Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Ik heb geen eenvoudige naam hoor. Want voluit is het Mina Jochbed Ferdinandus-Jempormiasse. Ik ben op 25 januari 1951 geboren in Malang op de Moluken, onderdeel van Indonesië. Twee maanden na mijn geboorte zijn mijn ouders met nog twee kinderen naar Nederland gevlucht. Mijn vader vocht als militair mee met de Nederlandse strijdkrachten en het werd voor hem zeer gevaarlijk om in zijn eigen land te blijven.
We kwamen terecht in een speciaal voor ons ingericht kamp nabij Finsterwolde in de Carel Coenraadpolder. Voor ons werden hier na de oorlog opgepakte NSB-ers ondergebracht en deze plek kreeg later de naam ‘het Ambonezenbosje’ mee. In Nederland kreeg het gezin Jempormiasse er nog vier kinderen bij. Mijn moeder is helaas al op 35-jarige leeftijd overleden. Dat maakte dat ik al op jonge leeftijd volwassen moest worden.
Ik herinner mij nog goed de verhuizing naar Appingedam na enige jaren want hier woonde ik voor het eerst in een stenen huis. Na getrouwd te zijn, vertrokken mijn man en ik naar Amsterdam en daar hebben we zeven jaar gewoond. Ik kreeg heimwee en wilde graag weer terug naar Appingedam en daar woon ik nu nog steeds en wel met veel plezier in de Molukse wijk.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben al op jonge leeftijd getrouwd met Tommy Ferdinandus. Toen we nog in het kamp woonden, haalde hij mij al op om samen naar school te gaan. Tommy was, net als ik, heel muzikaal en speelde op gitaar, bas- en steelgitaar. Ik heb drie kinderen, Suzy is 54, woont in Hoogezand en werkt in de verzorging. Angelina is 50 jaar en woont in Zaandam, ze werkt voor de rechtbank in Haarlem. Onze jongste dochter Asnat is 43 jaar, woont lekker dichtbij in Delfzijl en staat voor de klas.
Ik ben de trotse oma van vijf kleinkinderen waarvan de jongste zeven is en de oudste al in de dertig. Ook mijn dochters zijn heel muzikaal en ik treed nog regelmatig op met Angelina en Asnat. Onlangs nog in Martiniplaza en binnenkort staan we in Paradiso in Amsterdam.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Winschoten ging ik naar de huishoudschool in dezelfde plaats. Daarna volgde ik nog naailessen in Groningen en in die stad kreeg ik ook mijn eerste baantje toen ik bij Müller & Co ging werken als naaister. In Amsterdam heb ik ook in de nodige winkels gewerkt als naaister en ik repareerde daar onder andere kapotte kleding. Toen kwamen de kinderen en ben ik gestopt met werken. Maar naast het werken was ik ook al op jonge leeftijd aan het zingen, daarover meer in de volgende vraag.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik weet nog dat ik als jong meisje in de klas mocht zingen omdat ik zo’n mooie stem had. Ook vroeg mijn vader wel eens aan mij of ik het liedje ‘He’ll have te go’ van Jim Reeves voor hem wilde zingen, omdat hij niet in slaap kon komen. Tommy was ook erg muzikaal en samen maakten we al op jonge leeftijd muziek. Toen er een bassist en een drummer bijkwamen, was er sprake van een echte band. Echter wel een band zonder een eigen naam. We stonden bekend als de Molukse band uit Appingedam en traden regelmatig op bij ons in de wijk en op Ambonese feestavonden.
Zo werd ik ontdekt waardoor ik ook bij andere Molukse bands op ging treden. Later trad ik met Tommy en mijn dochters op en werden wij een echte familieband. En in Martiniplaza en Paradiso gebeurde dat dus voor duizenden mensen. Op het podium kom ik echt tot leven, daar voel ik mij het meest gelukkig.
Tommy en ik werden gevraagd om in theaterproducten op te treden en dat deden we bijvoorbeeld in de Molukse kerk in Appingedam. Maar we deden ook regelmatig mee tijdens openluchttheatervoorstellingen die bijvoorbeeld op een voetbalveld werden gespeeld. Een van de voorstellingen ging over onze Molukse geschiedenis.
Nog steeds treed ik elke zondag op in de Molukse kerk in Appingedam samen met mijn broer Rudi die gitaar speelt. Ik zing daar onder andere eigen geschreven teksten van bekende nummers in het Maleis. Tegenwoordig treed ik dus ook vaak op met het duo Dusted Roads. Ik ben erg blij dat Ben Zuur in juni 2023 op zoek ging naar een zangeres en bij mij uitkwam.
Ik zing normaal soulnummers maar de nummers die Ben uitzoekt zijn vooral countrysongs en nummers uit de jaren zestig, heel gevarieerd maar ook muziek voor ouderen. Wat je misschien niet zou verwachten maar wat wel zo is, dat ik het erg leuk vind om in het Gronings te zingen. Ik geniet erg van onze optredens en kijk nu al uit naar de Pinksterfeesten in Delfzijl. Op 1e Pinksterdag staan we namelijk op het hoofdpodium van Klein Ibiza en daar heb ik erg veel zin in.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De mooiste tijd uit mijn leven, beleefde ik in de CC-polder toen we in Finsterwolde ons eigen kamp hadden. Toen had ik mijn beide ouders nog en kende ik nog geen zorgen en genoot dus van een onbezorgde jeugd. Ook mijn trouwdag met Tommy en de geboorte van de kinderen en de kleinkinderen mag bij deze vraag niet ontbreken.
En de dieptepunten?
Het plotseling overlijden van Tommy tijdens een optreden, dit is zes jaar geleden gebeurd. Dit heeft een enorme impact op mij gehad, ik kwam in een slechte periode in mijn leven terecht. Maar de muziek en onze optredens maken het leven weer wat mooier. Het doet mij enorm goed wanneer ik complimenten krijg over mijn stem of wanneer ze zeggen dat ze van een optreden genoten hebben. Muziek is voor mij een hele mooie uitlaatklep geworden. Wanneer ik optreed, heb ik geen zorgen meer.
Mijn moeder overleed al op 35-jarige leeftijd door een hersenbloeding. Op slag was mijn onbezorgde jeugd voorbij. De drie oudste kinderen, kregen allemaal een taak. De oudste moest koken, de middelste regelde de was en ik kreeg de zorg over de vier jongste kinderen.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Ik heb Ben Zuur op een bijzondere manier leren kennen. Hij moest namelijk voor een internetbestelling sambal ophalen bij mijn buurman. Daar vertelde hij dat hij op zoek was naar een zangeres om een nieuw duo te vormen.
Mijn buurman riep mij toen en zo is Dusted Roads eigenlijk op een heel toevallige manier ontstaan. Ben en ik hadden direct een klik. Hij vroeg mij of ik een liedje in het Gronings wou zingen en daar ging ik mee akkoord maar dan moest hij wel weer een liedje in het Maleis zingen.
Het samen repeteren, vind ik geweldig. Eén keer per week haalt Ben mij al vroeg in de middag op en dan repeteren we in een speciale oefenruimte in zijn huis. Pas tegen 19.00 uur brengt hij mij dan mij weer terug. Ik zou het helemaal niet erg vinden wanneer we nog vaker zouden repeteren maar gelukkig treden we ook regelmatig op. Zo zijn we onlangs weer in De Tirrel in Winsum geweest.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Gewoon lekker op dezelfde manier doorgaan als nu. Lekker repeteren en optreden en daarbij natuurlijk genieten van de kinderen en de kleinkinderen.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Spijt? Ik zou het zo niet kunnen bedenken. Soms kan ik wel heel fel overkomen, dat is mijn temperament. Maar dat meen ik dan niet hoor, ik heb een heel klein hartje. Je moet mij eerst wat beter leren kennen. Maar ik ben wel van de tijd. Tijd is tijd wat mij betreft!
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Toen ik nog in het rouwproces van mijn overleden man zat, zou ik een vier gezegd hebben. Maar wanneer ik met de muziek bezig ben, dan is het al snel een acht of negen. En wanneer ik met mijn draadloze microfoon door een zaal met oudere mensen loop die heerlijk meezingen en klappen dan ga ik voor een tien. Gemiddeld wordt het dan een 8. Ik ben sowieso een dankbaar mens die met weinig tevreden is.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Kom gerust een keer naar ons kijken. En noteer nu alvast 8 juni in de agenda want dan staan we dus op het hoofdpodium van Klein Ibiza tijdens de Pinksterfeesten in Delfzijl. Graag tot ziens!