Het is een bijzonder clubje dat zich elke zondagmiddag om stipt 13.15 uur verzamelt in de Berkenlaan. Van dit tijdstip wordt slecht in hoge mate van uitzondering afgeweken. Het gaat om vier inwoners van de Berkenlaan en twee van de aangrenzende Meidoornlaan. Vijf mannen en een dame. Een dame die, wanneer ze het op haar heupen krijgt en dat gebeurt regelmatig, de mannen moeiteloos haar hielen laat zien. ‘Moet ik even weer achteraan lopen?’, is vervolgens een vaak gehoorde opmerking.
Vijf vijftigers en een kwieke zestiger, daar gaat het om. Ooit was het ‘Boys on tour’ maar onlangs werd het ‘Zondag is de mooiste wandeldag van de week’. Ieder heeft hierbij zijn of haar eigen verlangens. De een wil ooit nog een keer naar ‘de Punt van Reide’ om zeehonden te spotten. De nieuwste aanwinst had het onlangs over een lange wandelbrug over het water van bijna een kilometer lang, ergens in het Oldambtgebied. En ik, ik zou nog graag een keertje een rondje om Leens willen wandelen. Parkeren bij Verhildersum en dan via ‘de stort’ naar de Leenstertillen, zoiets.
Vaak blijft het bij dromen en wordt het een rondje rondom Middelstum waarbij in toerbuurt Huizinge, Toornwerd, Westerwijtwerd en Oosterburen worden aangedaan. En als je goed kijkt over de landerijen, zie je ook daar de mooiste tafereeltjes. Vaak korte stilleventjes met een reetje, haas of mooie vogel in de hoofdrol. Die beelden worden vaak gekoesterd, en in het collectieve geheugen opgeslagen. Geabsorbeerd, als het ware.
De nieuwste aanwinst kwam onlangs maar zo met het woord absorptiedrift op de proppen. Een niet bestaand woord dat bij hem bovenkwam na het verschonen van weer een luier van een van de kleinkinderen. Dat van dat drift was weer koren op de molen van de oudste die hier weer allerlei prikkelende gedachtes en snode plannen van kreeg. Helemaal toen niet veel later het woord ‘zuigkracht’ viel.
Afijn, dit groepje mag ook graag ergens naar binnenwandelen. Naar de kerkjes in de buurt bijvoorbeeld of in de molen van Westerwijtwerd. De afgelopen weken werd een fototentoonstelling aangedaan en vorige week het oorlogsmuseum. En zondag was daar maar zo, via wat onverwachte afslagen, een bezoek aan Molen de Hoop die toevallig net geopend was. En dat kwam goed uit want op Bevrijdingsdag waren de deuren dicht toen wij aankwamen.
We werden hartelijk begroet door Petra en vervolgens anderhalf uur vermaakt door mooie verhalen van haar, molenaar Jan en een jonge molenaar in spe die ook al het nodige wist te vertellen. En we kregen niet alleen verhalen voorgeschoteld maar ook demonstraties ter plekke tot zelfs opgevouwen benen bovenin de kap aan toe waarbij de molenwieken twee keer werden opgestart en stopgezet om te zien hoe het mechanisme bovenin werkt.
Dat technisch verhaal is mij te machtig om nu kort samen te vatten maar ik kwam er alras achter dat men vroeger best wel vernuftig was en dat daarbij de techniek niet werd geschuwd. En daarbij genoten we onder zonovergoten omstandigheden van prachtige vergezichten richting Doord en Ewsum. En gelukkig ging de volgende, ter plekke bedachte, spreuk voor ons niet op: ‘En de molenaar dai haar geliek, noar de vaairde kwam er nog een viefde wiek!’ Oftewel, een bezoek aan Molen de Hoop is zeker het overwegen waard!
Over de verdere zondagmiddag zullen we het maar niet meer hebben, want man o man, wat liet Ajax het toch liggen. En dat PSV een 2-0 achterstand nog om zou buigen, dat hadden we boven in de nok van de molen ook niet kunnen bevroeden. Mijn gedachten hier gaan nog even weer terug naar de vrijdagavond.
De avond waar de mannen van 45+ in Bedum de koppositie pakten maar vrijdagavond in Kantens nog een zware dobber krijgen om de eerste plaats vast te houden. Na die tijd raakte ik in een geanimeerd gesprek verzeild met hardloper Ron. Net als de deelnemers van onze wandelclub ook heel sportief bezig dus maar dan veel extremer. Mooie verhalen over de marathons in New York en Berlijn en de wens om ooit de marathon onder de vier uur te voltooien.
Maar na kilometer 32 wordt het allemaal toch wel heel erg zwaar. En onderweg moet er op de een of andere manier gegeten worden en dan is het nog de kunst om al die gelletjes binnen te houden. Ron is ook op zoek dus naar absorptiedrift.
Zelf dacht ik terug aan de jaren 2008, 2009 toen ik in de zomermaanden aan het hardlopen sloeg en in ongeveer anderhalve uur bijna 20 kilometer welhaast fluitend af wist te leggen. Ergens in het achterhoofd zijn daar de snode plannen om na de zomer het hardlopen weer op te gaan pakken. Maar of het bij plannen blijft? De tijd zal het leren inderdaad…..