Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn volledige naam luidt Grietje Annie Kamminga – Tiggelaar. Roepnaam Greet(je), bijnaam Grace. Ik ben op 29 april 1959 geboren aan de Departementsstraat 64 in Uithuizen. Mijn oudere zus Elly is 67 en mijn jongere broers Wim en Ruurd zijn 63 en 62. Ze wonen alle drie in Uithuizen. Mijn vader was vroeger chauffeur bij Meelfabriek Moorlach en later zat hij in het transport bij Doe het zelf zaak Rubertus. Mijn moeder had het druk met het huishouden, zij maakte onder andere onze kleding.
Ik ben in mijn hele leven maar één keer verhuisd en wel naar de Trekweg in Middelstum. Ik was toen 21 jaar. Het bevalt ons hier heel goed al zullen we binnenkort nog wel een klein half jaar naar een wisselwoning moeten omdat we in een pilot zitten m.b.t. duurzame versterking.
Wat is uw burgerlijke staat?
Het was op 1 mei 1976 dat ik verkering kreeg met Jan Kamminga. Hij is geboren in Huizinge en opgegroeid in Middelstum en werkte destijds bij de Ommelander Courant. Ik liep wel eens voor het bedrijf langs en destijds had ik al zoiets van, ‘hij ziet er goed uit’. En toen we elkaar op die eerste mei tegenkwamen in 538 in Uithuizen sloeg de vonk tussen ons direct over. Een week later kwam hij echter niet opdagen maar dat had als reden dat hij de Ziekte van Pfeiffer bleek te hebben.
Gelukkig is het uiteindelijk allemaal goed tussen ons gekomen. Op 14 november 1980 zijn we getrouwd. In 1983 werd onze dochter Angela geboren, zij woont tegenwoordig in Smilde. Daar woont ze samen met Sybren Slager. Twee jaar later kwam Dennis op de wereld, hij is in Middelstum blijven wonen. Jan en ik zijn de trotse opa en oma van Anna (9) en Lenn (7). En daarbij bonusopa en –oma van Tijn (18) en Sepp (15).
Wat is uw voormalig beroep?
Ik ging eerst naar de openbare lagere school, de Engersmaschool, in Uithuizen. Ik had de HAVO kunnen doen maar volgens mijn ouders moest ik eerst maar naar de MAVO gaan. De HAVO zat in Warffum en in verband met het warm eten tussen de middag was de MAVO wel zo makkelijk want die zat ook in Uithuizen. Ik doorliep met glans de MAVO maar was er na mijn diplomering wel klaar mee. Mijn moeder is nog met mijn naar de coupeuseschool geweest maar dat leek mij maar niets om daar heen te gaan.
Ik wilde eigenlijk wel gymlerares worden. Ik heb namelijk altijd geturnd onder leiding van Joke Folgers bij Advendo! Ik zat in de keurgroep en deed .aan wedstrijden mee. De opleiding zat in Noord-Holland dus dat ging niet door op mijn 16e! Later in Middelstum zat ik weer op turnen en in zat daarnaast in het bestuur.
Geen gymlerares dus, ik kwam op de postkamer van AGO-verzekeringen in Groningen terecht. Het leek mij geweldig om een eigen kantoor te hebben en die kans kreeg ik vervolgens bij de Bedrijfsvoering voor het Bakkersbedrijf. Enige vriendinnen en oud-klasgenoten werkten hier al en na een succesvolle open sollicitatie kon ik hier ook aan de slag. Ik kwam terecht op de afdeling Ziektewet & uitkering en ging vervolgens naar de boekhouding. Niet veel later keerde ik terug naar Ziektewet & uitkering.
Het was in de tijd dat de computers in opkomst kwamen en onder het mom van ‘jij krijgt binnenkort toch kinderen’, werd ik typiste. Op 13 mei 1983 kwam er een voorlopig einde aan mijn werkleven toen ik zwanger werd van Angela. Ik kijk met heel veel plezier terug op mijn eerste werkjaren, vooral door de gezelligheid en de gemoedelijkheid.
Beginjaren negentig ben ik weer met werken begonnen en wel in het Hippolytushoes in Middelstum. Daar draaide ik in het begin in de weekenden koffiediensten en later werd ik schoonmaakster. Dat was het niet helemaal voor mij en vervolgens kon ik in Haren bij de schoonvader van mijn zuster aan het werk die daar zijn eigen orchideeënkwekerij heeft. Ik verpakte er de bloemen die bestemd waren voor de bloemenveiling in Aalsmeer.
Dit werk heb ik zo’n vijf jaar gedaan. Vervolgens heb ik van 2000 tot 2001 op een inbound-callcenter gewerkt bij KPN en UPC en daarna 3 maanden als alfahulp. Toen kreeg ik ischias. Het was het begin van een zorgelijke tijd. Ik moest mantelzorg verrichten bij mijn moeder en werd vervolgens overspannen. Dat heeft een lange tijd geduurd, het lukte mij niet meer om vooruit te kijken. Pas in 2005 krabbelde ik weer een beetje op. Betaald werk heb ik niet meer gedaan maar ik beleefde wel het nodige plezier aan het doen van vrijwilligerswerk.
Ik werd vrijwilliger bij de plaatselijke VVV en ben ook vijf jaar gastvrouw geweest op de Menkemaborg in Uithuizen. Mede dankzij de leuke teams waar ik onderdeel van werd, heb ik dit als een fantastische tijd ervaren. In die tijd was ik ook mantelzorger bij mijn dochter. Bij haar werd eerst de Ziekte van Crohn gesignaleerd en daarna kreeg ze ook nog eens schildklierkanker. Ik heb haar later veel meegeholpen met de zorg voor de kinderen. Gelukkig gaat het nu weer goed met haar.
In 2014 kreeg ik zelf te maken met mijn gezondheid door een hartinfarct. Dit was al met al kantje boord en na een weekje ziekenhuis en na gedotterd te zijn, mocht ik gelukkig weer naar huis. Door de schade aan mijn hart (40 in plaats van 65% functioneerde nog) moest ik het vrijwilligerswerk op de Menkemaborg helaas opzeggen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Vanaf 2014 moest ik dus een nieuwe invulling voor mijn leven vinden. Aanvankelijk had ik het druk met revalideren en wel bij Karel zijn Swaithoes in Stedum. In 2000 was ik al eens begonnen met schilderen en toen ik thuis kwam te zitten, pakte ik dat serieus weer op. Dit najaar ga ik weer op cursus en wel bij Mary Velthoen in Middelstum.
Ik ben gek op het lezen van historische boeken, zo lees ik nu een boek over de hongersnood in Ierland. En ik mag graag naar kostuumdrama’s kijken, dat heb ik gemeen met mijn dochter. Na mijn tijd bij Karel heb ik het wandelen en fietsen opgepakt. Ik zit nu bij een wandelgroep in Middelstum. Warm aanbevolen en er kunnen nog extra wandelaars aansluiten. Elke donderdagochtend verzamelen we ons bij het Hippolytushoes en na onze wandeling drinken we daar gezellig nog een kopje koffie.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat ik Jan leerde kennen en onze trouwdag hoewel het deze dag wel heel koud was. En daarna natuurlijk de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen. En ik kijk met veel plezier terug op de twintig jaar dat we als gastgezin betrokken waren bij het dansfeest Op Roakeldais. Het heeft ons tot in Nieuw-Zeeland gebracht en we hebben dankzij ‘Op Roakeldais’ nog steeds contact met mensen uit Polen en Albanië.
Onder de hoogtepunten schaar ik ook onze vriendschap met Jaap en Alie Dijk waarmee we onlangs nog naar Volendam geweest zijn. Ook kijk ik met veel plezier terug op wintersportuitjes met Ruurd en Christa. Tegenwoordig gaan we in de meivakantie met de kinderen en kleinkinderen naar Center Parcs. Dat beschouw ik ook als een hoogtepunt.
En de dieptepunten?
Mijn vader is op 49-jarige leeftijd overleden aan een hartstilstand. Zelf was ik toen nog maar zeventien jaar. Pa heeft van 1947 tot 1950 nog als tankchauffeur in Nederlands-Indië gediend en ik vermoed dat de stress en de spanningen uit die tijd zijn gezondheid geen goed gedaan hebben. Hij praatte hier niet over maar elke zondagavond aten we thuis wel bami of nasi.
Mijn moeder heeft een fotoboek, stammend uit die tijd, helaas weggegooid. Dit is ongetwijfeld gebeurd door allerlei naweeën van de chemo’s die ze moest ondergaan. Ze heeft namelijk elf jaar kanker gehad en is daar op 71-jarige leeftijd aan overleden. Ook veel te jong inderdaad.
En dan zijn daar nog de ziektes en de mindere periodes van onze kinderen. Dennis kreeg toen hij 5 jaar was de ziekte van Pertez plus kindereczeem en migraine. Hij heeft anderhalf jaar in beugels gelopen. Gelukkig is hij over de kindereczeem en migraine heen gegroeid maar helaas gaat het mentaal nu wat minder met hem.
Dieptepunten zijn ook de ziektes van Angela natuurlijk. Crohn, endometriose, ziekte van Bechterew en schildklierkanker. We zijn altijd positief gebleven, er volgt vaak wel weer een uitweg.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In 2007 hadden we voor Op Roakeldais Maori’s over de vloer. Maori’s zijn de oorspronkelijke bevolking van Auckland in Nieuw-Zeeland. Deze gasten wonen op de Cookeilanden en waren zo dankbaar voor de gastvrijheid en de gezelligheid dat ze ons uitnodigden om hun kant een keer op te komen. Niet veel later had Jan een reünie van zijn lagere school met de leerlingen die dat jaar allemaal 50 werden. Hij liep toen Ebel Kremer tegen het lijf die ook in Nieuw-Zeeland woont.
Hij vond het ook al zo gezellig met ons en nodigde ons ook uit. Nu ben ik geen vlieger maar we zijn eind 2008 wel die kant op gegaan en hebben een maand door dit prachtige land rondgetoerd. Onderweg ontmoetten we langs de kant van de weg een blanke vrouw die noten verkocht. We raakten aan de praat en kwamen erachter dat zij oorspronkelijk ook uit Uithuizen afkomstig was. Het bleek een nicht te zijn van Sjoerd Pool en tegenwoordig wonen ze, Onno en Ria Pool, weer in Zandeweer.
En toen ik nog voor de VVV werkte, kwam er vlak voor sluitingstijd een vrouw langs van in de vijftig die vroeg waar ze in de buurt ergens kon kamperen. Ze was net uit Onderdendam gekomen en wilde niet meer terug. Hier in de buurt waren destijds geen campings en toen bood ik aan dat ze wel bij ons in de tuin kon overnachten. Ze was lerares Duits en vanuit Rochelle onderweg naar Willemshaven.
We hebben pannenkoeken gegeten en zij heeft uiteindelijk in Angela haar oude kamer overnacht. Zij was zo dankbaar maar wij wilden niets van een vergoeding weten. Jan bood aan haar met de auto naar Delfzijl te brengen waar ze de boot naar Emden zou pakken maar uiteraard wilde ze daar niets van weten. Ze ging liever lopen.….
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou graag nog een keer naar Toscane willen. Plus uiteraard de hoop om gezond te blijven, zeker met het laatste half jaar in het achterhoofd. En regelmatig naar Polen gaan, naar onze Op Roakeldaisvrienden. Tevens verheug ik mij op ons 45-jarig huwelijk later dit jaar. Dan gaan we met zijn allen weer naar Huttenheugte.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Nergens van!
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Ik ben een positief ingesteld mens dus noteer gerust een acht. ‘Wat er komt en gait, doar ken ik gain zak aan doun.’
Wilt u verder nog iets kwijt?
Dat ik heel blij ben met Jan, de kinderen en de kleinkinderen!