Het is de dinsdagmorgen in week 24 even na zevenen wanneer ik aan dit epistel begin. Een spannende week voor velen want de examenuitslagen worden donderdag bekend gemaakt. Sommigen weten door een afgaand alarm reeds dat ze nogmaals aan de bak moeten. Anderen zitten die dag vast nagelbijtend naast hun telefoontje te wachten.
De spanning stijgt ook in huize Koster al hebben we er hier alle vertrouwen in dat het goed komt. Op donderdag krijgt de vrouw haar cijfer op haar afstudeeropdracht binnen en dat is de laatste cijfer die ze nog moet krijgen. Dus op donderdag weten we of ze in oktober haar felbegeerde HBO-diploma Social Work met als extra aanteking GGZ-agoog binnengehaald heeft. Ik ga er vanuit dat dit lukt en dat we dit vrijdagavond middels een etentje gaan vieren.
Op vrijdag de 13e dus. Die dertiende juni is voor ons een heel speciale datum. Want op zondagmorgen 13 juni bij het krieken van de dag was daar in 2010 na een avondje kantine en Vita Nova de eerste zoen. Op de kop af vijftien jaar geleden dus. Een tijdspanne waarin er voor ons heel veel gebeurd is. ‘Dat ga je toch niet allemaal weer oprakelen hé?’, aldus Miranda.
Dat is niet de bedoeling en welhaast onmogelijk ook. Een korte greep uit 15 jaar lief en leed? Man, oh man, waar te beginnen? Zo maar een willekeurige greep in een willekeurige volgorde uit ons cumulatief samenzijn. Twee keer ontslagen worden en twee keer een faillissement meegemaakt. Een scheiding en een verhuizing, drie (schoon)ouders kwijtgeraakt, de B-diagnose en een behandeltraject van anderhalf jaar. Het dubbele einde van een schuldenlast. Een dubbele longembolie en hartritmestoornissen, enz,. enz..
Maar er waren ook hele mooie dingen hoor. Zelf was daar na een dubbel ontslag de start van bert-koster.nl. Er waren mooie vakanties en beide dames vlogen uit naar de stad. En voor Miranda lonkte na een nieuw faillissement van haar werkgever maar zo een heel andere werkrichting. In drie jaar haalde ze haar MBO-ervaringsdeskundigediploma niveau vier en werd de kledingwinkel definitief ingeruild voor het welzijnswerk bij de gemeente Stadskanaal.
Kortom, er viel voor mij in al die jaren genoeg te schrijven en dat is dus nog steeds zo. Want na 3 jaar MBO volgden vervolgens nog drie jaar HBO op de Hanze. En na zes jaar ploeteren in de studieboeken kan ik nu dus melden dat de cirkel na zes jaar studie en vijftien jaar lief en leed rond is. We staan in juni 2025 beiden daar we ons in 2010 nooit verwacht zouden hebben.
De één met een HBO-diploma op zak en een mooie baan in een andere provincie en de ander met zijn onderneming waarin hij zijn hele ziel en zaligheid kan gooien. Wat een mooi jubileum eigenlijk en zeker voor de vrouw de ultieme beloning voor zes jaar keihard werken voor iets wat in haar jonge jaren onhaalbaar leek.
Het eten zal ons ongetwijfeld goed smaken, dat kan haast niets anders. En hetzelfde geldt voor haar afstudeerpartner die ze al in Veendam ontmoette en ook een roerige periode achter de rug heeft. Chapeau dames voor jullie ongekende doorzettingsvermogen!
En na de vrouw uitgezwaaid te hebben op deze op zich redelijk vroege ochtend, kom ik tot de constatering dat het nu nog minder dan vijf weken is voordat we op vakantie gaan. Weken waarin niet alleen op werkgebied nog het een en ander moet gebeuren maar waar het ook op andere vlakken volop reuring is. Met tal van einde-seizoenactiviteiten zoals bijvoorbeeld een slotdag bij de vv Middelstum tot gevolg en dan volgt daar begin juli nog het Bedrijvenvoetbal en een week later de MiddelSummer Sound onder leiding van DB-facility.
Gisteren was daar bijvoorbeeld nog even een kort bezoekje aan de Pinksterfeesten in Delfzijl. Daar op de dijk, niet ver van het podium, ontwaarde ik talrijke bekende gezichten van mensen uit de omgeving die net als ik genoten van de vrolijke klanken vanaf de ‘mainstage’. Ook de burgemeester liep pontificaal in pak rond en zag dat het goed toeven was in zijn havenstad.
En in die wetenschap rond ik dit verhaal mooi redelijk voor achten af. Geen enkel probleem want de to-do-lijst kent nog enige heikele punten voordat ik vanmiddag een bezoek breng aan de Pompsterweg in Middelstum waar bij de plaatselijke timmerfabriek een drieluik wacht. Ik hoef mij absoluut niet te vervelen dus. Maar met een ultieme bekroning op de vrijdagavond in het verschiet, valt daar vast wel doorheen te worstelen.
Ps. Miranda en Anastia behaalden maar liefst een 9,6 op hun afstudeeropdracht dat het predikaat ‘uitmuntend werk’ als beoordeling meekreeg!