Een paar weken geleden mochten we in Zoutkamp van een Vrachtwagen Oldtimer Show genieten. Dit evenement is blijven hangen nadat dit vorig jaar werd gecombineerd met het aanmeren van Varend Cultureel Erfgoed in de binnenhaven. Wat is het toch altijd weer mooi dat een aantal dorpsgenoten vrijwillig hun enthousiasme en energie stoppen in een mooie dag voor het dorp.
Zelf vond ik het erg fijn dat er naast de alom bekende Pinksterfeesten ook gedurende de zomer nog een leuk evenement was. Terugkijkend was het ondanks de regendruppels die af en toe in grote getale neervielen, een gezellige dag. Er stonden verschillende oldtimer vrachtwagens opgesteld. De één nog mooier dan de ander. Prachtig om te zien en heerlijk om te ruiken: de geur van oudheid en diesel doet je terugdenken aan je jeugd.
En ja, ook als je nog “maar” 54 bent heb je daar soms last van. En toch miste ik iets. Misschien waren ze in mijn beleving wel te mooi. Het sprankelde van glans, geen roestplekje te bekennen, geen krasje of deukje. En juist daar hou ik wel van. Juist oude dingen hoeven niet perfect te zijn, je mag zien dat ze oud zijn.
In huis hebben we ook diverse dingen waar wel een buts of een plek roest aan zit. Dat geeft voor mijn gevoel wat eigenheid. Zo hebben we een oud glas in lood raam in de kamer staan in een kozijn. Het glas en lood niet meer perfect en wat rotte plekken in het kozijn. Mooi! Mijn vader dacht daar eerder ooit anders over, zag het raam, had het al bijna onder de arm om mee te nemen en meldde: “ik neem hom wel eevm mit, kin dat holt eevm oetstöttten en bie vaarfn, din ist weer mooi”.
Hij schudde wijselijk zijn hoofd toen ik zei dat dit het nou juist zo mooi maakte. Als timmerman was het immers zijn vak om dingen mooi te maken en te herstellen. De oldtimers waren mooi gemaakt om de oudheid te verdoezelen. En zo doen mensen dat tegenwoordig soms ook. Hangende lippen worden opgevuld, rimpels worden recht getrokken, in iets minder pronte borsten worden siliconen geplaatst en ben je helemaal niet meer tevreden over je ouder wordende gezicht dan is daar ook nog de totale facelift. Men vergeet dan vaak de handen mee te nemen in dit proces waardoor je daaraan nog heel goed kunt zien dat iemand al wat ouder is. Het klopt dan niet met elkaar op de één of andere manier.
Laat ik voorop stellen dat je jezelf goed moet verzorgen en dat je ook vooral zelf moet doen waar jij je persoonlijk goed bij voelt. Maar waarom moet alles zo perfect zijn? Of beter nog; waarom moet alles zo perfect lijken, want niets is perfect toch? We maken onszelf en elkaar soms gek met het streven naar perfectie. Dat legt alleen maar druk op ons als mens.
Veel mensen kijken vertederd in een kinderwagen als daar een baby in ligt. De oohs en aahs hoor je dan volop. Ik herken dat. Maar ik kan ook erg gecharmeerd zijn van een oud verweerd gezicht, rimpelige of ruige handen. Ik weet nog dat we ooit in Friesland op een smal landweggetje reden en dat ik opeens bijna omgedraaid op de bijrijdersstoel zat. Manlief vroeg wat ik wel niet zag. Maar er kwam een zo te zien oude boer op een oude weduwefiets voorbij. Langzaam tempo, stuutsiekoorn broek aan, geruit boesroen, hupselen, dikke sokkn, klompen, pet op en een verweerd gezicht.
Ik werd erdoor getroffen. Het zet mij altijd aan tot denken: was hij wel boer of maak ik dat er van, hoe was zijn leven? Mijn interesse voor ouderen en sowieso mensen met een verhaal zal er ook wel aan ten grondslag liggen dat ik ooit voor werken in de ouderenzorg koos. Het leven is niet perfect, tijdens je levenreis zijn er stralende dagen met veel zonneschijn, maar ook aan zwaar weer is niet te ontkomen. En beide mag je best zien aan en in een mens.
De kraaienpootjes rond je ogen en mondhoeken van het lachen, en de rimpels boven je ogen van de zorgen of het verdriet dat je soms hebt. Niet perfect is goed genoeg! Misschien kunnen we daar als huidige samenleving wat mee. Het streven naar perfectie is immers energieslurpend en zinloos, want je jaagt iets na wat er niet is. En dus zal het betekenen dat je altijd teleurgesteld wordt.
Jammer want, je hebt maar één leven. En dat is het leven dat je nu hebt, het is geen generale repetitie waaraan je nog wat bij kunt schaven. Omarm de schrammen, butsen en roestplekjes die je tijdens je leven opdoet. Ze laten jouw verhaal zien. En vestig ook niet altijd de aandacht op de rimpels, rare plekken en oneffenheden in dat van een ander. Zij hebben hun eigen levensreis en daarmee hun eigen unieke uitdagingen.
Ga in gesprek, geef eens aandacht aan iemand die wat verder van je afstaat. Misschien ervaar je dan wat er achter die ander schuilt en nodigt dat uit tot begrip en soms nieuwe inzichten voor jezelf. Kijk niet met vooroordelende ogen, maar met zachtheid. Het kan echt de moeite waard zijn, niets is immers wat het lijkt. Beetje polijsten kan geen kwaad, het oog wil immers ook wat. Maar uiteindelijk is een glimlach de goedkoopste facelift!
Carin de Wind-Tammens