Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn officiële naam luidt Gerben Beenes, roepnaam Gert. Ik ben op 13 juli 1961 geboren aan de Bedumerweg in Onderdendam als ‘middelste’ kind van een ondernemersgezin dat uit zeven kinderen bestond. Mijn vader was transportondernemer, mijn moeder regelde het drukke huishouden. Mijn zus Jannie is helaas twee jaar geleden overleden en mijn jongere broer Theo is in Schaijk, net onder Nijmegen, gaan wonen. Mijn overige broers en zus wonen of in Bedum of in Onderdendam.
Ik ben dus geboren aan de Bedumerweg en met het gezin Beenes meeverhuisd naar de Achterweg. Na getrouwd te zijn, volgde eerst een verhuizing naar de Beckeringestraat waar we tot 1987 drie jaar gewoond hebben. Sinds 1987 woon ik al weer bijna veertig jaar aan de Julianalaan in Bedum. Eerst wilde ik nooit naar Bedum toe te wonen, nu wil ik er niet meer weg. We wonen hier op een ‘schier stee.’
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben 7,5 jaar geleden in oktober 2017 hertrouwd met Ninetta. Mijn eerste huwelijk was met Truus en dat vond plaats in 1984. Ninetta heb ik leren kennen toen ik haar regelmatig tegenkwam op de ijsbaan. Zij was daar vaak als toeschouwer maar mag zelf ook graag schaatsen.
Het eerste huwelijk heeft mij drie kinderen geschonken. In 1990 werd Karin geboren, twee jaar later diende Bert-Jan zich aan en in 1994 kwam Mirjam op de wereld. Alle drie de kinderen wonen in Bedum, Bert-Jan zelfs twee huizen verderop. Ninette heeft ook drie kinderen en dat maakt mij ook een bonusvader. Geanne woont in Biessum, een gehucht nabij Delfzijl, Jeanine woont in Bedum en Corienka ook. Onze kleindochter Fleur (12) is de dochter van Jeanine en ons pleegkind.
We zijn de trotse opa en oma van in totaal acht kleinkinderen. Fleur is de oudste, gevolgd door Noud (5), Jip en Sterre (4), Puck (2) en Meaz, Finn en Jasmijn (allen 1).
Wat is uw voormalig beroep?
Na de kleuter- en lagere school in Onderdendam, ging ik naar de Prins Bernard LTS in Groningen. Ik werkte, net als mijn broers Jan en Tamme, in mijn vrije tijd vaak bij een boer en wilde graag boer worden. Op de LTS koos ik dan ook voor de richting landbouwwerktuigkunde. Na de LTS ging ik naar de MLS en ik was bijna achttien jaar toen ik ook dat diploma op zak had.
Ik heb ook inderdaad bij een boer gewerkt en wel voor boer Koenes maar dat heeft uiteindelijk nog geen jaar geduurd. Toen ben ik bij distributiecentrum Sperwer in Bedum gaan werken waar ik in het magazijn begonnen ben. Ik heb er vervolgens al mijn vrachtwagenpapieren gehaald en plakte er vaak ’s avonds na mijn gewone magazijnwerk nog een ritje aan vast op de vrachtwagen.
Mijn directe chef was er echter niet van gediend wanneer ik ’s morgens vijf minuten later op het werk kwam dan de rest en sommeerde mij om stipt om half acht te beginnen. Voor mij een reden om mijn heil elders te zoeken en dat lukte al dezelfde week want ik raakte in gesprek met de ‘Bavaria-chauffeur’ en die gaf aan dat ze bij hen op het bedrijf een vacature hadden.
Ik heb op vrijdagmiddag mijn ontslag ingediend en ben zondagavond bij mijn nieuwe baas, gevestigd in het Brabantse Venhorst, begonnen. Vaak was mijn laatste rit, ik vervoerde of bier of slachtkippen, een adres in het noorden waardoor ik de vrachtwagen bij huis kon laten staan.
Vervolgens werd ik net voor een vakantieperiode benaderd door Kolk Transport uit Gieten met de vraag of ik in die periode niet ook nog voor hen aan het werk kon. Het werd uiteindelijk een veel langere periode want na twee jaar in Venhorst volgde een werkperiode van dik anderhalf jaar in Gieten. Mijn vader had inmiddels echter zoveel werk vergaard, dat ik in 1986 voor hem ben gaan werken. De eerste jaren vervoerde ik veevoer en toen kocht hij een extra vrachtwagen omdat hij zoveel werk had voor Lommerts in Delfzijl en heb ik zo’n beetje alles vervoerd wat los en vast zat.
Toen ik een keer op donderdagmiddag een vracht aan het laden was die ik naar het Duitse Travemünde moest brengen, kreeg ik de mededeling dat ik de vracht vervolgens zelf naar Zweden moest vervoeren. Dat was mijn eerste keer en man, wat was ik zenuwachtig. Ik stond in Zweden zes uur voordat de boot vertrok al weer klaar om maar niet te laat te komen. Maar het is uiteindelijk allemaal goed gegaan en sinds die tijd heb ik heel vaak op Scandinavië gereden. Werkdagen van 17, 18 uur waren eerder regel dan uitzondering en soms trapte ik zelfs een hele nacht door.
Het werk bracht bij trouwens door heel Europa tot aan de Moldavische grens aan toe. Broer Tamme en ik hadden ook de kans om vracht te vervoeren naar Sint Petersburg in Rusland maar dat hebben we uiteindelijk maar niet gedaan. Mijn broer Jan nam op den duur het bedrijf van mijn vader over maar verkocht het bedrijf in 2002. Mede ingegeven door het feit dat ik kort te voren de overstap naar ‘olieboer’ ODN in Bedum maakte waar ik nu nog steeds met heel veel plezier werk.
Geen dag, wat, geen uur is hetzelfde en ik ben er tegenwoordig manusje van alles. Bestellingen doen, storingen oplossen en als het moet stap ik zo nog op de vrachtwagen om olie rond te brengen in de drie noordelijke provincies. Dit levert al een dikke werkweek op en die combineer ik min of meer met mijn eigen onderneming aan huis waarbij het ook steeds drukker wordt.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik moet nog 3,5 jaar tot mijn pensionering en verwacht deze tijd bij ODN vol te gaan maken, zoals ik er nu tegenaan kijk. Maar met Gert Beenes Schaatsservice Bedum krijg ik het ook steeds drukker. De passie voor de schaatssport is in 1998 ontstaan. Toen had ik daar de tijd voor want voorheen zat ik altijd in het buitenland.
In 1998 heb ik voor het eerst de schaatstocht van 200 kilometer op de Weissensee voltooid. Ik kreeg pas twee weken eerder te horen dat die kans zich voordeed en was zo zenuwachtig dat ik eerst mijn schaatsen en later vergeten ben om mijn portemonnee veilig op te bergen, die lag nog vol met Oostenrijkse schillings ergens midden op tafel in de omkleedtent. Maar ik heb hem wel uitgereden!
Toen in tien uur maar uiteindelijk wist ik mijn pr op te vijzelen naar 6 uur en 32 minuten. Ik ging mij toeleggen op het rijden van indoormarathons bij de veteranen en schaatste er zo’n 35 per seizoen. De helft op Kardinge binnen de eigen club en de rest tijdens marathons in de drie noordelijke provincies. Ik wist echter wel zoveel punten bij elkaar te schaatsen dat ik ook vier keer aan het NK marathon voor veteranen mee heb mogen doen.
In 2018 ben ik echter abrupt met schaatsen gestopt. Na zes keer de Alpe d’Huez beklommen te hebben voor het goede doel, kreeg ik twee weken later een onverklaarbare pijn aan mijn heup en dat luidde het einde van mijn schaatsloopbaan in. Even dreigde een heel groot gat maar toen was daar de kans om de toko van de helaas veel te vroeg overleden Willy Langeland over te nemen.
En sinds die tijd slijp ik in de winterperiode honderden schaatsen en ik verkoop ook allerlei materiaal dat betrekking heeft op alles wat met schaatsen en skeeleren te maken heeft. Van schaatsen en skeelers tot pakken en bidons aan toe. Ik heb hiertoe in huis twee speciale ruimtes ingericht waar ik in de drukke winterperiode zo’n dikke twintig uur per week zoet ben. Ook in de zomermaanden heb ik klandizie maar dan is het natuurlijk wel een stuk rustiger.
Ik heb er trouwens af en toe nog een derde baan bij maar daarover later meer. Want waar ik ook met heel veel plezier op terugkijk is mijn figurantenrol in het derde seizoen van de dramaserie Hollands Hoop die uitgezonden is door de VARA. Chris Zegers, Kim van Kooten en Marcel Hensema speelden hierin de hoofdrollen. Dochter Jeanine had zich al ingeschreven voor een figurantenrol en toen leek het Ninetta en mij ook wel wat om mee te doen. Met als gevolg dat ik uiteindelijk zeventien draaidagen door heel Nederland mee heb mogen spelen met onvergetelijke verhalen tot gevolg.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik kijk met veel plezier terug om mijn beide huwelijksdagen en vind het fijn te constateren dat beide vrouwen goed met elkaar op kunnen schieten. De geboorte van de kinderen en de kleinkinderen mag bij deze vraag uiteraard niet ontbreken. Ook het feit dat ik drie keer achter elkaar skeelerkampioen van Ten Boer ben geweest, mag er wel bij. En ook de uitnodiging van de KNSB om deel te nemen aan het NK marathon voor veteranen was bij elke officieel geadresseerde brief een hoogtepunt. Ook kijk ik met veel plezier terug op mijn tijd bij Hollands Hoop.
En de dieptepunten?
Mijn scheiding en het overlijden van mijn zuster Jannie twee jaar geleden. Zij heeft niet heel oud mogen worden. Ook het overlijden van schaatsvrienden Tiemen van Dijken en Willy Langeland heeft mij geraakt.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Waar we het qua werk nog niet over gehad hebben, is dat ik ook het rijbewijs om op een touringcar te rijden heb gehaald. Met de touringcar bracht ik vroeger al vele schaatsers naar de Weissensee. Toen de oorlog in Oekraïne begon, heb ik deze papieren ververst waardoor ik met de touringcar oorlogsslachtoffers uit Oekraïne onze kant op mocht vervoeren.
Daar kreeg eerst de firma Lanting en later de firma Drenthe Tours lucht van waardoor ik in de afgelopen jaren supporters van FC Groningen maar ook schoolklassen vol leerlingen naar onder andere Parijs en Barcelona heb vervoerd. Onlangs heb ik weer een rit naar Oostenrijk gemaakt en heb daar zelf ook genoten van het skiën en overige sneeuwplezier.
Eigenlijk heb ik door alle drukte een rem gezet op dit soort ritjes maar dit jaar rijd ik nog weer MBO-leerlingen van team Assen naar de Alpe d’Huez om mee te doen aan Alpe d’HuZes. Zelf verzamel ik voor dit doel lege flessen in bij de plaatselijke Plus. Vorig jaar wist dit team €380.000,- op te halen voor het goede doel.
Ik herinner mij ook nog een schaatswedstrijd op het Veluwemeer met als opstap Elburg. In Zwolle stond tegen die tijd toevallig ook een tanktrailer van ODN klaar en ik had met mijn baas afgesproken om met de vrachtwagen die kant op te gaan zodat ik die op de terugreis op kon pikken. Ik nam twee schaatsmakkers mee in de truck die zich net aan het omkleden waren toen ik de parkeerplaats naderde. De parkeerwachter kon zich er niets bij voorstellen dat ik ook mee ging doen aan de tocht maar toen kwamen net mijn omgeklede medereizigers tevoorschijn en mocht ik toch de grote truck op de parkeerplaats voor de rijders plaatsen.
Het moment dat ik mijn eerste wedstrijd op Kardinge won, zal mijn familie nooit meer vergeten. Ik moest mij naar het podium begeven maar stond nog aan de andere kant op de baan. Dus ik met mijn beschermhoezen nog onder mijn schaatsen de baan op en toen maakte ik voor het vele publiek en mijn gezin toch een spagaat. Iets waar we nog steeds smakelijk om kunnen lachen…..
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Door begin dit jaar te paragliden met mijn broer Jan in Oostenrijk, ging er een mooie wens in vervulling. Eerder had ik dit al tijdens een vakantie in Italië willen doen maar toen was ik ziek. Boven in de lucht was het in Oostenrijk heerlijk genieten geblazen van een prachtig sneeuwuitzicht.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Een scheiding overkomt je helaas, soms gaan dingen zo. Maar ik heb nergens spijt van hoor en heb genoeg bijzondere verhalen en avonturen beleefd.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat moet een hoog cijfer zijn, noteer maar een 8,5.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Volgens mij hebben we inmiddels genoeg besproken toch? Als mij nog een sappig verhaal te binnenschiet dan laat ik het je nog weten….