Het is 7:00u in de ochtend als ik met een verse bak koffie aan de keukentafel zit. De ontbijtboel staat er nog er nog en de agenda voor vandaag staat vol gepland met allerlei werkgerelateerde afspraken. Ik vind het echter heerlijk om op dat moment nog even te mijmeren. De haan kraait al vanaf een uur of 4 alsof het een lieve lust is en de vogels kwetteren. Het voorjaar komt eraan. Alles zindert en ademt frisse lucht.
In gedachten dwalen mijn ogen door de keuken waar ik inmiddels al 23 jaar zit en mijn blik valt op een ansicht die ik op onze buffetkast heb gehangen. Een ansicht met afbeeldingen van mijn geboortedorp Onderdendam. Het dorp waar ik niet alleen ben geboren, maar ook ben opgegroeid en heb gewoond tot ik op mijn 27e naar Spijk verhuisde.
Op het ansicht zie ik het oude majestueuze postkantoor, op de plek waar nu dorpshuis Zijlvesterhoek gevestigd is, het hoekje vanaf Vaartzicht met de brug richting Fraamklap, de oude school aan de Warffumerweg waar ik ook nog een blauwe maandag heb rondgelopen en last but nog least, het o zo karakteristieke Waterschapshuis.
Het Waterschapshuis dat natuurlijk jarenlang bekend stond als waterschap Hunsingo. Met de treffende tekst op de gevel: “dij nait wil dieken mout wieken”. Dit gebouw huisvestte ook “het Genootschap ter bevordering van Nijverheid”. Ik ken het vooral van de vele stappen die ik er met mijn moeder zette. Mijn moeder deed dat “Genootschap ter bevordering van Nijverheid” eer aan en werkte jarenlang als schoonmaakster en later als gastvrouw in het Waterschapshuis. Er zijn zelfs dagen geweest dat ons gezin op het huis van de beheerders paste en mijn moeder alle taken overnam.
Ik herinner me nog het gezellige huis van Cees en Ans Bos, die jarenlang beheerders waren. Zij woonden naast het Waterschapshuis waarbij een enkele deur in de keuken hen ervan scheidde. Die keuken was een soort van hoofdkwartier voor alles wat er voor en door medewerkers van het waterschap moest worden geregeld. Ik zie nog mijn moeder in enorme pannen snert roeren. Er was altijd reuring.
In de grote hal lag marmer dat zo spiegelglad was dat ik mezelf erin kon zien en zo koud aan mijn voeten was dat ik altijd het idee had dat je erop kon schaatsen. Als ik vanaf daar via de trap naar boven liep, weerklonken mijn stappen door het hele gebouw. Ik was daar vaak helemaal alleen aan het struinen door alle vertrekken. Boven was een recreatiezaal met een pingpongtafel en er lag altijd wel ergens een suikerklontje om op te snoepen.
Het mooiste vertrek was het grote kantoor van dhr. Clevering, de voorzitter. Het vertrek ademde mannelijkheid. Het rook er naar sigaren en er stond een enorm zwaar bureau met een groen vilten schrijfvlak erop. Ik fantaseerde er altijd over alle zwaarwegende besluiten die daar waren genomen met invloed op het welzijn van alle mensen en de wereldvrede. Ik had werkelijk geen idee wat die hooggeplaatste mensen daar eigenlijk deden.
Op de plek waar ik nu woon, kan ik de dijk zien. De dijk waarachter de brede Eems loopt en je tot aan Duitsland kijken kunt. De dijk waar in opdracht van de provincie en het waterschap hard gewerkt wordt aan een dubbele dijk met een getijdenduiker om ons te beschermen tegen het wassende water en passant nog even uit te proberen of zilte landbouw iets is om te gaan bedrijven. Het waterschap behelst steeds meer dan alleen waterbeheer lijkt het wel, want dit project zou ook goed zijn voor natuur, landbouw en recreatie.
Bijzonder is het, om te bedenken dat ik wellicht in het vertrek ben geweest wat de bakermat was van vele ideeën om het water te keren en te weren. In het monumentale Waterschapshuis in het pittoreske Onderdendam waar ik vele voetstappen samen met mijn moeder heb gezet om toch een klein onderdeeltje van de dijkbewaking te zijn en het “Genootschap ter bevordering van Nijverheid” eer aan te doen…