Sybolt, kun je jezelf in het kort even voorstellen?
Sybolt Meindertsma is de naam en ik ben als boerenzoon geboren op een boerderij in de Noordoostpolder net onder Emmeloord. Bijna zeventig jaar qua leeftijd, net zo oud als de paus dus. Ik woon sinds dik drie jaar in Leens samen met de oorspronkelijk uit Friesland afkomstige Nynke Bout, die tussendoor ook tien jaar in Utrecht gewoond heeft.
Mijn zoon Jara is 26 jaar en woont in Amsterdam. Hij is vorig jaar november afgestudeerd als architect. Nynke heeft drie kinderen uit een eerdere relatie. We wonen met ons beiden met veel plezier in Leens.
Oorspronkelijk kom je niet uit deze contreien toch?
Vanwege mijn studie vertrok ik vanuit de polder naar Delft, de studentenstad waar ik zeven jaar gewoond heb. Vervolgens bracht de liefde mij naar Amsterdam, waar ik al met al veertig jaar heb doorgebracht. Eerst enige jaren in een huurwoning aan de Nieuwe Herengracht. Ik kan dus met recht zeggen dat ik ‘op de gracht’ gewoond heb. En vervolgens dik dertig jaar aan de Admiraal de Ruijterweg, waar ik boven de woning mijn kantoorruimte had voor mijn eigen architectenbureau.
Wat bracht jou naar het mooie Groninger Leens?
Vooropgesteld, we zijn niet per ongeluk in Groningen terechtgekomen. Nynke haar vader woonde in Warffum en zij kwam regelmatig in het hoge noorden en genoot hier van de vele culturele bijeenkomsten. Zij wist dus hoe mooi het hier in meerdere opzichten is. Dit huis aan de Wierde is een gelukkig toeval. Ik had Nynke eerder een linkje gestuurd van een mooie woning in Eenrum. Vervolgens is zij op internet gaan zoeken en toen bleek dit huis ook te koop te staan.
We zijn hier inmiddels helemaal gesetteld. Door bijvoorbeeld jazz-optredens in Feerwerd te bezoeken en huiskamerconcerten in Den Andel, leer je hier vanzelf mensen kennen. Op Zuurdijk hebben wij ons aangesloten bij een kookclub wat later ook een leesclub is geworden. Ik ben tevens lid van de kunstvereniging de Groninger Kroon en doe vrijwilligerswerk op Verhildersum en voor ontmoetingsplek Wongema in Hornhuizen.
De architectuur heeft je altijd getrokken?
In mijn jonge jaren wilde ik aanvankelijk landbouwkundig ingenieur worden en vervolgens boer. Dit met mijn lievelingsoom als voorbeeld die met dezelfde achtergrond een baan verwierf in Argentinië. Ik ben echter een romanticus en door een boek van de schrijver Achterberg te lezen, waarbij de verbinding en een bruggenbouwer centraal stonden, besloot ik het roer om te gooien.
Ik ging in Delft aan de Technische Universiteit Civiele Techniek studeren, maar kwam er na tweeënhalf jaar achter dat dit helemaal niet mijn ding was. Ik switchte vervolgens naar de studie bouwkunde en heb in de tussentijd ook nog gewerkt en woningen verbouwd. Ik studeerde uiteindelijk op mijn negenentwintigste af, wat inhoudt dat ik nu veertig jaar in de architectuur werkzaam ben. Een kroonjaar dus.
Wanneer zag Bureau Sybolt Meindertsma het levenslicht?
Na mijn afstuderen, was ik eerst vier jaar werkzaam voor de NUSO. Dit is een organisatie die landelijk opereert en vanuit Utrecht zo’n duizend speeltuinen in heel Nederland faciliteerde. Ik had hierover zo mijn eigen ideeën maar die botsten met die van het bureau waar ik voor werkte. Ik heb toen mijn vader om raad gevraagd en hij had wel vertrouwen in mijn ondernemerscapaciteiten.
Hij had gelijk en mijn eerste onderneming heette Play Environments. Een internationale naam omdat ik destijds ook vaak in het buitenland te vinden was, zo kwam ik in Japan en Australië. In 1989 zag vervolgens Bureau Sybolt Meindertsma het levenslicht, dat ik samen met mijn broer Jan runde. Daarvoor ben ik nu nog steeds actief bezig.
Waar kunnen mensen jou zoal voor benaderen?
Dit bureau liep vanaf het begin als een tierelier. We sleepten de nodige opbrachten binnen waarbij speeltuinen en speelomgevingen een belangrijke rol speelden en we ontwierpen als bijvangst ook gebouwen. Het ging zelfs zo goed dat het werk mij over de klompen liep. Op mijn vijftigste kreeg ik een herseninfarct. Gelukkig zonder blijvende gevolgen want ik ging met behulp van mijn, helaas te vroeg overleden broer snel weer aan de slag. Daardoor had ik drie jaar na het infarct een topjaar.
De gevolgen van de economische crisis kwamen voor mij pas een aantal jaren later en dat was misschien ook wel beter, want de topdrukte maakte van mij geen leuker mens. Maar we dwalen af geloof ik. Veel van de aangenomen opdrachten hebben betrekking op een mooie speelomgeving voor jonge kinderen. Ik heb hiervoor vele thematische toestellen en omgevingen ontworpen. Denk hierbij aan houten schepen en molens of vulkanische speeltuinen en skatebanen. Voor de oudste speeltuin in Nederland hebben we het klassieke Rome in een ontwerp verwerkt. Ik werk daarnaast veel met waterelementen en grote stenen afkomstig uit Engeland
In Amsterdam heb ik veel (school)pleinontwerpen mogen maken in het kader van vergroening. Maar eigenlijk komen de opdrachten uit heel Nederland. ‘Van Pieterburen tot de Sint Pietersberg’, heb ik wel eens gekscherend gezegd.
Wat kenmerkt jouw ontwerpen?
Ze lijken nergens op, want je hebt ze nog nooit eerder gezien. Wel zijn ze vaak ‘familie’ van elkaar en altijd uniek in het uitgebeelde thema, waardoor de plek zijn eigen identiteit krijgt. Vaak zijn de ontwerpen voor identificatie belangrijk in een nieuwbouwwijk: ‘Ik woon bij de vulkanen.’ of ‘Wij wonen bij het schip.’
Kun je enige mooie projecten benoemen?
Waterland Neeltje Jans was technisch gezien een enorme uitdaging, waarbij de wateraanvoer rechtstreeks vanuit de Oosterschelde plaatsvindt. Intern wordt het water verdeeld via pompen en leidingen. De toegepaste materialen voor dijkaanleg zijn uit de praktijk. En er moest met de nodige (veiligheids)maatstaven gewerkt worden. Dit was met een totaal kostenplaatje van rond de één miljoen euro mijn duurste project ooit. Maar ook het project waarop ik het meest trots ben. Door zijn uitstraling en door de enthousiaste gebruikers.
De Floriade die plaatsvond in de Haarlemmermeer mag bij deze vraag niet ontbreken. Een project dat mensen samenbrengt en waarvoor ik eerst een overtuigende pitch heb gewonnen om de opdracht binnen te slepen.
Het laatste project van 2025 wat ik aan wil stippen is eentje dichtbij huis. Het gaat hier om een kinderdagverblijf in De Tirrel in Winsum. Ik heb hiervoor onder andere een lage wand gemaakt met deuren en ramen. En als je goed kijkt, zie je er ook een kerkje en een boerderij in verwerkt. De wand is maar zestig centimeter hoog en past hierdoor prima in de belevingswereld van kinderen.
Sinds wanneer ben je lid van de Ondernemers Vereniging Hogeland West en hoe bevalt dat?
Dat is twee jaar geleden gebeurd en het lidmaatschap bevalt prima. Ik heb destijds zelf contact gezocht omdat ik wel wat ideeën had om het winkelcentrum in Leens te upgraden. Ik kwam in contact met Pieter Boneschansker en hoorde toen dat er reeds een werkgroep bezig was, met goede ideeën, om dit te realiseren.
Toch ben ik lid geworden van de OVHW en ik heb sinds die tijd veel leerzame bijeenkomsten bezocht en de nodige ondernemers leren kennen. We komen bij elkaar op het bedrijf en je hoort ze over hun werk vertellen.
Vorig jaar heb ik als coach ook een actieve rol gespeeld in de voetbalwedstrijd van het OVHW-team tegen Kids United, een benefietwedstrijd voor het goede doel. Dat soort vrijwilligerswerk trekt mij ook aan in de OVHW. Misschien is het wel leuk om een keer een spreker van buitenaf uit te nodigen over een niet alledaags onderwerp. Een beetje ‘out of the box’ denken is mij niet vreemd.
Als ik je vraag naar je persoonlijke werk hoogte- en dieptepunten tot dusver, wat is dan het antwoord?
Een dieptepunt beleefde ik zo rond 2015 omdat ik door de recessie bijna geen opdrachten meer kreeg. Dit droeg mede bij aan een depressie. Tegenwoordig werk ik bewust minder dan in mijn hoogtijdagen. Ik zit op zo’n veertig procent met leuke projecten en het hoeft ook niet zo nodig meer wanneer je bijna zeventig bent.
Het werk is voor mij steeds meer ontspanning geworden dus. En ik vind het nog steeds leuk om ‘mijn ding te doen’ en hierdoor contacten te onderhouden en complimenten te krijgen. Daar ben ik best gevoelig voor en ik blijf hierdoor ook maatschappelijk betrokken.
Heb je nog leuke of bijzondere werkanekdotes?
Ik heb je eerder verteld dat ik voor sommige projecten graag gebruik maak van grote stenen. Voor een project in Amersfoort huurde ik transportbedrijf LKW uit Oostenrijk in, die veel Bulgaren en Roemenen aan het werk heeft. Zij vertrokken op vrijdag naar Engeland en het was de bedoeling dat ze op maandagmorgen met die grote steen in Amersfoort stonden.
Wij stonden om 7 uur klaar met groot materieel, maar de chauffeur van LKW was er niet. Navraag leerde mij dat hij nog in Engeland stond. De man had het op een zuipen gezet en mocht niet rijden. Dinsdagmorgen een nieuwe poging en weer was de chauffeur niet ter plekke. Gelukkig was hij wel vlakbij, toen bleek dat zijn tachograaf tegen de begrenzing aanliep waardoor hij niet verder kon.
Vervolgens schoot de steen ook nog eens los uit de torenkraan, hetgeen leidde tot het vertrek van de machinist. Pas een week later kwam een collega de klus klaren. De extra onkosten kreeg ik na lang aandringen pas een half jaar later vergoed.
Nog tijd voor hobby’s?
Naast mijn werk zijn dat wandelen, fietsen, lezen, reizen, tuinieren en lekker thuis klussen.
Waar staat Bureau Sybolt Meindertsma over vijf jaar?
Waar Nynke sinds het begin van dit jaar helemaal met werken gestopt is, zet ik dus nog rustig een beetje door. Hoe lang ik nog doorga hangt, naast mijn gezondheid, af van de eventuele opdrachten die er nog komen. Mijn zoon helpt mij regelmatig mee met bepaalde opdrachten en daar kan ik van genieten. Ik ben sowieso trots op wat hij tot dusver bereikt heeft.
Wil je verder nog iets kwijt?
Plaats gerust het linkje naar mijn website waarop allerlei voorbeeldfoto’s van diverse projecten te zien zijn: www.syboltmeindertsma.nl. Binnenkort heb ik, voor de Raad van Het Hogeland, een ‘zeepkistpitch’ van vijf minuten. Hierbij ga ik pleiten om bestaande speelplaatsen, te beginnen in Leens, deels te vervangen en te gaan voor één centrale speelplaats als huiskamer van het dorp. Mocht de pitch aanslaan dan creëer ik misschien wel weer mijn eigen werk voor de komende jaren, haha…