Goh, dat is lang geleden zeg. Maar ineens keert de droom terug. Ik was vannacht weer bij Vast Banket aan het werk. Ik zie mijzelf wederom aan het werk bij de kokoslijn, lijn 2, in de bakkerij. Jamkokoskransen staan er op de planning. Geconcentreerd schakel ik de spuitmachine uit en daarna snel weer aan wanneer er een hiaat in de ouwelrij (= het eetbare papier aan de onderkant van een kokoskransje) ontstaat. Kees loopt langs en helpt mee om wat deeg zonder ouwel van de lopende band te schrapen alvorens de koekjes in wording in de hete oven verdwijnen.
En dan opeens ontstaat er paniek in mijn brein. Want draai ik deze jamkokoskransjes niet al veel te lang? Straks heb ik mij een uur verkeken. En vindt maar eens een oplossing voor 15.000 jamkokoskransjes wanneer er geen order tegenoverstaat. Dan worden ze vast eerst zonder etiket en datum ingepakt om een week later handmatig weer omgebatterijd te moeten worden.
Met verhoogde hartslag word ik deze maandagmorgen rond half zes wakker. Van slapen komt niet veel meer. Onvoorstelbaar toch? Het is meer dan veertien jaar geleden dat ik op de Pompsterweg in Middelstum de werkdeur voor het laatst dichtgeslagen heb maar toch komen die werkavonturen op gezette tijden steeds weer boven.
Zal er een patroon in zitten? Vaak gebeurt het in de nacht van zondag op maandag, zoveel is wel duidelijk. Zou de hoeveelheid genuttigde drankjes nog van invloed kunnen zijn? Dat zou een plausibele verklaring zijn. Want ik moet toegeven dat het gerstenat rijkelijk vloeide in de afgelopen dagen. Dat begon vrijdagavond al. En daar lag een voor mij uiterst succesvolle kaartavond aan ten grondslag. Want voor het eerst sinds jaren ging ik weer met de felbegeerde rollade naar huis. De eerste van de vier bomen, met Boelie nog wel, leverde zo’n hoge score op, daar werd de kiem gelegd.
En zaterdag was daar natuurlijk ook in Middelstum een prachtige Koningsdag. De vrouw en ik waren beiden vroeg wakker en maakten al mooi op tijd een rondje Doord om een kaartje af te leveren. En toen was daar de aanzuigende werking van het Concordiaplein. De aubade werd traditioneel meegepikt en ach, wanneer je er toch bent moet ook een stukje Buurman & Buurman meegenomen worden.
En toen waren daar de eerste biertjes al. Én de net veertig jaar geworden DJ Eling. En Concordia natuurlijk, ik was ook benieuwd wat zij ten gehore zouden brengen. Het viel niet mee om mij aan de gezelligheid te onttrekken. Want Reinier kwam langs uit Bedum en wie was toch die jongeman met een oranje SOOM-stropdas voor die wij nog niet eerder gezien hadden. Dat bleek uiteindelijk weer een neef te zijn van Antoinette waar ik vroeger bij in de klas zat.
Eerst maar even snel douchen en dan nog een stukje Koningsdag in Doetinchem meepikken natuurlijk. Ook geheel volgens traditie, dus eigenlijk heel Normaal. Oerend hard schalde door de luidsprekers en Willem miste op een typisch Hollandse manier een penalty. Amalia stal de show en werkt zich steeds meer op als zijn ongekroonde opvolgster. En het ging Alexia goed naar de zin in Londen, volgens eigen zeggen. Ach, was ze maar gewoon in Groningen gaan studeren dan hadden een ‘Aantal jongens’ vast weer opgetreden op het plein. Want daar was ik inmiddels weer.
Man, och man, het weer werkte ook nog eens aan alle kanten mee. En wat weet die Tiktok Tammo de sfeer er toch op een geweldige manier in te brengen. Moeiteloos nam hij het hele plein mee in zijn performance. Het was ook weer genieten van de Music Boys en Jordi Weijers sloot het spektakel af. Daarna nog even nakwalmen natuurlijk om uiteindelijk door de jongste Schollema vriendelijk doch dringend verzocht te worden om een stukje verderop te gaan staan want dan kon het plein schoongeveegd worden….
Mooi dat er altijd mensen opstaan die het vrijwilligerswerk niet schuwen. Daar werden vrijdag al vele lintjes aan gewijd maar het is ook inderdaad waar. Al die vrijwilligers, dat is de kurk waar Nederland als kikkerlandje op drijft en waar we ongelooflijk trots op mogen zijn. Hartelijk dank dus Werkgroep Koningsdag voor een prachtige Koningsdag in Middelstum!
Ondanks de vele biertjes knoopte ik er zondagmorgen nog opvallend monter een dienstje aan vast. En ook daar was het gelukt om nieuwe mensen te vinden die het ambt van ouderling of diaken willen vervullen. De dominee had er nog een preekje over. Dat wanneer je vroeger op tal kwam te staan, dat je dan eigenlijk niet kon weigeren. Daar zat mijn vader ook mee, weet ik mij nog te herinneren. Alles in hem bood weerstand om weer een ambtsperiode in de kerkbanken te vervullen maar nee zeggen tegen God, zo voelde het, was voor hem geen optie.
Die middag bracht de wandelclub nog even een bezoek aan de Doopsgezinde kerk waar een fototentoonstelling is over Middelstum en omgeving in en na de oorlogsjaren. Het bracht ons langzamerhand in de 4 en 5 mei stemming. Ook toen, tachtig jaar geleden, stonden er mensen op om ons te bevrijden. Een groot goed, mensen met een leeuwenhart!