Pfff…..het was me het weekje wel ‘in Pekel.’ De vermoeidheid slaapt in al mijn vezels. Ik hoor je denken: ‘Hoe dan, je bent nu toch ambtenaar?’ Dat klopt, ik ben inderdaad ambtenaar. Op een paar maanden na alweer twee jaar in dienst van de gemeente Pekela als communicatieadviseur. Maar je mag ook gewoon voorlichter zeggen.
Ik zei laatst nog tegen kameraad Renko, we hadden het over hoeveel slaap je nodig hebt: ‘Ik kin wel tou mit drij uur sloap op n dag.’ Mainst nait’, zei Renko. ‘Joawoah’, antwoordde ik. ‘De rest hoal ik ’s nachts wel weer in….’
Zonder gekheid. In Pekela is van alles te doen en er gebeurt altijd wel wat. Van het ereburgerschap van Tiny van de seniorendansclub tot de ondernemersavond in de diervoederzaak met eigen nog werkende molen (de Zwaluw). Van megabrand bij vezelhennepverwerker Hempflax tot de komst van Willem-Alexander.
Ja man, afgelopen woensdag stond Willem in zien dikke auto ineens op de Wedderklap in Oude Pekela. Onze Koning had in het kader van een dorpenronde zichzelf uitgenodigd. Hoe mooi is dat. Wie wil dat niet. En dat hij dan komt, heeft heel wat voeten in de Pekelder veenaarde, kan ik je vertellen.
Man, man. De vertegenwoordigers van het Koninklijk Huis, de beveiliging en de Rijksvoorlichtingsdienst hebben heel wat noten op zang. Waar hij komt, met wie en hoe. Ze willen het allemaal tot in de details weten.
Onder het motto ‘Vertrouwen is goed, controleren is beter’ komt eerst een heel gezelschap incognito langs om alles te checken. Dan komen de opdrachten om alles in het geheim te regelen. Van de Pekelders die met Willem mogen praten, de plekken die worden bezocht tot aan de batterij journalisten die de Koning volgen. En als het dan zover is wordt alles nog een keer dubbel gecheckt.
Willem zelf heeft daar allemaal geen weet van. Die komt gewoon. En ik moet zeggen, ik – die een beetje onderdeel was van het gezelschap – was onder de indruk. Alleen al zijn lengte en zijn aimabele uitstraling. Er bekroop mij het goeie ouwe reus-gevoel.
Ik heb wel honderd keer ‘wat is het toch een verschrikkelijk aardige man’ gehoord van de Pekelders die met hem mochten praten. En hoe benaderbaar. Van high fives tot selfies. Willem heeft heel wat jongens en meisjes, die samen met hem een fotootje maakten, de dag van hun leven en eeuwige roem bezorgd. Twee uur was hij aan de boorden van het Pekelder Hoofddiep. Pekelpromotie optima forma. Met dank aan de Koning.
Drie dagen later stond Pekel weer op de kop. Althans, de burgemeester – bijna iedereen mag Jaap zeggen – had bedacht dat er een feestje gevierd moest worden vanwege het 35-jarig bestaan van de gemeente en het 175-jarig jubileum van onze molen De Onrust.
‘Dat moet jij even regelen Erik’ vertrouwde hij mij toe. Nou dat heb ik geweten. Het feestje moest een open dag worden. Het werd uiteindelijk een compleet 1-daags festival in en rond het Pekelder gemeentehuis. Je moet je voorstellen: het gemeentehuis met daarvoor de molen, daartussen in een groot stenen plein en een grote parkeerplaats en ernaast een mooi park met veel gras en een grote vijver.
Alles wat ik hiervoor opnoemde, was omgetoverd tot festivalterrein. Twee grote muziekpodia, eettentjes, kramen, het gemeentelijk wagenpark, de brandweer, een speelplein voor de kinderen, dansers, muziekkorps, mannenkoor, topbands oet Pekel, tatami met judoka’s, korfballers, scouts, Oekraïense hapjes, teveel om op te noemen.
Met een topteam zijn we maanden bezig geweest. En zo’n topteam was nodig ook. Wat een geregel is dat. De grote zaken lopen wel, maar vooral de kleine dingetjes. Die doen het ‘m. Plastic handschoentjes, clickmelding voor de tentpalen, tiewraps, cadeautje voor presentator Anton Griep, briefje voor de omwonenden, goeie plakband, 30 stoelen voor de muziekvereniging, water voor de wc’s, drie brandblussers, 10 extra statafels, een aardige mijnheer aan de balie die allemaal spulletje voor de molen wilde uitlenen, een telefoontje van een aardige mevrouw die haar auto wilde laten staan waar dat niet kon, maar ‘m toch wegzette, niet gekoeld water voor de artiesten, vervoer voor een smoothiefiets (wat niet is gelukt), nietjes voor de nietmachine, een verloren telefoon, een plakkaat voor de fotoboot met het woord GRATIS erop en zo kan ik nog wel uren doorgaan.
De dag zelf ging in een roes voorbij. Net als bij de Koning alleen maar blije gezichten. Aan het eind van de dag kon ik nauwelijks nog op m’n benen staan. Alsof ik op mijn ouwe dag twee voetbalwedstrijden achter elkaar had gespeeld.
Twee dingen zijn blijven hangen. Het vriendelijke 89-jarige mannetje van de biljartclub uit Nieuwe Pekela. ‘Doe bist toch Hulsegge?’ vroeg hij me in de koffiekamer van het gemeentehuis. Ik knikte beamend. ‘Ik heb dien pa nog kint’. Mijn vader is zeven jaar geleden overleden, vorige week was zijn sterfdag. Als lutje jonkie voor en in de oorlog woonde pa op het grenskantoor van Bellingwolde. Mijn opa was er grenscommies. ‘Ik heb vrouger mit dien pa speult’, zei de man met een stellige en weemoedige klank in zijn stem. Dik tachtig jaar geleden had de man als kind met mijn vader en zijn kleine broertje gespeeld. ‘Lutje kammeroadjes van vrouger.’ Ik werd er stil van.
En de ‘Roegbainder’ uit Oude Pekela die me kwam vertellen dat het zijn kleindochter van acht was die verkozen was tot kinderloco-burgemeester van Pekela. Tranen van trots liepen over zijn brillenglazen. Bij dat aangezicht moest ik weer even slikken. Pekel, gewoon goud.
Eigenlijk wou ik het hier over Doodstil hebben. Maar Pekela zit kennelijk diep in het hart. En daar stroomt de mond van over. Volgende keer dan maar.
Erik Hulsegge
PS. Je hebt je misschien afgevraagd waar de crowdfundingsactie voor het gestolen beeld van de Barmhartige Samaritaan blijft. Daags na de column van vorige keer werd ik gebeld door de wethouder. De gemeente was al bezig met een nieuwe Barmhartige Samaritaan. Of ik de crowdfunding even in de koelkast wilde zetten. Maar dat telefoontje is al weer maanden geleden. Kom op Jurn, n beetje actie!
(De columns van Erik Hulsegge op bert-koster.nl worden u aangeboden door Klimaatgroep Holland uit Groningen! www.klimaatgroepholland.nl)