Net zoals bij Wim gaat dit ook over enkele jaren geleden. Het betreft een vrijdagavond in Loppersum. Op het voetbalveld daar. Een stel 45-plussers, waaronder ik, probeert her te beleven dat ze nog jong en fit waren. Derby’s van vroeger weer uitvechten. De adrenaline en testosteron op standje oorlog. Echte mannen (kuch) die weer als dolle stieren door de wei mogen springen. Alsof ze net weer zijn losgelaten vanuit de stal na maanden binnen te hebben gezeten.
Ook het publiek druppelt binnen. Best veel publiek. Allemaal van die typische voetbalsupporters. Normaal gekleed. Petje op, voetbalsjaaltje om. Soms een peukie in de bek. Maar ze weten het allemaal veel beter hoe het voetballen echt moet.
Maar dan ineens zie ik haar staan. Niet te missen. Langs het veld. Opvallende kleurige jurk aan. Hele bijzondere kettingen om. Schoenen aan die ik nog nooit eerder had gezien. Met wat piercings en tatoeages. En inderdaad. Met paars haar.
Ze past totaal niet in het plaatje van wat ik eerder al schetste. Je ziet steeds meer mensen haar ontdekken. Je ziet steeds meer die blikken van “Wat doet die hier? Dit klopt niet op één of andere manier”. “Dit zagen wij vroeger niet langs de lijn staan! En nu wel? Hoe dan?”. “Ik weet even niet hoe ik hiermee om moet gaan”. Veel verschillende en verbaasde gezichten in ieder geval.
Ik kijk haar nog eens aan. En ik denk: “Wauw! Prachtig! Mooier wordt het niet!”. Daar staat iemand die gewoon is wie ze is. Wat andere mensen van haar vinden, boeit haar niet. De kin omhoog. De borst vooruit. “Hallo iedereen! Dit ben ik!”. Gewoon zonder rem. Zonder dat iets haar ook maar tegenhoudt. Zoals gezegd. Prachtig! Mooier wordt het niet!
Dit zouden meer mensen mogen en misschien wel moeten gaan doen. Zijn wie je bent. Laat zien wat er in je zit. Houdt het niet tegen en deel het. Zonder rem. Show it! Wordt het er alleen maar mooier op. Zeker mooier op voor jezelf maar ook voor de mensen om je heen. Dat denk ik echt. Je bent wie je bent toch?
Zo…..geschreven wat ik wilde schrijven. Wat in mij zit, gedeeld. Niets heeft mij tegengehouden. Op naar de volgende keer. En nu snel op naar de badkamer. En nee. Daar staat geen kleurspoeling “paars” op mij te wachten hoor. Nee. Dat gaat gewoon echt niet meer. Ik ga weer haarloos. Ook wel bekend als kaal……