In de periode rondom kerst was het weer streamen geblazen. Ik verketter de vrouw soms wel eens met haar Netflix, Videoland en Viaplay maar vaak heeft het ook wel zijn voordelen want vervelen wordt nog lastiger. En een avondje gezellig thuis wordt een stuk aantrekkelijker want er is altijd wel wat moois of bijzonders te zien.
Of het nu een serie, documentaire of film is, je krijgt de lange winteravonden wel om. De afgelopen maanden heb ik mij bijvoorbeeld vergaapt aan een stuk of zeven seizoenen Gooische Vrouwen, wat een hilarische serie is dat toch. Echter, nog drie afleveringen te gaan dan zit die pret er weer op. Maar vervolgens is het misschien wel weer ‘Een winter vol liefde’-kijken geblazen.
In die weken rond Kerst, heb ik ook met belangstelling naar de documentaire over de Zweedse DJ en producer Aviici gekeken. Het muzikale genie die in april 2018 overleed. Naar ik aanneem sloeg hij destijds de hand aan zichzelf. Integrerende beelden over zijn jonge jeugd en zijn jeugdvriend, daar begint het allemaal mee. Tim Berg veinsde tegen zijn ouders altijd dat hij alle dagen braaf naar school ging maar wanneer die naar het werk afreisden dan ging hij met zijn jeugdvriend terug naar huis om zich hele dagen lang in de muziek uit te leven.
En hij bleek er aanleg voor te hebben. Toen hij met de juiste mensen in contact kwam, was er geen houden meer aan. Mooi om te zien was het feit dat zijn manager voor zijn uiteindelijke doorbraak, het nummer Levels, een half miljoen euro wist los te troggelen bij een platenmaatschappij die hunkerde naar een nieuwe grote hit. Geveinsd werd er dat er een bod van een half miljoen door een andere platenmaatschappij was geboden maar dat was compleet uit de lucht gegrepen. Toch leverde Levels geen windeieren op want het betekende in 2011 de grote internationale doorbraak van Aviici.
De documentaire liet zien hoe de wereld langzaam maar zeker aan zijn voeten kwam te liggen. Maar ook hoe het vele reizen en het altijd moeten leveren mentaal zijn tol gingen eisen. Mooi was bijvoorbeeld wel het samenwerkingsverband met zanger Chris Martin van Coldplay die een enorme fan van hem was. Volgens mij hadden ze slechts een uurtje de tijd om wat in elkaar te flansen maar het leverde uiteindelijk de klassieker ‘A sky full of stars’ op.
Het ging echter qua drugs van kwaad tot erger met als gevolg een interventie opgezet door zijn familie en vrienden wat leidde tot een kentering in man’s jachtig bestaan. En net toen hij zijn leven weer op de rails leek te krijgen, was daar het abrupt einde. Hoe dit precies in zijn werk gegaan is, niemand die het exact weet. Maar dat ie zijn genialiteit liever anoniem had weten te ontplooien, dat leek wel duidelijk.
Even terug naar september vorig jaar toen de familie Koster in Wietwerd een familiedag vierden. De vier gebroeders Koster stonden gezamenlijk op de brug en ik attendeerde broer Wiebrand op de komst van JM die het jachtige bestaan in het westen des lands schijnbaar definitief achter zich gelaten heeft. Wieb groette J vriendelijk maar de man liep onverstoorbaar verder met zijn hond zonder acht te slaan op de mannen die hem verbouwereerd nakeken.
Over JM gaan mooie anekdotes rond vanuit zijn MAVO-tijd in Middelstum. Zo draaide de jongedame die voor hem zat in de klas zich eens om met de vraag of hij niet eens met hem op stap zou willen. Of misschien vroeg ze hem voor de gein wel of hij verkering met haar wilde. JM zijn onverstoorbare antwoord was legendarisch: ‘Ik prefereer kwaliteit boven kwantiteit!’, daarmee de waarschijnlijk goed geproportioneerde jongedame in opperste staat van verwarring achterlatend.
Ook over zijn herexamen in het vak wiskunde wordt nog steeds met ontzag gepraat. Dit deed hij niet om zijn diploma te halen maar om van een negen een tien te maken, hetzelfde cijfer als dat hij voor de overige exacte vakken gehaald had. Dit lukte hem uiteindelijk en dus slaagde hij letterlijk en figuurlijk met vlag in wimpel. Volgens mij werd hij uiteindelijk econometrist en wist hij in de omgeving van Rotterdam een goede baan te scoren. Maar in die stad werd hij ook in elkaar geslagen waardoor hij zelfs enige weken van de radar was. Nee, dan is het in Wietwerd een stuk rustiger.
Wietwerd is ook de plek waar mijn ouders twintig jaar een kruidenierszaakje bestierden. Deze dagen gaan mijn gedachten vaak terug naar een jaar geleden. Toen zaten wij een weekje in het Limburgse Arcen maar reeds op dag drie keerden wij halsoverkop terug naar Groningen. De donderdag voor vertrek ging ik nog even bij pa langs. Hij was toen al niet op dreef en nog vermoeider dan normaal. Ik lepelde hem het bakje met griesmeelpap naar binnen en hij praatte met zachte, hese stem. Nog eenmaal ging zijn hand omhoog bij het afscheid en dat was zijn laatste teken van leven in mijn nabijheid.
Zondag 14 januari rond 09.00 uur overleed Bertus Koster op 91-jarige leeftijd. Maandag rond enen was alles rondom zijn uitvaart geregeld en keerden wij nog drie dagen terug naar Limboland om hem vervolgens op vrijdag 19 januari naar zijn laatste rustplaats te brengen.
Herinneringen die mij nu, op maandagmorgen zittend achter de PC, weemoedig stemmen. Van oude dingen en mensen die voorbijgaan, zoiets. Gisteren besloten we in familieverband dat we de laatste zondagmiddag van september weer terugkeren in Wietwerd om oude herinneringen op te halen. Hopelijk zien we dan op de brug onze oud-achterbuurman en zijn hond weer aan komen lopen. We zullen vriendelijk blijven groeten….