Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Carin van de Wal-Hollebrandse. Ik ben op 6 juli 1962 geboren in Amsterdam en heb nog een jonger zusje. Mijn vader werkte als administrateur voor een bejaardentehuis en mijn moeder was directiesecretaresse bij een inkooporganisatie. We zijn in 1970 van Amsterdam naar Vianen verhuisd en in 1980 ben ik een jaar naar Frankrijk gegaan voor het avontuur en om wat van de wereld te zien. Na een jaartje Utrecht heb ik dat avontuurlijke leventje in Canada nogmaals een jaar opgepakt.
Daarna ben ik in Amsterdam gaan samenwonen en Jan en ik zijn in 1994 naar Amstelveen verhuisd. In 1999 waren we klaar met al die ‘gebakken lucht’, oftewel zat van het gejaag en het gejakker. We hebben de auto gepakt en zijn door Nederland gaan toeren. In Groningen hebben we in Uithuizermeeden uiteindelijk één huis bezocht en we waren direct verkocht. Inmiddels wonen we al weer dik een kwart eeuw met veel plezier aan de Hoofdstraat in Uithuizermeeden.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik heb Jan van de Wal op 18 augustus 1974 leren kennen tijdens onze eerste schooldag op de HAVO in Utrecht. Liefde op het eerste gezicht was het niet, we hadden aanvankelijk een soort knipperlichtrelatie. Maar precies tien jaar na deze eerste ontmoeting zijn we verloofd om elkaar vervolgens op 18 augustus 1987 het jawoord te geven. Achttien augustus is voor ons dus een heel belangrijke datum en op die dag ondertekenden we ook het koopcontract van ons huis en in 2001 hebben we op die datum ons museum geopend.
Het huwelijk heeft ons twee dochters geschonken die inmiddels beiden zijn getrouwd. In 1991 is Rozemarijn geboren, zij woont in de wijk Helpman in Groningen. Drie jaar later kwam Lara op de wereld en zij is uiteindelijk in het Gelderse Zevenaar terechtgekomen.
Wat is uw voormalig beroep?
Na het behalen van mijn HAVO-diploma, heb ik op Schoevers een jaar lang de opleiding receptioniste en informatrice gevolgd en succesvol afgerond om vervolgens in Frankrijk als au pair ‘het leven te gaan leven’. Dat deed ik twee jaar later ook in Canada en in die tijd ben ik ook aan mijn talen gaan werken. In Frankrijk volgde ik een opleiding Frans en in Canada ging ik voor de Spaanse taal omdat ik het Engels inmiddels goed beheerste. Tussendoor werkte ik als receptioniste in het Holiday-hotel in Utrecht.
Na mijn tijd in Canada heb ik vervolgens als frontoffice receptioniste in het Crest-hotel in Amsterdam gewerkt. Vervolgens ben ik op 1 februari 1986 bij KPMG terechtgekomen en daar heb ik vervolgens 27 jaar gewerkt op diverse afdelingen. Tot 1999 in Amsterdam en daarna in Groningen.
Ik begon als telefoniste maar ben ook voor de afdelingen facility, het archief, risk management en client support werkzaam geweest en ik heb mij ook een tijdje met de kunstcollectie beziggehouden. Als spin in het web heb ik vele jaren met veel plezier voor KPMG gewerkt maar de organisatie werd wel steeds groter. Dat voelde jarenlang als een warme jas maar het was net alsof die begon te krimpen terwijl ik zelf verder groeide.
In 2012 nam ik dan ook het besluit om voor mijzelf te gaan beginnen en ik richtte in Uithuizermeeden Bureau B.L.I.K. op: Binnen grenzen – Lijnen uitzetten – Inzicht creëren – Kansen benutten. Dat is waar BLIK voor stond. Het leidde in al die jaren tot een 25-tal projecten op het gebied van toerisme, recreatie, cultuur en cultuureducatie.
Enige mooie projecten en opdrachtgevers die me nu te binnen schieten waren Douwe Egberts, GRID – Grafisch Museum in Groningen, Stichting Hogeland op de Kaart, de Culturele Raad Eemsmond, Stichting Oud-Hollandse gerechten, het Quilt-festival, Samen in Beeld TV, Gronings Vuur en het Noordelijk Scheepsvaartmuseum. Allemaal mooie en gevarieerde opdrachten waarin ik mijn creativiteit helemaal kwijt kon.
Ik ben al met al bijna twaalf jaar met mijn eigen bureau bezig geweest en dat met veel plezier. Eén van mijn opdrachtgevers was Zorgbelang Groningen en die bood mij op den duur een vaste baan aan. En dan ga je toch nadenken en de baan als verhalenverteller, waarbij de belangen van die mensen in de zorg waar het echt om gaat voorop staan, was te mooi om te laten schieten.
Ik begeef mij in de driehoek zorgbepalers-zorgbetalers-zorggebruikers. We gaan regelmatig met elkaar om tafel en bespreken onder het genot van een bakje koffie de nodige heikele punten. Officieel doe ik dit werk voor 20 uur in de week maar in de praktijk zijn het er altijd meer.
Ik combineer het betaalde werk met het vrijwilligerswerk voor bijvoorbeeld Vrouwen van Nu Groningen waarvoor ik in het provinciaal en landelijk bestuur zit, Rotaryclub Het Hogeland waar ik secretaris ben en het adviseurschap voor de denktank van Leefbaar Meij. Daarbij ben ik sinds 2009 voorzitter van Stichting ‘Blik op Uithuizermeeden’.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Bij Jan is twee jaar geleden blaaskanker geconstateerd. Het gaat op zich gelukkig goed met hem naar omstandigheden maar zo’n mededeling verandert je kijk op het leven en het werk wel. Beiden zijn we echt wel van plan om tot 67 jaar door te werken als onze gezondheid dat toelaat. Jan is docent Godsdienst en Maatschappijleer aan het Lauwerscollege in Buitenpost. Beiden zijn we dus maatschappelijk betrokken, zo is Jan bijvoorbeeld raadslid geweest voor het CDA en hij is nog altijd actief binnen de protestantse gemeente van Uithuizermeeden. Het kan zijn dat we het betaald werk op den duur loslaten en de maatschappelijke betrokkenheid vasthouden.
Wat ook zo’n 20 uur per week van mijn tijd opslokt dat is Museum Het Behouden Blik, gevestigd in onze omgebouwde garage, dat zich tot het kleinste / leukste museum van Noord-Nederland heeft ontwikkeld. Mijn fascinatie voor alles op blikgebied begon op mijn zevende toen mijn oma in Middelburg al haar blikken weg wilde doen en ik er een paar van haar kreeg. Ik was direct verkocht en ben blijkbaar geboren met een blikkentik.
Ik ging mij steeds meer in het ontstaan en de hoeveelheden verdiepen en struinde allerlei tentoonstellingen af. Helaas ontbrak aanvankelijk de ruimte om er meer aan te schaffen maar dat veranderde toen we in Uithuizermeeden gingen wonen. Daarbij heb je hier van die mooie rommelmarkten en ik struinde ze met regelmaat af. Dat leidde in 2001 dus tot Stichting Museum Het Behouden Blik waaraan ook de nodige vrijwilligers verbonden zijn die zich bijvoorbeeld inzetten als gastheer of gastvrouw of zich bezig houden met kennis vergaren en mailbeheer en het geven van lezingen op locatie.
We zijn begonnen met 600 blikken en hebben nu zo’n 6.000 in ons bezit. Reeds bij de opening werden ons van alle kanten blikken aangeboden. Volgend jaar hopen we ons 25-jarig bestaan te mogen vieren en de voorbereidingen voor de festiviteiten zijn inmiddels gestart. We zijn elke donderdag geopend en daarnaast op afspraak. In al die jaren hebben we inmiddels ruim 16.000 bezoekers mogen verwelkomen die gemiddeld anderhalf tot twee uur blijven. Iets waar menig museum jaloers op is en daarbij scoren we ook hoog in het aantal herhaalbezoeken.
Dat heeft bijvoorbeeld te maken met het feit dat we onze collectie drie keer per jaar ‘verversen’ en daardoor zorgen voor de nodige variatie. Het thema Koffie/Thee/Cacao is onze hoofdcollectie en daarnaast hebben we ook een ruime collectie blikken op het gebied van Groningen, het huishouden en de verzorging. Het museum is dus zeker een bezoekje waard!
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De geboorte van onze dochters, onze verhuizing naar Groningen en het starten van mijn eigen bedrijf destijds.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn schoonmoeder in 1996 op 62-jarige leeftijd na een kortstondig ziekbed. En het nieuws dat Jan ziek bleek te zijn.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Bijzonder natuurlijk dat de datum van 18 augustus zo vaak terugkeert in dit verhaal. Maar liefst vijf keer om precies te zijn. Onze eerste ontmoeting op de HAVO, onze verloving, die ook groots gevierd werd, plus onze trouwdag, het tekenen van ons koopcontract direct na onze vakantie op Terschelling en tot slot de opening van Museum Het Behouden Blik.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Gewoon zo doorgaan eigenlijk. Ik hoop daarbij 106 jaar te worden met mevrouw Sikkema uit Uithuizermeeden als grote voorbeeld. Zij is onlangs zelfs 107 jaar geworden. Ik hoop daarbij wel fysiek gezond te mogen blijven en tegen die tijd nog steeds geïnteresseerd en nieuwsgierig in de wereld te staan.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Als ik er zo over nadenk heb ik nergens spijt van en ik zou mijn leven net zo overdoen als ik de kans zou krijgen. Misschien had ik een studie moeten volgen, ik ben de enige in ons gezin zonder bul maar ben er uiteindelijk wel gekomen. Daarbij heb ik in mijn jongere jaren het nodige van de wereld gezien en dat is ook heel wat waard.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer maar een tien. Waarbij ik wel kwijt wil dat niet alles ons is aan komen waaien hoor. Daar hebben we wel knetterhard voor moeten werken maar dat is niet erg natuurlijk.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Blijf leuke dingen doen in je leven en blijf gezond! Doe geen dingen omdat het moet of omdat het als een verplichting voelt. Daarvoor is het leven uiteindelijk veel te kort. Prima natuurlijk wanneer je afsluit met de linkjes naar de website en de Facebookpagina van Het Behouden Blik: www.hetbehoudenblik.eu / https://www.facebook.com/hetbehoudenblik. We zijn het hele jaar door geopend dus graag tot ziens!