Het is de eerste week van juni wanneer dit verhaal online komt. Vaste volgers van de website weten inmiddels wel dat ik in de tijd dat we weer richting de zomer gaan, ietwat onrustig word. Want dan komt wederom de tic opzetten om de wekker te zetten en er dan heel vroeg uit te gaan om de fiets te pakken en rond te rijden in ons heerlijk Hogelandgebied.
En ja, soms ben ik een nachtbraker waar de slogan ‘gezelligheid kent geen tijd’ voor opgaat. Maar soms vind ik het ook heerlijk om zo op het oog helemaal Remi alleen op de wereld te zijn en te genieten van de ontwakende natuur.
Woensdag 21 mei was weer eens zo’n dag. Het kon nog net, zo bedacht ik. Want het weer zat in een transitie en koudere en natte dagen zouden aanbreken. En nu ik dit verhaal een dag later zo schrijf, blijkt dat de voorspellers het bij het juiste eind hadden.
Om eerlijk te zijn, had ik deze woensdag helemaal geen wekker nodig want ik was om 03.00 uur al wakker. Ik bleef rustig liggen maar zo rond 04.30 uur begon het buiten wat te dagen en was het voor mij de hoogste tijd om op te staan.
De hond begreep er niets van waarom ze niet mee mocht de kamer in en waarom ze niet uitgelaten werd. Maar dat zou enige uurtjes later de taak van de vrouw worden. Eenmaal fietsend op de stalen ros, kon al snel het grote genieten beginnen. Je moet je er soms even toe zetten om dit avontuur op zo’n onchristelijk uur aan te gaan maar dan heb je zeker wat.
De eerste kilometers zag ik voornamelijk katten in de weilanden. Vanaf Fraamklap tot Winsum bespeurde ik de nodige hazen in het veld en eentje schrok zich de blubber toen ik bijna van de weg geraakte en het beestje bijna overreed. Niet veel later zag ik wel een hele grote kop boven het maaiveld uitsteken. Voorzichtig reed ik een landweggetje op en warempel, ik stond inderdaad oog in oog met een reetje. Die even later de benen nam, heel elegant over de sloot sprong en daar gezelschap kreeg van nog een ree. Samen kozen ze met mooie sprongen het hazenpad.
Prachtige pareltjes, en dat nog wel in de nachtelijke uurtjes. Opnieuw werd ik getroffen door de schoonheid van de leefomgeving waarin we mogen wonen. Zeker wanneer het pittoreske Garnwerd voor mij opduikt met de karakteristieke toren, brug en de restaurants Hamming en Garnwerd aan Zee. Wat is het toch mooi om even weer door de smalle straatjes aldaar te rijden na een jaar afwezigheid.
Sowieso kom je onderweg prachtige pareltjes tegen. De sluis bij Aduarderzijl, de Allersmaborg, de kerkjes van Ezinge en Saaksum, Overdaips bij Roodehaan, het gemaal van Electra en het haventje van Houwerzijl. Elke keer ontdek ik wel weer wat nieuws, iets wat mij de vorige keer nooit opgevallen was. In dit geval bijvoorbeeld het speelbos van Houwerzijl, wat is dat mooi aangelegd. Niet veel later fiets ik over de dijk richting Zoutkamp met prachtig uitzicht over het Reitdiep. Ook zo’n moment dat tijdens zo’n eerste vroege ochtendrit niet mag ontbreken.
En dan komt het gesprek met Herbert Schouten, voorzitter van de Ondernemers Vereniging Hogeland West, weer boven. Met op het eind de vraag of ik blij en tevreden was met de opdracht om vele ondernemers van het OVHW te mogen interviewen. Ik zei toen al dat het een waar genoegen was en dat de dorpen Ulrum, Leens, Wehe en Kloosterburen op de eerste vroege fietstochten nooit ontbreken omdat ik graag die kant op ga.
Dankzij zo’n opdracht kijk je toch net iets anders rond. Ik heb nog geen interviews in Ulrum gehad maar dat is vast een kwestie van tijd wanneer ik Eetcafé Neptunus zie en aan Stefan Valkema denk. In Leens heb ik al wel de nodige interviews gehad. Met Giena van der Veen bijvoorbeeld van Kinderopvang het Hogeland. Die was vlak voor de nieuwjaarsreceptie in Adventurepark Waddenfun.
Ook het interview met de immer vrolijke Dorien van Het Winkelhuis schiet mij weer te binnen. Wat een mooi concept is dat zeg, ik hoop dat het hier in Middelstum navolging krijgt. En binnenkort mag ik voor een interviewafspraak naar het prachtige Verhildersum.
DA The Read Shop bestond onlangs tien jaar en ik mocht in gesprek met Tessa. En op de Wierde woont architect Sybolt Meindertsma die Amsterdam inruilde voor Leens en daar geen moment spijt van heeft. Ik beloof mijzelf plechtig dat ik bij Bakker Peeters binnenkort weer een puddingbroodje met mes en vork ga verorberen en rijd niet veel later in Wehe-den Hoorn voor het huis van Fokke van Dijk Dienstverlening langs, de man van het tweede interview.
En zo kijk je door de leden van de OVHW nog weer heel anders naar dit prachtig gebied en dat geeft nog even een extra dimensie. Na Wehe tokkel ik via Eenrum en Baflo rustig weer naar huis. Gelukkig met de wind in de zeilen want de beentjes beginnen steeds meer te protesteren. Rond 12.00 uur kom ik moe maar heerlijk voldaan thuis. De kop is er vanaf, dat er nog vele mooie ritjes richting Hogeland-West mogen volgen….