Voor vandaag stond fietsdag twee van 2025 op het program. Ik kneep hem gisteren voor het slapen gaan wel een beetje. Teletekst gaf voor vandaag immers een regenkans van 95% af dus dat beloofde wat. Waar ik vroeger voor zo’n vroege fietstocht vaak extra vroeg op bed ging, weet ik inmiddels dat dit niet werkt omdat vroeg slapen toch niet lukt. Maar rond 22.45 uur sloten de oogjes zich bijna op de bank en dus was het de hoogste tijd om naar boven te gaan om te gaan slapen.
Het wekkertje stond ingesteld om 04.40 uur maar ik werd keurig en kwiek al om 04.15 uur wakker. De vrouw gaf later aan mij niet uit bed te hebben horen gaan. Een goed teken want ze heeft vandaag een soort van eindgesprek als een van de laatste schoolloodjes. Niet iets waar ze heel erg naar uitkeek. Siepie merkte wel op dat ik vroeg uit de veren was want die stond niet veel later met zijn voorpoten op de wasbak aandachtig toe te kijken hoe ik mijn tanden stond te poetsen.
De vijf bammetjes had ik gisterenavond al gesmeerd maar een kopje thee en een biscuittje gingen er goed in. En met twee gevulde waterbidons stapte ik monter om 04.45 uur op de fiets. Ik was vandaag immers een man met een missie. Want toen ik vorig jaar met de fiets de stad Groningen aandeed om daar op zoek te gaan naar het zomergevoel vroeg ik mij ter hoogte van Zuidwolde af waar de weg die vanuit daar over de Eemshavenweg loopt toch heen zou gaan.
Die nieuwsgierigheid werd vandaag bevredigd en wel op zo’n manier dat ik nu rond tweeën begeistert aan een niet gepland reisverslag begin. Want waar velen denken dat ik een tik van de vijfde molenwiek heb gekregen wanneer ik over zo’n vroege fietstocht begin, kom ik steeds vaker tot de conclusie dat veel meer mensen dit zouden moeten doen. Dat hoeft niet per se op zo’n oude barrel als waarop ik rijd maar het gezegde ‘De ochtendstond heeft goud in de mond’ klopt wat mij betreft zeer zeker.
Want mijn hoop op een prachtige morgen kwam uit toen ik zag ik waar ik terecht zou komen. De weg bracht mij via Adorp, ook zo’n dorpje met een prachtig kerkje waar je normaal gesproken nooit komt, naar de noordperiferie van de stad Groningen. Erkende wandelaars had ik ooit al eens horen zeggen dat het er verrassend mooi is. Van het gehuchtje Wierde had ik nog nooit gehoord maar wat een prachtige plek is dat zeg. Met op de wierde een begraafplaats waar de laatste jaren verrassend veel mensen begraven zijn.
Ik vervolgde mijn weg langs het water en werd weer verrast en nu door het uitzicht en informatiebord van en over de gerestaureerde Boerderij Paddepoel. Niet veel later kwam ik uit bij de grote witte brug over het Van Starkenborgkanaal en met de fiets in de hand ging ik naar boven. Ik week op den duur iets te ver van het kanaal af en zag mijzelf tot mijn schrik zo maar uitkomen bij de Kamerlingh Onnes, de oude school van Jazlijn.
Snel reed ik weer terug naar de noordkant en vervolgde mijn pad langs het kanaal. Niet veel later kreeg ik opnieuw een inwendig juichmomentje toen een richtingaanwijzer aangaf dat Dorkwerd op slechts een kilometer afstand lag. Ik had al gehoopt dat ik dit gehucht ook nog mee kon pikken en maakte opnieuw een foto als een soort van overwinningstrofee.
Niet veel later kwam ik in Aduard aan en aan het kanaal at ik rond een uur of acht snel twee bammetjes op die er in gingen als koek. Ik zag op het nog niet zo lang geleden geplaatste informatiebord dat het 16 kilometer lange Van Starkenborgkanaal honderd jaar geleden door honderden werkloze tewerkgestelden onder erbarmelijke omstandigheden werd uitgegraven. Het kanaal kent vier unieke bruggen die niet aan een kant omhooggaan maar waarbij middels een uniek en inventief systeem gelijktijdig de vier poten worden opgeheven waardoor het wegdek gelijkmatig de lucht ingaat. Weer wat geleerd inderdaad….
Een rondje rond de Piloersemaborg in Den Ham was het volgende euforiemomentje maar de mooiste moest nog komen. Ik wist namelijk een weggetje te vinden waardoor ik twee kilometer lang kon genieten van het uitzicht op een van de mooiste dorpjes van Groningen, te weten Niehove. Wanneer ik zo’n landweggetje omhoog zie gaan via de wierde waarop een prachtig kerkje staat dan gaan mijn gedachten steevast terug naar de fietsende kapelaan Erik Odekerke uit de serie Dagboek van een Herdershond.
Het vierde kiekje was gemaakt en via Oldehove, Warfhuizen, Mensingeweer en Winsum was ik zo rond 12.00 uur weer thuis. Ik geef toe dat de luikjes rond 14.00 uur nog wel even dichtgingen maar een euforisch telefoontje van de vrouw maakte al snel een einde aan deze powernapp. Doet niets, een sfeerverslag van deze dag en het afhandelen van een offerteaanvraag maken deze heerlijke fietsdag helemaal af. En dat terwijl ik tijdens een laatste grammaticale check de regen met bakken uit de hemel zie vallen. Teletekst had dus toch gelijk….