Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Jakob de Ruiter. Ik ben op 7 augustus 1957 geboren in Stedum als benjamin in een gezin van in totaal acht kinderen. Vier zijn helaas inmiddels al overleden. De rest woont in Middelstum, Bedum en Borgsweer. Mijn vader was chauffeur van beroep, mijn moeder regelde het drukke huishouden.
Ik ben aan de Lellensterweg 5 in Stedum geboren en op mijn zevende naar de Borgweg verhuisd met het gezin. Vervolgens hebben Pia en ik een huis gekocht in Winneweer waar we al met al zo’n 18 jaar gewoond hebben. In 1996 zijn we naar Loppersum verhuisd, naar Priel 2. Daar wonen we nu inmiddels al weer bijna dertig jaar met heel veel plezier. Het is een rustige straat en we hebben goede buren.
Wat is uw burgerlijke staat?
De oorspronkelijk uit Garsthuizen afkomstige Pia van der Laan kwam ik regelmatig tegen in Café Nico Brandsen in Stedum. Liefde op het eerste gezicht was het misschien niet maar we vonden elkaar al vrij snel heel leuk. Met als gevolg een bruiloft en deze vond plaats op 7 december 1979 wat inhoudt dat we eind vorig jaar 45 jaar getrouwd waren.
Dit huwelijk heeft ons twee kinderen geschonken. Sandra is in 1981 geboren en woont samen met Hans. Twee jaar later kwam Ronald op de wereld, hij is getrouwd met Jessica. Beide kinderen wonen hemelsbreed zo’n 300 meter van ons af. We zien elkaar dan ook regelmatig. Pia en ik zijn de trotse opa en oma van een kleinzoon en –dochter en van een bonuskleinzoon en –dochter.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Stedum, ben ik naar de LTS, de Willem Alexanderschool, in Groningen gegaan. Daar koos ik na het eerste jaar voor de timmerrichting. De opleiding duurde 3 jaar maar alle vroege leerlingen moesten een jaar langer naar school. Ik heb op mijn vijftiende mijn diploma gehaald en kon direct bij Roelf en Jelle Postema van aannemersbedrijf Gebroeders Postema in Middelstum aan de slag. Daar leerde ik de fijne kneepjes van het vak.
Ik heb er al met al anderhalf jaar met veel plezier gewerkt maar het was geen beste tijd in de bouw. Vervolgens ben ik verschillende adresjes bij langs geweest met de vraag of er nog werk voor mij was maar dat viel niet mee. Toen gaf broer Bennie aan dat ze misschien bij zijn bedrijf nog wel iemand konden gebruiken. Het was op een zaterdagmorgen dat mijn vader meeging naar de gebroeders Dinkela in Ten Post.
Pa kon de eigenaar wel en al snel zaten beiden een dikke sigaar te roken. Tussen het gekwalm door kwam de mededeling dat ik de maandag erop direct wel kon beginnen. Dit werk was voor mij in vergelijking met mijn eerdere werkzaamheden een beetje ‘dood werk’. Seriematig werk dus dat mij snel verveelde. Ik kwam in die tijd regelmatig bij mijn zus en zwager in Middelstum die daar een eigen slagerij hadden. En dat was Slagerij Zuidhof inderdaad.
‘Kenst hier wel aan ’t waark’, zei Piet en tot ergernis van mijn vader die het maar niets vond dat ik de timmerij verliet, heb ik hier vervolgens zeven jaar met veel plezier gewerkt. Eerst in de slagerij zelf waar ik de fijne slachtkneepjes al snel onder de knie had. En toen Piet en Willy op den duur op een vrijdagmorgen snel naar het ziekenhuis moesten, zoon Wilfred diende zich aan, moest ik op de drukste dag van de week samen met Anneke Zuidhof uit Toornwerd de verkoop in de winkel regelen. Het werd door alle drukte een debuut om nooit te vergeten.
Na zeven jaar was ik toe aan een nieuwe stap en ik ging in Groningen bij een vleesgroothandel aan de slag. Ik heb bij meerdere groothandels gewerkt en deed er naast de slacht nog allerlei andere klussen. Het heeft even geduurd dat ik uiteindelijk bij de Groninger Vleeshandel ging werken ondanks het feit dat eigenaar Albert Heerema mij graag wilde hebben. Toen dat uiteindelijk lukte, beleefde ik hier dik tien jaar mijn mooiste werktijd in de slagerijwereld.
De Groninger Vleeshandel werd op den duur overgenomen door een bedrijf in Neede en ik kreeg daar een coördinerende functie en hield mij bijvoorbeeld ook bezig met de export. Helaas ging dit bedrijf niet lang daarna failliet en ik ben vervolgens vijf maanden voor de curator aan het werk geweest. Daarna heb ik nog anderhalf jaar lang diverse medewerkers ingewerkt en kon toen voor een vleesgroothandel in Gieten aan de slag.
Ook deze ging helaas in 2010 kapot en dat was voor mij het sein om voor mijzelf te beginnen. Ik was klaar met het werken in loondienst en alle rompslomp van dien. En zo ontstond in 2011 Klussenservice De Ruiter in Loppersum. Ik heb al met al zo’n dertien jaar lang met veel plezier allerlei klussen in en om het huis bij heel veel mensen hier in de omgeving mogen opknappen en heb altijd genoeg werk gehad. Via deze stap keerde ik terug inderdaad naar mijn werkroots van voor de slagerijwereld. Toen ik vorig jaar augustus 67 jaar werd, was het tijd om het rustiger aan te gaan doen.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ben nog niet helemaal gestopt met mijn bedrijf maar doe alleen nog maar kleine en leuke klussen in de buurt en werk dan alleen nog maar ’s ochtends. Hierdoor kan ik mooi tijd vrijmaken om met Pia te fietsen, een gezamenlijke hobby. De muziek is al jarenlang mijn uitlaatklep, ik ben al zo’n 47 jaar muzikant en speel hierbij op de bariton. Daarbij mag ik graag zingen.
Sinds zes jaar zit ik bij shantykoor De Magellan Singers in Delfzijl waar ik ook pr-werkzaamheden voor verricht. En ik speel sinds 1993 op de bariton voor het Loppersums Harmonie Orkest. Ik geniet met volle teugen van het samen oefenen en de optredens in de regio. Deze combinatie van in- en ontspanning werkt op dit moment prima voor mij.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dit zijn toch een beetje de standaarddingen zoals onze trouwdag en de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen. Plus het feit dat ze allemaal gezond zijn en het goed doen. Ronald en Jessica zijn vorig jaar na twintig jaar samenzijn getrouwd, dat was ook een prachtige dag vol met gezelligheid.
En de dieptepunten?
We zijn in een tijdsbestek van zo’n anderhalf jaar acht dierbare mensen in onze directe omgeving kwijtgeraakt. Zo’n periode gaat je zeker niet in de koude kleren zitten.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik had eens een keer een klusje in de omgeving van Termunten waar ik was ingehuurd om het hele huis te sauzen. Ik was al een paar dagen flink bezig toen de eigenaar vroeg of ik zijn kozijnen verder wilde aflakken. Ik heb dat die donderdagmiddag nog gedaan en zei vrijdagmorgen tegen de vrouw dat ik die middag vroeg thuis zou zijn want ik hoefde alleen nog maar het achtergedeelte te doen.
Maar toen ik daar weer kwam, bleek dat de beste man de avond tevoren net zijn gras had gemaaid zonder de opvangbak te hebben gebruikt. Daarbij waaide het ook nog eens stevig met als gevolg dat op alle kozijnen stukjes gras zaent. De beste man had op den duur zelf ook wel in de gaten wat de gevolgen waren en ook zijn vrouw was niet blij met hem. Van het vroeg naar huis gaan kwam niets terecht want ik moest eerst het gras eraf krabben. Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen.
De donderdag voor mijn verjaardag vorig jaar, zou mijn laatste volledige werkdag worden. Maar toen vroeg Ronald aan mij of ik hem niet nog even mee kon helpen met een klus in Kloosterburen. Gedurende de dag was hij al vaak aan het telefoneren maar ik had niets in de gaten. Ik wilde rond het middaguur naar huis maar we hebben toen op zijn voorstel eerst nog een hapje gegeten in Winsum bij een cafetaria.
Daar kreeg hij waarschijnlijk het seintje dat thuis alles klaar was want toen ik de straat inreed zag ik mijn tuin volstaan met een enorme pop en men had ter ere van mijn ‘pensionering’ mijn huis versierd. Een mooie verrassing inderdaad.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Onze grootste rijkdom is het gezamenlijk gezond blijven. Het gaat ons prima naar de zin op deze manier. Pia is door heup- en knieproblemen, ze heeft inmiddels diverse operaties ondergaan, eerder gestopt met werken maar samen fietsen gaat prima. Van de verre reizen ben ik sowieso niet. Wel zouden sowieso Ronald en ik nog een keer naar Normandië en Auswitchz willen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Pia en ik zeggen wel eens tegen elkaar dat we het leven zo weer op dezelfde manier over zouden willen doen. Ik heb dan ook nergens spijt van..
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer maar een 7,5 of een 8, het moet in elk geval een ruime voldoende zijn. Ik ben geen mens die ruzies maakt maar ga liever voor het compromis om de lieve vrede te bewaren.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik zou graag gezond nog veel ouder worden en dat geldt ook voor alle dierbaren om mij heen. Leuk je even weer gesproken te hebben. Ik zou zo nog uren door kunnen praten en ik heb nog wel een mooi treinverhaal vanuit Beilen waar ik eens een klus had en de buurman hiernaast als machinist luid toeterend langskwam met de trein. Hij seinde mij hierover vijf minuten van te voren in en ik stond langs de dijk keurig naar hem te zwaaien….