‘Wat je plant met liefde, raakt nooit uitgebloeid’, dat stond er op één van de kaarten die ik onlangs kreeg van een collega. Ter ere van mijn 25 jarig jubileum bij ‘het grote zaik’nhoes’.
Vijfentwintig jaar in het vak als kinderverpleegkundige en al vijfentwintig jaar liefde voor dit vak. Vijfentwintig jaar lief en leed gedeeld met kinderen en ouders, in één van de meest heftigste periodes van hun leven. En als je dan zo’n jubileum viert, dan ga je op zoek naar fotoboeken, naar plaatjes van de begintijd, de tijd die er tussen in lag en de tijd van nu.
De tijd gaat snel, maar al mijmerend boven die foto’s, bedenk ik me wat ik toch allemaal heb meegemaakt en heb mee mogen maken. In de tijd dat ik nog jong was en zelf geen kinderen had, stond het werk op nummer 1. De meeste uren van de week waren aan deze taak toebedeeld.
Ook een tijd waarin de kinderen nog relatief lang op de verpleegafdeling lagen. Voor ‘een nieuwe leukemie’ stond 25 jaar geleden zes weken lang in isolatie voorgeschreven om de kankercellen aan te vechten en de kinderen te beschermen voor de buitenwereld.
En als ik dan weken had van 7 dagen werken, 2 vrij en weer 5 dagen werken, dan zorgde ik vele uren voor deze net gediagnostiseerde kinderen. Dan maakte je in die uren veel pijn en verdriet met de kinderen en hun ouders mee en bouwde je een band op. Soms waren er grote complicaties en lagen de kinderen er soms een half jaar, of soms nog langer.
Later toen ik zelf kinderen kreeg werden de uren van werken wat minder. Maar de liefde voor het vak niet. Het kreeg zelfs een nieuwe dimensie. Want nu ik zelf moeder was, kon ik me nog beter verplaatsen in de ouders. Maar het maakte het er niet makkelijker op. Ik moest een nieuwe modus vinden om hiermee om te gaan.
Kinderen verplegen van hetzelfde geboortejaar als mijn eigen, gaf altijd een soort van schokje in mijn hoofd. Dan moest de knop wel even weer om en de professionele knop moest aangezet worden. Want als je in mijn vak te vaak de emotionele knop aan gaat zetten, dan hou je het niet vol. Terugkijkend zie ik mijzelf als een harde werker, die de patiënt altijd op nummer 1 zet en dan ook altijd het hoogste haalbare eruit wil halen. Niks was de afgelopen jaren te gek.
Zo was er een patiënt van 9 jaar die na weken van opname zo down was geworden en echt even een oppepper nodig had. Toen organiseerden we dat de hond van thuis voor één middagje zou mogen komen. Dit was voor mij een kwestie van de beveiliging overtuigen dat er op zondagmiddag zomaar een vrolijke viervoeter door de hal heen zou komen. En na wat overredingskracht mocht dit voor één keer….
Onlangs kwam ik haar, de patiënt, weer tegen en vertelde ze in geuren en kleuren hoe mooi die dag was, en dat ze dat toen echt nodig had om verder te kunnen. Dat is toch geweldig! Voor ons als team iets kleins, even buiten de kaders, maar voor dit meisje van grote waarde.
Afgelopen jaar heb ik mijn functie op de verpleegafdeling omgeruild voor een functie op de kinderpoli. Op vrijdag voor kerst hoorde ik een donkere mannenstem bij de balie mijn naam noemen. Of zuster Alyke ook op de poli was.
Hij had me gezocht op de verpleegafdeling, maar ze hadden daar gezegd dat ‘ze nu beneden werkte’. Inderdaad zei de secretaresse: ‘die werkt nu hier’. Op het moment dat ik mijn naam hoorde, liep ik toevallig richting die balie. Op dat moment kon ik de beste man nog niet helemaal plaatsen.
“Ken je me nog??” Was het eerste wat hij tegen me zei. Ik keek hem aan…..en direct wist ik het. Twintig jaar geleden was hij een puber, kreeg leukemie en lag maanden, bijna een jaar bij ons op de afdeling.
De tijd waarin ik nog fulltime werkte en dus bijna een jaar voor deze beste jongen heb mogen zorgen. Vele chemokuren heb mogen aanhangen, vele complicaties heb mogen aanvechten, plannen gemaakt zodat hij het aan zou kunnen.
En kijkend naar mogelijkheden hoe we samen door deze strijd heen zouden kunnen komen. Door de chemo, door het erge ziekzijn in een rolstoel beland. ‘Maar verder heb ik een prachtig leven hoor Alyke’. Ik heb gestudeerd, heb mijn rijbewijs gehaald, heb een aangepaste auto, heb een lieve vrouw en zelfs…..twee kinderen! Mede dankzij jou!’.
‘En zo vlak voor kerst, 20 jaar later, moest ik hier even zijn in het ziekenhuis en ik dacht aan jou’. ‘En dacht…ik ga even kijken of ze er nog is!’ En ik was er nog. Wat een mooi moment, precies op het juiste moment, waarin ik het zelf wat lastig had, kwam hij zomaar even langs. Om te vertellen dat hij na 20 jaar nog steeds dankbaar is voor de zorg ik hem heb gegeven.
Wat je plant met liefde, raakt nooit uitgebloeid…..