Met een kruisje op een standaard formuliertje gaf ik, net als alle andere FC Leo-leden, ruim anderhalf jaar geleden toestemming om onderzoek te doen naar een mogelijke fusie tussen drie iconische verenigingen op Het Hogeland (Kloosterburen, FC Leo en VVSV). Je weet dat het waarschijnlijk de redding is van deze verenigingen, maar onbewust knaagt het toch. Drie namen van voetbalverenigingen die mogelijk komen te verdwijnen met dit kruisje.
Ik heb zelf gespeeld voor twee van deze verenigingen. Mijn actieve carrière als voetballer begon op mijn 8e, toen ik bij Kloosterburen mocht debuteren in de E-pupillen. Op een groot veld, gewoon 11 tegen 11. Op de fiets naar UVV ’70, PWC en zelfs naar Marcia. Ook clubs qua naam uit een grijs verleden, maar die nog vers in het geheugen liggen.
Een wedstrijd in en tegen Adorp staat me nog heel goed bij. Op een koude zaterdagochtend, waarbij de eerste nachtvorst nog op sommige plekken in de grond zat, moesten we als tien-jarigen voetballen op het veld dat toen aan de doorgaande weg lag. Er moest worden omgekleed in houten barakken en als je de bal te hard over de zijlijn schoot, was de kans groot dat je een voorbijgaande auto raakte.
Het was een wedstrijd om des keizers baard, maar voor jongetjes van 10 jaar gold dat je altijd alles wilde winnen. Bij een stand van 0-0 mocht ik vlak voor rust alleen op de keeper af gaan. Nadat ik deze omspeelde en de bal in het doel wilde trappen, floot de plaatselijke onpartijdige voor de rust. Geen goal!!
Op zich niet zo erg, maar exact hetzelfde gebeurde vlak voor het einde van de wedstrijd. Zo werden mij twee doelpunten onthouden en gingen we met een teleurstellend gelijkspel weer terug naar Kloosterburen. Ik vond troost in de heerlijke rijstepap die mijn moeder steevast maakte op zaterdagmiddag wanneer we terugkwamen van een voetbalwedstrijd.
Op m’n zestiende transfereerde ik mezelf naar het grote FC Leo uit Leens. De plaatselijke vv had geen A-junioren meer en dat zou betekenen dat ik naar de senioren zou moeten. Daarnaast speelde Kloosterburen op zondag en dat was volgens mijn ouders niet geoorloofd toen. Dus naar de buren in Leens. Mijn officiële debuut voor FC Leo was een toernooi in Glimmen: het Apélbergentoernooi. Ik mocht gelijk mee met de grote mannen, waaronder Sjoerd van de Ploeg, Jan Potma en Gerhard Tammens.
Trots als een pauw met 7 staarten mocht ik in een onbeduidend wedstrijdje 15 minuten meespelen. Daarna uiteraard terug naar de A-junioren waar ik 2 prachtige jaren had. De najaarscompetitie speelden we wat minder goed, maar daardoor werd je lager ingedeeld in de voorjaarscompetitie. Dit bood meer kansen op een mogelijk kampioenschap, waardoor we in juni altijd wel wat te vieren hadden. ‘s Ochtends voetbalden we met ons eigen team en in de middag sloten we aan bij een seniorenteam om in de avond de zaal in te gaan om daar nog recreatief een balletje te trappen (hoezo overbelasting?).
Vele mooie wedstrijden in de A-junioren gehad, waarbij lei(ij)der Swier Boneschansker zich menigmaal ergerde aan de drankgeur in de vroege ochtend wanneer we weer es klaar stonden voor een uitwedstrijd.
Voor mij persoonlijk had de wedstrijd tegen Hunsingo (bestaat ook al niet meer) een speciaal tintje, aangezien ik daar mijn vrouw heb leren kennen. Voorafgaand aan onze wedstrijd keken we nog even een staartje van de wedstrijd van de dames van Hunsingo. Daar viel mijn oog op de rechtsback en dat bleef niet zonder gevolgen. Na de wedstrijd sprong ik bij haar achterop de fiets en ruim 15 jaar later en twee mooie kids rijker, trouwden we.
In die tussentijd heb ik vele hoogte- en dieptepunten beleefd bij de senioren van FC Leo. De beginjaren 90 waren wel de gloriejaren voor ons. We mochten ons toen nog meten met clubs als VIBOA en CVVB. Prachtige verenigingen die door fusies ook al niet meer bestaan en momenteel voetballen onder de naam vv Winsum en sv Bedum. Tegen hen voetballen was altijd speciaal. Winnen deed FC Leo niet vaak, maar als dat gebeurde, was het vaak groot feest.
In een legendarische thuiswedstrijd tegen VIBOA wisten we de gasten totaal te verrassen en wonnen afgetekend met 4-0. Man van de Wedstrijd met drie goals, Peter Tuit, is na de wedstrijd in zijn FC Leo-tenue naar de Pub gegaan en heeft iedereen in Winsum laten weten dat FC Leo gewonnen had. Een week later kwam de kater en verloren we in Winsum van datzelfde VIBOA en miste Peter Tuit een penalty. Maar dat deerde niemand in Leens. We hadden ons feestje al gehad.
En een feestje was het meestal bij FC Leo. Ook als we eens een wedstrijd verloren, maakten we er wel een feestje van. Nu spelend in de 5e klasse met allemaal Ommelander clubs is sowieso geweldig. Helaas bestaan veel van de hierboven genoemde clubs al niet meer of zijn gefuseerd waardoor nieuwe clubs zijn ontstaan. Dit gaat dus waarschijnlijk ook met FC Leo gebeuren. Een club met een rijke historie en vele mooie (en minder mooie) verhalen.
Ik hoop dat het laatste jaar, net als alle voorgaande jaren, een onvergetelijke wordt en dat de nieuwe fusieclub net zo’n succes mag worden als dat het in Bedum en Winsum is geworden. FORZA FC LEO. Het blijft toch een beetje de trots van de Marne, ook al zal men daar in Kloosterburen, Ulrum, Zoutkamp en Eenrum eender over denken.