Je kunt aan het tijdstip van aanvang van dit verhaal zien, dat het een relatief zwaar weekend geweest is. Want het is 08.15 uur in plaats van minimaal een kwartier eerder wanneer ik de eerste letters wegtype. Het doel is onverminderd dat ik dit verhaaltje voor 09.00 uur afheb want dan staat de eerste Facebook-pr-deling op het programma waarbij In het Zicht uit Uithuizen centraal staat. De zaak van Robin Weijenberg, een groot Corenos-fan. En laat die nu hun titelkansen steeds verder uit het zicht zien geraken. Een flauw woordgrapje inderdaad en dat hebben beide partijen zeker niet verdiend want in Roodeschool draaien ze hoe dan ook een geweldig seizoen.
U merkt het al, dit verhaal waait al weer alle kanten op. De had ik drie minuten geleden ook niet kunnen voorzien. Ik wilde namelijk voorsorteren naar zware Sunsationstapverhalen. Twee nachten achter elkaar zo rond 03.00 uur naar bed is voor mij allang geen routine meer. Daarover gesproken, in de vroege ochtendstond schoot mij hierover toch nog wel een bijzondere gedachte door het hoofd. Want in 2010 streek ik in de Sunsationtent voor het eerst met mijn vingertje over het buikje van mijn huidige partner die toen bij mijn weten net vrijgezel geworden was.
Daar kun je tegenwoordig voor opgepakt worden maar achteraf kan ik stellen dat het ook toen al niet echt gewaardeerd werd. Als blikken konden doden dan was Bertje inderdaad nu niet meer onder ons geweest. Hoe bijzonder is het dan te constateren dat ze vijftien jaar na dato trouw rond klokslag 21.45 uur met mij en de rest van de buurtgenoten meegaat naar de tent. Het einde haalt ze nooit maar wanneer ik anderhalf uur later thuiskom dan is het altijd een geruststellende gedachte dat ik binnen de kortste keren naast haar in slaap val in de wetenschap dat er van een ‘afterfeesttentdip’ geen sprake meer is.
Want vroeger was daar natuurlijk voor aanvang wel de prikkelende gedachte of er in de feesttent nog een toekomstige vrouw Koster rond zou lopen. En dat bleek achteraf toch wel te kloppen. Man, wat ging het er ook deze editie weer omweg. Met op vrijdagavond Henk Wijngaard in de hoofdrol. De 78-jarige zanger, van oorsprong afkomstig uit Stadskanaal, was niet van het podium weg te slaan en knauwde tussen alle bekende nummers door er ook nog eens lekker in het Gronings op los.
Wat het hoogtepunt van de zaterdagavond was? Misschien wel de blik van de man en naamgever van de Klimaatgroep Hollandse avond die trots rondliep door de feesttent in de wetenschap dat het weer ouderwets druk was op het Sunsationterrein. ‘Hier kinst du vast wel weer een verhoal over mok’n’, of iets dergelijks, zo zei hij tegen mij. Ergens tussen een optreden van Frans Duijts en Marco Schuitmaker door. Nog twee van die gevestigde namen die bezit namen van het hoofdpodium en de hossende feestzaal moeiteloos om hun vingers wonden.
En wanneer ik eens op de klok kijk en zie dat het 08.30 uur is en er meer dan 500 woorden weggetikt zijn dan moet ik hem gelijk geven. Codenaam Zeester is in elk geval de opvolger van codenaam DNA en ontstond zaterdag zo rond 02.30 uur toen ik een van de grootste Sunsationstrijders aller tijden in een geanimeerd gesprek aantrof met mijn partners in crime van het niet naar huis kunnen gaan van vorig jaar.
Ik heb het nog even gegoogeld maar een Zeester heeft inderdaad tentakels met aan het eind een soort van oog voor het zicht. En dat verklaart vermoedelijk weer het flauwe woordgrapje vanuit het begin van dit verhaal. Maar deze tentakels hebben de man die nooit opgeeft in elk geval niet aan huis kunnen kluisteren.
Afijn, het eerste Sunsationweekend is weer voorbijgevlogen en dat geldt dus ook voor het eerste weekend van april. Vrijdagavond wacht Back In Time met het nodige jeugdsentiment. Want naast het feit dat Peter Zuidhof ouderwets de draairegisters open zal gooien, komt ook 2 Unlimited langs. Wanneer ik hun grootste hits eens langsscrol, waan ik mij terug in The Rising Sun en later Moonlight. De tijd waarin er op de dansvloer altijd de hoop was dat de kleine uurtjes nooit meer voorbij zouden gaan. No limits inderdaad en get ready for further action.
Hoe anders is het nu. De dansvloer wordt nog sporadisch gevonden en na drie stapavonden, de vierde en laatste Sunsationavond wordt weer in de muntenverkoopkassawagen afgesloten, is het eerst vast wel weer welletjes geweest met het stapgeweld. Tevreden stel ik vast dat rond 08.42 uur welgeteld 743 woorden aan het papier zijn toevertrouwd. Dat gemak heb ik gelukkig niet in de feesttent achtergelaten.
Het viel achteraf wel mee dus met de obstakels. We houden het dus maar bij de Zeester met zijn tentakels. Ook wel buisvoeten genoemd met zuignappen langs de uiteinden. Dat verklaart dus vast mijn plakgedrag aan het einde van elke avond. Gelukkig zijn daar de bezems nog om mij naar de uitgang te begeleiden….