Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Elizabeth Bos – Mulder, dat is mijn volledige naam, roepnaam Lies. Ik ben op 26 augustus 1955 geboren in Hoogezand-Sappemeer. Mijn twee oudere broers wonen in Froombosch en De Wilp en ik heb nog een oudere zus die in het Noord-Hollandse Bergen woont. Mijn vader was inkoper en buitenlandcorrespondent bij strokartonfabriek Scholtens in Sappemeer. Mijn moeder zat eerst op de binnenvaart en regelde later het huishouden. Het waren lieve mensen.
Veel verhuizingen heb ik niet meegemaakt in mijn leven. Toen ik 1 was, is het gezin Mulder nog verhuisd in Hoogezand-Sappemeer zelf maar daar weet ik dus niets meer van. En vervolgens ben ik in 1991 hier aan de Groensingel in Middelstum terechtgekomen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben in 1992 getrouwd met de oorspronkelijk uit Stedum afkomstige Menno Bos. Ik heb hem leren kennen tijdens een Oad-busreis naar ons vakantieland Oostenrijk. Dat was in 1990. Hij was met zijn buurman op stap en ik met een oudtante. We zijn op deze vakantie met elkaar en meerdere mensen uit eten gegaan en ik heb nog een cadeautje gekocht voor zijn verjaardag tijdens deze reis. Serieus werd het toen hij eens bij mij thuis langs kwam op visite en van het een kwam het ander.
In 1994 werd onze dochter Miranda geboren. Zij is getrouwd met Jan Willem Kooistra en ze wonen in Leeuwarden. Miranda is pedagogisch medewerkster en Jan Willem eerste automonteur.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de kleuterschool en lagere school in Sappemeer wilde ik zelf wel naar de MAVO maar het werd de huishoudschool. Daar koos ik voor het onderdeel zorg en welzijn want ik wilde wel de verzorging in. Maar daarvoor was ik nog te jong toen ik op 16-jarige leeftijd mijn diploma behaalde. Ik ben toen eerst de opleiding gezinsverzorging gaan doen maar merkte al snel dat het praktijkwerk mij niet lag. Na een jaar kwam voor mij een eind aan deze opleiding.
Ik zag toen dat ze bij Gieterij Borcherts in Sappemeer een administratief medewerkster zochten en ik besloot naar deze functie te solliciteren en werd na een gesprek aangenomen. Ik verdiende daar in die tijd zo’n tachtig gulden in de week en dat was begin jaren zeventig veel geld. Ik ging ook weer aan de studie en behaalde in de avonduren alsnog mijn Mavodiploma, waar ik erg trots op was, en volgde ook cursussen boekhouding, steno en typelessen.
Ik was in het begin de enige vrouw die voor dit bedrijf werkte. In de fabriek zelf werkten 40 mannen en ik ondersteunde op kantoor de directeur die al het regelwerk voor zijn rekening nam. Zo hield ik mij op den duur ook bezig met de loonadministratie en de vrachtbrieven. Al met al heb ik zo’n twintig jaar met veel plezier voor Borcherts gewerkt maar toen belandde ik door omstandigheden in de ziektewet.
Vervolgens werd ik zwanger van Miranda en daarna kwamen er nog meer kwalen opzetten waardoor ik uiteindelijk in de WAO ben beland. Tussendoor heb ik wel heel veel sollicitatiebrieven verstuurd, dat moest natuurlijk ook om in aanmerking te komen voor een uitkering, maar ik ben nooit meer ergens aan de bak gekomen. Pas in 2019, vlak voor mijn pensionering, werd er bij mij een erfelijke ziekte geconstateerd.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Zeker in het begin heb ik de sociale contacten met mijn collega’s en de vertegenwoordigers die over de vloer kwamen erg gemist. Maar toen kwam Miranda en had ik afleiding genoeg. Menno en ik kochten ons later een caravan en in de weekenden gingen we eerst vaak naar Zeegse en vervolgens naar Gasselte. In die tijd was ik ook veel aan het lezen en aan het puzzelen waarbij het oplossen van sudoku’s nog steeds tot mijn favoriete bezigheid behoort.
Nu ben ik verslaafd aan de telefoon en aan Wordfeud. Ook mag ik graag verhaaltjes in het Gronings schrijven voor een Groninger website. Klaverjassen vind ik heel leuk om te doen en dat geldt ook voor het Kezenspel. Vroeger was ik ook sportief aangelegd want ik zat op gymnastiek en mocht graag dansen. Ik heb accordeonles gehad en drie jaar toneel gespeeld.
Nog steeds mogen Menno en ik hier in de buurt graag naar toneelvoorstellingen gaan zoals in ’t Zandt en Westerwijtwerd. Ook bezoeken we regelmatig rommelmarkten in de omgeving en de kunst is dan om met zo min mogelijk spullen thuis te komen. Ik mag dus graag een beetje snuustern.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Onze trouwdag en de geboorte van Miranda. Ook op haar geregistreerd partnerschap met Jan Willem kijk ik met veel plezier terug. En dat geldt ook voor onze wekelijkse uitstapjes naar eerst Zeegse en later Gasselte.
En de dieptepunten?
Familieleden en vrienden die op veel te jonge leeftijd overleden zijn. Mijn moeder kreeg op zestigjarige leeftijd ALS en is twee jaar later al overleden. Het allergrootste dieptepunt was de kankerdiagnose die Menno twee jaar geleden te horen kreeg, dat had zijn weerslag op ons hele gezin. Er werd een tumor in zijn darmen geconstateerd en dan staat je leven op de kop natuurlijk.
Maar na een behandeltraject van anderhalf jaar is hij nu schoon verklaard, dat is dan weer een hoogtepunt natuurlijk. Én hij is direct gestopt met roken. Zelf heb ik ook de nodige operaties moeten ondergaan, inmiddels zo’n negen keer, maar ik ga niet bij de pakken neerzitten hoor.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Onze dochter woont dus in Leeuwarden en op een dag wilden wij daar de omgeving verkennen. Naast de dierentuin ligt recreatiegebied De Groene Ster en daar lag ook een vlot in het water. Mijn schoonzoon had direct al zo’n voorgevoel waarschijnlijk en zei: ‘daar ga ik niet op!’ Maar wij wilden hiermee wel even naar de overkant peddelen.
Hoewel de zon scheen was het een koude dag en je voelt hem al aankomen natuurlijk. Ik kukelde inderdaad achterover in het water. Mijn eerste gedachte was dat ik verzoop maar ik kan wel zwemmen natuurlijk. En vervolgens bleek het water warmer aan te voelen dan verwacht. Maar het was een hele consternatie om weer op het vlot te komen. Miranda heeft toen enige vuilniszakken voor mij opgehaald voor mijn natte kleren en om mij warm te houden en zo zijn we snel weer naar huis gegaan.
Wanneer ik onderweg ben, kijk ik altijd goed om mij heen. Ik heb daardoor eens een kind kunnen redden dat aangevallen werd door een hond en een kind dat verstrikt geraakt was in een kluwen touw. En samen met de moeder heb ik ook eens een kind uit het water gehaald. Ook heb ik ooit mijn toenmalige buurman, die op sloffen de trap op ging om op zijn dak de antenne bij te stellen, naar beneden begeleid want ik zag hem boven aardig wit wegtrekken.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Een vliegreis maken want ik heb nog nooit gevlogen. Maar Menno heeft vliegangst dus of het er ooit van komt? Naar Dubai vliegen of naar Australië, daar heb ik een nicht wonen, dat lijkt mij nog wel wat.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Als ik alles over zou kunnen doen, was ik in mijn jeugd hopelijk wat mondiger geweest. Zeker in het begin van mijn werktijd was ik erg bleu en had ik vaak nog geen weerwoord. Maar ondanks dat heb ik daar een goede werktijd gehad hoor.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Dat moet wel een hoog cijfer zijn, noteer maar een acht. Ik heb het nodige meegemaakt maar wil zeker niet zielig gevonden worden.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ik zal even mijn papiertje erbij pakken. Chinees eten en of naar de wok gaan, dat is altijd lekker. André Rieu behoort tot mijn favoriete musici en ik geniet tijdens taptoes van de doedelzakspelers. Dirty Dancing en de Sound of Music behoren qua films tot mijn favorieten en wanneer er dansen op tv is, dan kijk ik daar uiteraard graag naar.
Ik moest in het begin wel even wennen hoor in Middelstum. Ik was bijvoorbeeld gewend om overal mijn fiets op slot te zetten maar op den duur kwam er een oud mannetje op mij af en die gaf aan dat er in Middelstum niet gestolen werd. Wanneer er buiten een sirene te horen was dan zag je de mensen met elkaar praten over wat er aan de hand zou kunnen zijn maar daar was ik in Hoogezand-Sappemeer natuurlijk wel aan gewend geraakt, aan die sirenegeluiden.
Ik zou willen eindigen met de oproep om toch maar vooral van het leven te genieten. Als ik naar de mensen op straat kijk wanneer we een dagje weggaan dan kom ik weinig vrolijkheid tegen. Het is net alsof veel mensen in de put zitten of zwaarmoedig zijn. Ik probeer zelf altijd positief in het leven te staan en beleef altijd wel wat.
Toen we wekelijks nog een huishoudelijk hulp over de vloer kregen was dat altijd het eerste waar ze naar vroeg. Of ik nog wat bijzonders beleefd had en vervolgens was er altijd wel wat te melden. Ach ja, als je maar oog hebt voor de mooie dingen om je heen…..