Afgelopen oktober mochten wij bij vv Stedum ons 90 jarig jubileum vieren. Dit werd op 2 dagen groots gevierd. Op de vrijdagavond stond er de reünie-avond op het programma. Een groot onderdeel van deze avond was ingeruimd voor Voetbal Inside in een geel-zwart jasje. Verschillende spelers en oud spelers wisten onder begeleiding van Peter van Dijken mooie anekdotes ten gehore te brengen. Ikzelf was vereerd dat ik ook nog een aantal verhalen mocht vertellen op het podium, maar het hoogtepunt was toch wel de verhalen van de eerste 2 gasten van de avond.
Jan Kruidhof en Luit Timmer mochten Voetbal Inside Stedum aftrappen. Per persoon stond ongeveer 5 minuten spreektijd dus voor deze mannen was er ongeveer 10 minuten spreektijd. Alsof ze nooit anders hadden gedaan werd de ene na de andere anekdote opgeleverd. Prachtige verhalen uit de hoogtijdagen van de vv Stedum in de jaren 60.
’s Ochtends nog aan het werk en dan in de middag met de bus naar clubs als Urk, QVC (Stavoren) en Harkemase Boys. Thuiswedstrijden op het oude voetbalveld in Stedum voor 1000 man publiek. Het publiek hing deze vrijdagavond aan de lippen van deze 2 mannen. Zo werden 10 minuten een half uur. Het deerde niemand want iedereen genoot met volle teugen. Hierna volgden nog vele prachtige verhalen van andere oud leden, maar de veteranen van de avond hadden toch de show gestolen.
Iets wat deze avond meerdere keren ter sprake kwam, was het “opstelkastje”. Het opstelkastje is een fenomeen dat ik nog mee heb mogen maken. Tegenwoordig volgen de veranderingen zich snel op maar ik denk dat het opstelkastje tot iets langer dan 20 jaar in Stedum heeft gehangen.
Het opstelkastje was een houten kastje met 2 deuren met glas er in. Deze hing, als ik mij niet vergis, eerst bij de supermarkt (Extra Markt Lalkens) en later bij de kroeg. Maar dit kan ook andersom zijn geweest. In het kastje hing een A4-tje met daarop de wedstrijden van de aankomende zaterdag inclusief alle spelers.
Hier werd naar mijn herinnering al heel wat in afgekrast en spelers opnieuw opgeschreven om zo tot accurate selecties te komen. Volgens mij werden zelfs bij de F-jes de spelers nog doorgestreept als er een speler niet was. In Stedum noemden ze het een opstelkastje maar ik denk dat er in bijna elk dorp met een voetbalclub wel zo’n kastje hing, waar die misschien wel anders heette. Maar ik denk dat vele voetballers en oud voetballers het vrijdagavond gevoel/zaterdagochtend gevoel nog kennen tijdens een dag vol regen.
Het kastje diende namelijk ook om eenieder op de hoogte te brengen van afgelastingen. Ik dwaalde in gedachten weer even af naar de tijden dan ik in de F-jes en E-tjes zat. Op een regenachtige vrijdagavond met moeke naar het opstelkastje. Soms zag je vanaf een afstand al een rode kruis door een wedstrijd staan. Het zal toch niet mijn wedstrijd zijn?! Vreugde wanneer de wedstrijd (nog) niet was afgelast en teleurstelling als de kruis toch echt door jou wedstrijd stond.
Het was in de tijden van mijn eerste trainers: Rein Weisfelt en Veronique Huisman. Later wist Rein te vertellen dat hij bij thuiswedstrijden wel eens rechtstreeks uit de kroeg kwam om ons weer te begeleiden op de zaterdag. Als 8-jarige heb ik hier weinig van gemerkt. De jaren hierna, in de F-jes en E-tjes, heb ik nog trainers als Frank Colstee, Nanne Santing en Jan de Jonge gehad.
Dit waren prachtige tijden waarin we altijd bezig waren met voetbal. Uiteraard het trainen en de wedstrijden. Maar daarnaast waren we ook altijd aan het ballen. Met jongens als Tim de Jonge en Matthijs Colstee namen we altijd het voortouw om met een groepje te gaan voetballen. De huistelefoonnummers kenden we uit ons hoofd en zo belden we rond om weer een mooi groepje rond te krijgen.
Vaak voetballen op het oude voetbalveld op de Weemweg. Weer of geen weer, onder de bagger daar weer vandaan. Meestal op een woensdagmiddag en zondagmiddag. Op de zaterdagmiddag bij de senioren kijken en ondertussen voetballen op de zandvlakte.
Matthijs Colstee voorzag ons dan van eten en drinken want die wist altijd weer wat op de rekening van zijn vader in de kantine te zetten. Soms ook wel eens op straat voetballen op het pleintje achter mijn huis of iets later bij de brandweerkazerne bij de familie Dijk.
Zo denk ik met wel eens met weemoed terug aan die tijd. Inmiddels ben ik vanaf 2010 al wedstrijdsecretaris bij de jeugd en heb ik nooit krassen door wedstrijden in het opstelkastje moeten zetten. Ik moet zeggen dat er in deze 14 jaar ook al behoorlijk wat veranderd is.
Nadat ik Boelie de Sturler opvolgde als wedstrijdsecreteris kreeg ik als eerste het KNVB contactenboekje in mijn handen gedrukt. Hier stonden alle contactgegevens in van andere verenigingen. Bij afgelastingen was het soms een drukte van belang op de zaterdagochtend wanneer ik meerdere verenigingen en leiders moest bellen.
Waar alles nu digitaal gaat via de wedstrijdzakenapp, voetbal.nl en sportlink mis ik toch de gezelligheid in de bestuurskamers. Nog niet eens zo heel lang geleden moest er vooraf een wedstrijdformulier ingevuld worden met alle spelers inclusief bondsnummers. Hier was je zo een kwartier aan kwijt en was dus altijd een reden om in de bestuurskamer een drankje te krijgen en een praatje te maken met mensen van de andere vereniging. Inmiddels loopt elke trainer rechtstreeks de kleedkamer in met zijn team.
Zo verandert er veel en vaak ook ten goede. Ik mag dan nog maar 34 jaar zijn maar mis toch wel een beetje die tijd waarover ik nu schrijf. Het gaat nu allemaal een stuk efficiënter maar ik moet zeggen dat de tijd van het opstelkastje toch wel zijn charme had.